ΑΠ 1769/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Λαθρομεταναστών μεταφορά

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1769 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Λαθρομεταναστών μεταφορά. Περίληψη: Παράβαση άρθρου 33 παράγραφος 1 νόμου 1975/

1. Το Δικαστήριο της ουσίας καταδίκασε σε συνολική ποινή φυλακίσεως 18 μηνών τον αναιρεσείοντα για παράνομη προώθηση στο εσωτερικό της χώρας τεσσάρων αλλοδαπών. Η αναγραφή στο σκεπτικό 4 αλλοδαπών και στο διατακτικό 3, οφείλεται σε παραδρομή και δεν καθιστά αναιρετέα την απόφαση, η οποία έχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως. Αριθμός 1769/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια-Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο του Δήμητρα Μιχαλοπούλου, για αναίρεση της 333/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Το Τριμελές Εφετείο Θράκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 8 Ιουνίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1087/
2. Αφού άκουσε Την πληρεξουσία δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 55 παρ. 1 του Ν. 2910/2001 "Πλοίαρχοι ή κυβερνήτες πλοίου και οδηγοί κάθε είδους μεταφορικού μέσου που μεταφέρουν από το εξωτερικό στην Ελλάδα αλλοδαπούς, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος ή στους οποίους έχει απαγορευθεί η είσοδος για οποιαδήποτε αιτία, καθώς και αυτοί που τους προωθούν στο εσωτερικό της χώρας, ή διευκολύνουν την μεταφορά ή προώθηση τους, ή εξασφαλίζουν σε αυτούς κατάλυμα για απόκρυψη, τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή ενός εκατομμυρίου έως πέντε εκατομμυρίων δραχμών για κάθε μεταφερόμενο πρόσωπο.....Συνιστά επιβαρυντική περίπτωση και επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και χρηματική ποινή πέντε εκατομμυρίων έως οκτώ εκατομμυρίων δραχμών για κάθε μεταφερόμενο άτομο, αν η μεταφορά ενεργείται κατ' επάγγελμα ή με σκοπό το παράνομο κέρδος, ή αν ο υπαίτιος είναι δημόσιος υπάλληλος ή τουριστικός ή ναυτιλιακός ή ταξιδιωτικός πράκτορας ή είναι υπότροπος". Εξάλλου, έλλειψη της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ., υπάρχει, όταν δεν εκτίθενται σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχτηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που αποδείχτηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας: α) Είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο β) Αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατά το είδος τους, χωρίς να απαιτείται να εκτίθεται τι προέκυψε από καθένα από αυτά, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσεως. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, για το σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως, και όχι μόνο μερικά από αυτά. Εξάλλου περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, που ιδρύει λόγο αναιρέσεως, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του Κ.Π.Δ., συντρέχει όχι μόνον όταν το δικαστήριο δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία έχει δεχθεί, στη διάταξη που εφαρμόστηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού προς το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το κατ' έφεση δίκασαν Τριμελές Εφετείο Θράκης δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη ουσιαστική κρίση του, ότι από τα κατ' είδος αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθησαν τα ακόλουθα: "Στο 10ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού ... - .... στις 6/12/2000 ο κατηγορούμενος, ως οδηγός του υπ' αριθμόν .... ΙΧΕ αυτοκινήτου (ιδιοκτησίας 50% του ιδίου και 50% του υιού του) προώθησε στο εσωτερικό της χώρας με προορισμό την Αθήνα τους αλλοδαπούς ...., ....., ...., και ...., οι οποίοι είχαν εισέλθει στο ελληνικό έδαφος χωρίς τις νόμιμες διατυπώσεις ελέγχου και χωρίς να έχουν απαιτούμενα ταξιδιωτικά έγγραφα έναντι αμοιβής 250 δολαρίων Η ΠΑ, που θα εισέπραττε (παράνομα) από κάθε αλλοδαπό. Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι, στις 19 μ.μ., οι συνοριοφύλακες ..... και ......., που ήταν σε υπηρεσία, αντιλήφθηκαν το TIGRA των κατηγορουμένων (χρώματος μπλε - γαλάζιου) να επιχειρεί αιφνίδια αναστροφή μόλις τους είδε. Καταδιώχθηκε με αναμμένους τους φάρους και τις σειρήνες του περιπολικού, στον επαρχιακό δρόμο προς ....., χωρίς οι συνοριοφύλακες με χάνουν το αυτοκίνητο οπτικά. Κοντά στο ύψος που ......, βρήκαν το αυτοκίνητο το οποίο στο μεταξύ έχασαν από την οπτική τους επαφή γιατί μπήκε μέσα σε στενά, ανοιχτό, τον οδηγό να λείπει και, μέσα σ' αυτό, τους τέσσερις πιο πάνω λαθρομετανάστες, οι οποίοι αναγνώρισαν τον κατηγορούμενο από φωτογραφία του στην άδεια ικανότητάς του, που βρέθηκε στο αυτοκίνητο, όπως και η άδεια κυκλοφορίας. Οι αλλοδαποί κάθονταν τρεις πίσω και ένας μπροστά και είπαν ότι τους συζήτησε 250 δολάρια (από τον καθένα) για να τους πάρει στην Αθήνα. Οι αλλοδαποί διεκπεραιώθηκαν στη χώρα λαθραία από ένα Τούρκο (αγνώστων στοιχείων) και τους είπε ότι θα τους παραλάβει ένας Έλληνας οδηγός, ο οποίος τους παρέλαβε, στις 16 μ.μ., με το συγκεκριμένο αυτοκίνητο (τον οποίο στη συνέχεια αναγνώρισαν από τη φωτογραφία του διπλώματος του κατηγορουμένου) και του έδωσαν από 250 δολάρια ο καθένας. Όταν είδε την αστυνομία έστρεψε επί τόπου και στη συνέχεια τους μετέφερε στο ως άνω σημείο στον ..... . Οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου, ότι την ημέρα εκείνη είχε φύγει με λεωφορείο για τη ..... και γύρισε την Παρασκευή, οπότε το έμαθε ότι είχε κλαπεί το αυτοκίνητο του, μετά τα κλειδιά επάνω σ' αυτό, χωρίς όμως να ειδοποιηθεί για την κλοπή, γιατί οι θυγατέρες του εργάζονταν και δεν βρήκαν χρόνο να τον ειδοποιήσουν, δεν αποδείχθηκαν καθόλου, καθόσον και ο μάρτυρας υπεράσπισής του Γ1, που κατέθεσε πρωτόδικα, δεν ανέφερε την ώρα που έφθασε ο κατηγορούμενος στην οικία του και φιλοξενήθηκε, ανεξαρτήτως του ότι δεν αξιολογείται ως πειστική η κατάθεσή του. Κατά συνέπεια, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της αποδιδομένης σε αυτόν αξιόποινης πράξεως". Οι παραπάνω παραδοχές περιέχουν την απαιτούμενη, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στη μείζονα σκέψη, ειδική και εμπεριστατωμένη, αιτιολογία, που απαιτούν τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 129 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, αφού κατά τρόπο σαφή και πλήρη αναφέρονται όλα τα στοιχεία που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της προωθήσεως αλλοδαπών στην χώρα, που δεν είχαν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, οι αποδείξεις, από τις οποίες προέκυψαν αυτά και οι σκέψεις, με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, που σωστά ερμηνεύθηκαν και εφαρμόσθηκαν, χωρίς να εμφιλοχωρήσουν αντιφάσεις, λογικά κενά ή ασάφειες και χωρίς να παραβιαστούν αυτές ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου, τα δε αντίθετα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων, με τους δυο πρώτους λόγους αναιρέσεως, είναι αβάσιμα. Ειδικότερα, η αναγραφή στο διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως των ονομάτων μόνο τριών από τους τέσσερις αλλοδαπούς οφείλεται σε προφανή παραδρομή και δεν αποτελεί ασάφεια ή αντίφαση, ενόψει της συμπλήρωσής του από το σκεπτικό, στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα και των τεσσάρων, όπως και η από παραδρομή επίσης εσφαλμένη αναγραφή του ονόματος του μάρτυρα υπερασπίσεως ...... που εξετάστηκε πρωτοδίκως, σε Γ
3. ΕΠΕΙΔΗ, η επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως πρέπει να εκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, όπως είναι και ο περί συνδρομής ορισμένης ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 Π Κ, αφού η παραδοχή του οδηγεί στην επιβολή μειωμένης, κατά το μέτρο του άρθρου 83 του ίδιου Κώδικα ποινής. Ως ελαφρυντική περίσταση, κατά το άρθρο 84 παρ. 2 ΠΚ, θεωρείται, μεταξύ άλλων, (εδάφιο β'), "το ότι ο δράστης ωθήθηκε στην πράξη του από όχι ταπεινά αίτια". Για την περίσταση αυτή, ως μη ταπεινά αίτια νοούνται εκείνα, που δεν μαρτυρούν διαστροφή χαρακτήρα και δεν αντιτίθενται στην κοινή περί ηθικής ή κοινωνικής τάξεως συνείδηση. Εξάλλου, το ουσιαστικό δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει και δη να παραθέσει την, κατά τα προαναφερθέντα, απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία προς απόκρουση αυτοτελούς ισχυρισμού, όπως είναι και ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου για αναγνώριση της ως άνω ελαφρυντικής περιστάσεως, που προτείνεται, κατ' άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠΔ, αν ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι σαφής και ορισμένος, με την έννοια ότι δεν συνοδεύεται με επίκληση των θεμελιούντων τούτον πραγματικών περιστατικών. Επομένως, είναι, ως αβάσιμος, απορριπτέος ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχείο Β' ΚΠΔ τρίτος αναιρετικός λόγος, κατά τον οποίο Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη, παρέλειψε να αποφανθεί επί του αιτηθέντος ελαφρυντικού του αρθρ. 84 παρ. 2 β' ΠΚ, δεδομένου ότι, καθώς διαπιστώνεται από τα πρακτικά της δίκης, κατά την οποία εκδόθηκε η ανωτέρω απόφαση, η συνήγορος του αναιρεσείοντος ζήτησε την αναγνώριση του προμνημονευθέντος ελαφρυντικού, απλώς επικαλούμενη το αρθρ. 84 παρ. 2 β ΠΚ, χωρίς να αναφέρει και να επικαλεσθεί τα θεμελιούντα τον αυτοτελή αυτόν ισχυρισμό, πραγματικά περιστατικά, αναφέροντας μόνο ότι "δεν βρέθηκαν χρήματα" και, έτσι, δεν υποχρεούνταν το Δικαστήριο να απαντήσει και δη να αιτιολογήσει τη σιγή απόρριψή του. Κατ' ακολουθίαν τούτων και επειδή δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως προς εξέταση, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 8-6-2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 333/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στα διακόσια είκοσι