ΑΠ 1695/2009 — Αγνώστου διαμονής επίδοση, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1695 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αγνώστου διαμονής επίδοση, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απορριπτική απόφαση εφέσεως ως εκπρόθεσμης, κληθέντος του κατηγορουμένου ως αγνώστου διαμονής. Αβάσιμος ο λόγος ότι είναι άκυρη η επίδοση των ερήμην αποφάσεων του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ως αγνώστου διαμονής με τοιχοκόλληση στο γραφείο του αρμόδιου Δημάρχου, αφού δεν ήταν γνωστή η διεύθυνση κατοικίας του κατηγορουμένου, αναζητήθηκε και δεν βρέθηκε αυτός ή κάποιο άλλο πρόσωπο από εκείνα του άρθρου 156 παρ. 1 ΚΠΔ, ενώ δεν είχε διενεργηθεί προανάκριση, ώστε να δηλώσει ο κατηγορούμενος κάποια διεύθυνση κατοικίας (ΑΠ 243/2008, 1363/2008). Την ακυρότητα επιδόσεως ως αγνώστου διαμονής κατ' άρθρο 155 ΚΠΔ λόγω κρατήσεώς του συνέχεια στις φυλακές, δεν πρόβαλε στην έκθεση εφέσεώς του για να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκηθείσας εφέσεώς του και για να την διερευνήσει το Εφετείο και την προβάλλει το πρώτον στον Άρειο Πάγο απαραδέκτως (ΑΠ 1553/2000) -. ΑΡΙΘΜΟΣ 1695/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίσθηκε με την υπ' αριθμό 42/2009 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γρηγορίου Μάμαλη), Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Μαΐου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Περικλή Σταυριανάκη, περί αναιρέσεως της 7559/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 19 Μαρτίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 506/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του ΚΠοινΔ, όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το 38 του ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και λόγω της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίων είναι και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση, ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Η απόφαση, με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως, πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο της επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, και εκείνου της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανώτερης βίας, λόγω της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ. 1 του ΚΠοινΔ), οπότε η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ολ.ΑΠ 4/1995 και 6,7/1994). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση ως άγνωστης διαμονής, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος, είχε γνωστή κατοικία ή διαμονή. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση η ακυρότητα της επιδόσεως ή ο λόγος ανωτέρας βίας, ως εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανώτερης βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως, ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος, μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και εντεύθεν μη έναρξη καν της προθεσμίας ασκήσεως της εφέσεως και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του.(ΑΠ 1237/2009, 1553/2000). Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ίδιου ως άνω Κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή ακόμη και σε άλλη Εισαγγελική Αρχή ή και στην Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται, εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται, εκείνος που ο κατηγορούμενος είχε καταστήσει γνωστό στο μηνυτή και αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση (ΑΠ 626/2008). Εξάλλου, όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 155 παρ. 3α του ΚΠοινΔ, αν ο ενδιαφερόμενος κρατείται στη φυλακή ή σε άλλον καθορισμένο για την κράτηση τόπο, η επίδοση προς τον κρατούμενο γίνεται υποχρεωτικά σε κάθε περίπτωση, στις φυλακές όπου κρατείται. Επομένως δε δύναται το πρόσωπο αυτό να θεωρηθεί ως άγνωστης διαμονής, ώστε η προς αυτόν επίδοση να γίνει σύμφωνα με τα οριζόμενα στις διατάξεις του άνω άρθρου 156 του ιδίου Κώδικα. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη με αριθμό 7559/2009 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η με αριθ. εκθ. 76/22-9-2008 έφεση του εκκαλούντος κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, κατά της με αριθμό 148187/2005 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία αυτός είχε καταδικασθεί ερήμην, για την πράξη της παράβασης του ν. 86/
