ΑΠ 1672/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Υπέρβαση εξουσίας, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1672 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Υπέρβαση εξουσίας, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απόφαση που απορρίπτει έφεση ως εκπρόθεσμη. Τι πρέπει να διαλαμβάνει για να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη. Επίδοση εκκαλουμένης αποφάσεως, με θυροκόλληση, στην κατοικία που ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει κατά την κατάθεση του ενώπιον ανακριτικού υπαλλήλου πριν από την τροποποίηση του άρθρου 273 § 1 ΚΠΔ με το άρθρο 14 του Ν. 3160/

1. Η διάταξη, όπως τροποποιήθηκε, ως δικονομική, εφαρμόζεται και ο κατηγορούμενος υποχρεούται να δηλώσει ενδεχόμενη μεταβολή της κατοικίας του εφόσον η εκδίκαση της πράξεως έλαβε χωράν μετά την έναρξη ισχύος του ν. 3160/2003, έστω και αν η προανακριτική κατάθεση δόθηκε πριν από αυτή. Λόγος εφέσεως περί ακυρότητας επιδόσεως (γιατί η αναγραφόμενη χρονολογία επιδόσεως ήταν εσφαλμένη, κάτω από τις υπογραφές δεν αναγράφονταν τα στοιχεία του θυροκολλήσαντος και του μάρτυρα, δεν διαγράφηκαν οι φράσεις "αφού βρήκα τον ίδιο ..." και επιδόθηκε απόσπασμα και όχι αντίγραφο της αποφάσεως) ήταν μη νόμιμος και το Δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να τον απορρίψει αιτιολογημένα. Απόρριψη λόγων αναιρέσεως για έλλειψη αιτιολογίας και για υπέρβαση εξουσίας. Αριθμός 1672/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο - Εισηγητή και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Τσάγγα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Κυριακή Ιωαννίδου, περί αναιρέσεως της 4781/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Δεκεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 51/
2. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά, καθώς και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος του εκκαλούντος, το χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό τούτου ή μνεία των κατά τα άρθρα 154 παρ. 1, 156 και 161 παρ. 1 ΚΠοινΔ στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός εάν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου τούτου κρίση του δικαστηρίου. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση με θυροκόλληση σε τόπο, όπου ο εκκαλών - κατηγορούμενος δεν είχε την κατοικία του κατά το χρόνο της επιδόσεως, αλλά είχε αλλού γνωστή διαμονή. Στην περίπτωση δε, που με το ένδικο μέσο αμφισβητείται ο τόπος κατοικίας εκείνου που ασκεί το ένδικο μέσο, ως και η εντεύθεν αδυναμία γνώσεως της επιδόσεως, πρέπει επίσης να διαλαμβάνεται στην απόφαση σχετική αιτιολογία, άλλως ιδρύεται ο κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως. Περαιτέρω, τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ.1 του ΚΠοινΔ, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 14 §§2, 3 και 4 του ν. 3160/2003, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και, σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και, αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανιστεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που ο κατηγορούμενος έχει καταστήσει γνωστό στο μηνυτή και αναφέρεται στη μήνυση ή την έγκληση. Η διάταξη αυτή, ως δικονομική, εφαρμόζεται, όπως ισχύει, εφόσον η εκδίκαση της πράξεως λαμβάνει χώραν μετά την έναρξη ισχύος του ν. 3160/2003, έστω και αν ο κατηγορούμενος έδωσε προανακριτική κατάθεση προηγουμένως. Επομένως, πρέπει αυτός, στην περίπτωση αυτή, μετά την έναρξη ισχύος του τροποποιητικού νόμου, να δηλώσει ενδεχόμενη μεταβολή της κατοικίας του που είχε δηλώσει ενώπιον ανακριτικού υπαλλήλου υπό το κράτος της παλαιάς διατάξεως του άρθρου 273 §1 ΚΠοινΔ, που επέβαλε τέτοια υποχρέωση μόνο αν ο κατηγορούμενος είχε εμφανισθεί ενώπιον του ανακριτή ή του εισαγγελέα, καθώς και του πταισματοδίκη ή του ειρηνοδίκη που ενήργησε την προανάκριση. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, από την οποία ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια, όμως, της οποίας δεν εμπίπτει ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως και εντεύθεν μη γνώσεως από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλουμένης αποφάσεως, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 161 §1 ΚΠοινΔ, στο αποδεικτικό επιδόσεως πρέπει, μεταξύ άλλων, να αναφέρεται, με ποινή ακυρότητας, το έτος, ο μήνας και η ημέρα της επιδόσεως, να υπογράφεται δε αυτό από εκείνον που παρέλαβε το επιδιδόμενο έγγραφο και από εκείνον που ενεργεί την επίδοση, σε περίπτωση δε θυροκολλήσεως, και από τον μάρτυρα που προσλαμβάνεται. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι δεν υπάρχει ακυρότητα αν έχει αναγραφεί στο αποδεικτικό ημερομηνία επιδόσεως, έστω και εσφαλμένη, καθώς και αν οι υπογραφές του επιδόντος και του μάρτυρα (σε περίπτωση θυροκολλήσεως) δεν μεταπίπτουν σε απλές "μονογραφές" και δεν αποκλείουν τη διακρίβωση της ταυτότητας αυτών που υπέγραψαν, ενώ δεν απαιτείται κάτω από τις υπογραφές να αναγράφονται και τα ονοματεπώνυμα των υπογραψάντων, αν αυτά έχουν αναγραφεί σε άλλο σημείο του αποδεικτικού. Η αναγραφή λανθασμένης ημερομηνίας μπορεί να προβληθεί μόνο ως λόγος ανώτερης βίας για το εμπρόθεσμο του ενδίκου μέσου. Τέλος, από τις διατάξεις των εδαφίων α' και β' της παρ. 1 του άρθρου 473 ΚΠοινΔ, οι οποίες δεν ορίζουν αν η απαγγελία της αποφάσεως και η επίδοσή της πρέπει να αφορούν το πλήρες περιεχόμενό της, δεν προκύπτει ότι για την κίνηση της προθεσμίας της εφέσεως απαιτείται αναγκαίως να επιδοθεί στον απόντα κατά την απαγγελία της αποφάσεως κατηγορούμενο πλήρες αντίγραφό της, αλλά αρκεί να επιδοθεί απόσπασμά της. Διότι πρόδηλος σκοπός της επιδόσεως είναι να γνωστοποιηθεί σ' αυτόν το αποτέλεσμα της δίκης, ώστε να μπορέσει να ασκήσει τα δικαιώματά του, επομένως η επίδοση αναπληρώνει την κατά την απαγγελία της αποφάσεως ελλείπουσα παρουσία του, η δε απαγγελία της αποφάσεως στο ακροατήριο περιορίζεται στο διατακτικό και στον διάδικο απόκειται, εφόσον το κρίνει αναγκαίο, να λάβει ακολούθως γνώση ή και αντίγραφο του σκεπτικού και της όλης αποφάσεως (ΟλΑΠ 3/2002). Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ` αριθ. 4781/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, όπως από αυτή προκύπτει, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση με αριθμό εκθέσεως 1210/2008 του ήδη αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, εκπροσωπηθέντος στη δίκη από το συνήγορό του, κατά της υπ` αριθ. 7697/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε καταδικασθεί ο κατηγορούμενος, ερήμην, για αντίσταση, παράνομη κατακράτηση κατά συρροή και εξύβριση, σε συνολική ποινή φυλακίσεως είκοσι πέντε