2. Από τη σχετική με αριθμ. εκθ. 76/22-9-2008 έφεση του κατηγορουμένου, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την έρευνα του παραδεκτού και του βασίμου των λόγων της αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο εκκαλών, αναφέρει στην έφεσή του, ότι ζητεί να εξαφανιστεί η εκκαλούμενη απόφαση και να απαλλαγεί από την κατηγορία, διότι δεν εκτιμήθηκαν αρκετά κατά τη διαδικασία στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, ενώ για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκησή της, ουδέν επικαλείται και δη ότι δεν έλαβε γνώση της εκκαλούμενης αποφάσεως και ότι η επίδοση ως άγνωστης διαμονής δεν έγινε νόμιμα, διότι αυτός έχει γνωστή διαμονή ή ότι ήταν άκυρη γιατί όταν έγινε η επίδοση σε αυτόν στις 26-3-2007 ως άγνωστης διαμονή ήταν κρατούμενος στις φυλακές. Περαιτέρω, με την προσβαλλόμενη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, στο ακροατήριο του οποίου το πρώτον ο εκκαλών κατηγορούμενος, δια του εκπροσωπούντος αυτόν συνηγόρου του, πρότεινε ακυρότητα της επιδόσεως σε αυτόν ως άγνωστης διαμονής της εκκαλούμενης αποφάσεως, λόγω κρατήσεώς του τότε που έγινε η επίδοση, στις φυλακές Τρικάλων, γεγονός που ήταν γνωστό στις αρχές, έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 473 §§ 1 και 3 και 474 ΚΠΔ προκύπτει ότι η προθεσμία προς άσκηση του ενδίκου μέσου της έφεσης κατά απόφασης με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που την εξέδωσε, είναι δεκαήμερη από τη νόμιμη επίδοση της στον κατηγορούμενο, που έχει γνωστή διαμονή στην ημεδαπή και ήταν απών κατά την απαγγελία της προσβαλλόμενης απόφασης. Εξάλλου, κατά το αρθρ. 476 § 1 ΚΠΔ το ένδικο μέσο που ασκήθηκε εκπρόθεσμα απορρίπτεται ως απαράδεκτο, η προθεσμία δε αυτή δεν παρεκτείνεται, εκτός αν συντρέχουν λόγοι ανωτέρας βίας, που να δικαιολογούν την εκπρόθεσμη άσκηση, οι οποίοι πρέπει να εκτίθενται στην έκθεση έφεσης και να συνοδεύονται από τα υποστηρίζοντα την ύπαρξη ανωτέρας βίας αποδεικτικά μέσα, προκειμένου εξ αυτών να είναι δυνατή η εκτίμηση περί του αν συντρέχει ή όχι η επικαλούμενη κατάσταση ανωτέρας βίας. Τότε μόνο συγχωρείται εκπρόθεσμη άσκηση έφεσης, όταν στην κατά το αρθρ. 474 ΚΠΔ συντασσόμενη έκθεση άσκησης της γίνεται επίκληση περιστατικών, που συνιστούν ανωτέρα βία ή ανυπέρβλητο κώλυμα, που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση της, καθώς και των αποδεικτικών μέσων, που αποδεικνύουν τα περιστατικά αυτά (ΑΠ 229/2008 α' δημ. ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1512/2006 ΠοινΔικ 2007.359, ΑΠ 836/2005 ΠΧ/ΝΣΓ.36, ΑΠ 1734/2000 ΠοινΔικ 2001.223). Στην προκειμένη περίπτωση η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε στον εκκαλούντα στις 26/3/2007 ως αγνώστου διαμονής, με επίδοση στον αρμόδιο υπάλληλο του Δήμου ..., η κρινόμενη έφεση δε ασκήθηκε στις 22/9/2008, ήτοι μετά την πάροδο της δεκαήμερης προθεσμίας άσκησης της από την έγκυρη επίδοση της παραπάνω ερήμην του εκδοθείσας πληττομένης απόφασης και συντάχθηκε η με ίδια ημερομηνία έκθεση του Διευθυντή του καταστήματος κράτησης (Κλειστή Φυλακή ...), όπου κρατείται ο εκκαλών. Δεδομένου δε ότι εκκαλών δεν επικαλείται με την έκθεση έφεσης ακυρότητα της επίδοσης, ούτε άλλο νόμιμο λόγο, που να συνιστά ανώτερη βία για την εμπρόθεσμη άσκηση της, ούτε άλλο λόγο δικαιολόγησης του εκπροθέσμου ούτε έτι περαιτέρω τα αποδεικτικά μέσα που αποδεικνύουν τη βασιμότητα του ισχυρισμού του, πρέπει να απορριφθεί η έφεσή του ως απαράδεκτη λόγω της εκπρόθεσμης άσκησης της και να καταδικασθεί ο εκκαλών στα δικαστικά έξοδα". Η αιτιολογία αυτή της προσβαλλόμενης αποφάσεως, που απέρριψε την έφεση του εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος κατηγορουμένου ως εκπρόθεσμη και ως εκ τούτου απαράδεκτη, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σε αυτή όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν και είναι αναγκαία για την πληρότητά της. Εφόσον δε ο εκκαλών δεν πρόβαλε με την έφεσή του, με ειδικό λόγο εφέσεως, ακυρότητα της επιδόσεως για το ότι ήταν γνωστής διαμονής όταν έγινε η προς αυτόν επίδοση και δη ότι ήταν κρατούμενος στις φυλακές ..., νομίμως δεν ερευνήθηκε από το Εφετείο, ο το πρώτον στο ακροατήριο προβληθείς ισχυρισμός αυτός και κρίθηκε ως άνω ότι νομίμως έγινε προς αυτόν η επίδοση ως άγνωστης διαμονής και απορρίφθηκε περαιτέρω η έφεση ως εκπρόθεσμη. Επομένως οι σχετικοί, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Η του ΚΠοινΔ, λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους προβάλλονται τα αντίθετα, για ελλιπή αιτιολογία και για υπέρβαση εξουσίας, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Μετά ταύτα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τη με αριθ. έκθ. 18/19-3-2009 αίτηση του Χ για αναίρεση της με αριθμό 7559/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι