Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1789 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Αναβολής αίτημα, Σωματική βλάβη από αμέλεια. Περίληψη: Σωματική βλάβη από αμέλεια. Επάρκεια αιτιολογίας καταδικαστικής αποφάσεως. Αίτημα αναβολής αόριστο. Όχι υποχρέωση του δικαστηρίου να το απορρίψει με ειδική αιτιολογία. Απορρίπτει. Αριθμός 1789/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Ηρακλή Κωνσταντινίδη), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Ειρήνη Αθανασίου (η οποία ορίσθηκε, προς συμπλήρωση της συνθέσεως, με τη με αριθμό 54/2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Απριλίου 2008, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Μηνακάκη, για αναίρεση της με αριθμό 669/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1, ο οποίος παρέστη στο ακροατήριο αυτοπροσώπως, χωρίς δικηγόρο. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4 Μαΐου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 921/
- Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 314 παρ.1 εδάφ. α' του Π.Κ. "όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών". Από το συνδυασμό της διάταξης αυτής με εκείνη του άρθρου 28 του ΠΚ, κατά την οποία "από αμέλεια πράττει όποιος, από έλλειψη της προσοχής, την οποίαν όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα το οποίο προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν", προκύπτει ότι, για τη θεμελίωση της σωματικής βλάβης από αμέλεια, απαιτείται να διαπιστωθεί, αφενός, ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη, κατ' αντικειμενική κρίση, προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη λογική και τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, και, αφετέρου, ότι είχε τη δυνατότητα να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικά αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή παράλειψη. Η παράλειψη, ως έννοια, ενυπάρχει σε κάθε είδος αμέλειας, εφόσον το ένα είδος της ευθύνης συνίσταται στη μη καταβολή της προσοχής, δηλαδή σε μία παράλειψη. Όταν όμως η αμέλεια δεν συνίσταται σε ορισμένη παράλειψη, αλλά σε σύνολο συμπεριφοράς που προηγήθηκε του αποτελέσματος, τότε, για τη θεμελίωση της σωματικής βλάβης από αμέλεια, ως εγκλήματος που τελείται με παράλειψη, απαιτείται και η συνδρομή των όρων του άρθρου 15 του ΠΚ, κατά το οποίο "όπου ο νόμος, για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης, απαιτείται να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του τιμωρείται όπως η πρόκλησή του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος". Από την τελευταία αυτή διάταξη προκύπτει ότι αναγκαία προϋπόθεση της εφαρμογής της είναι η ύπαρξη ιδιαίτερης (δηλαδή ειδικής και όχι γενικής) υποχρέωσης του υπαιτίου προς ενέργεια, που τείνει στην παρεμπόδιση του αποτελέσματος, για την επέλευση του οποίου ο νόμος απειλεί ορισμένη ποινή. Η υποχρέωση αυτή μπορεί να πηγάζει από ρητή διάταξη νόμου ή από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων, που συνδέονται με ορισμένη έννομη σχέση του υποχρέου ή από σύμβαση ή από ορισμένη συμπεριφορά του υπαιτίου από την οποία δημιουργήθηκε ο κίνδυνος επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος. Η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Ειδικότερα, ως προς την έκθεση των αποδείξεων, αρκεί η γενική, κατά το είδος τους, αναφορά τους, χωρίς να είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται από ποιό ή ποιά αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε κάθε παραδοχή. Δεν αποτελούν, επίσης, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Εξ άλλου η επιβαλλόμενη από τις πιο πάνω διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, δεν αφορά μόνο την κυρία απόφαση αλλά και την παρεμπίπτουσα απόφαση με την οποία το δικαστήριο απορρίπτει αίτημα αναβολής της δίκης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγον αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε έφεση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Από την ανώμοτη κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντος, τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπερασπίσεως που εξετάστηκαν ενόρκως στο δικαστήριο τούτο, τα πρακτικά και την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που αναγνώσθηκαν, τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά, την απολογία του κατηγορουμένου και την όλη αποδεικτική διαδικασία αποδείχτηκε ότι: Ο παθών Ψ1 από το έτος 1991 εργαζόταν ως μηχανοξυλουργός στο εργοστάσιο που διατηρούσε στον ...... Αττικής η ομόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία "........ Ο.Ε.", η οποία είχε ως αντικείμενο την κατασκευή ξύλινων επίπλων και της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής ήταν ο κατηγορούμενος Χ
- Στις 6- 4-2001 ο κατηγορούμενος ανέθεσε στον παθόντα την επεξεργασία ενός κομματιού ξύλου από δρυ διαστάσεων 1.000 Χ 60 Χ 23 χιλιοστών στο μηχάνημα της σβούρας που υπήρχε στο πιο πάνω εργοστάσιο. Όμως ο κατηγορούμενος, αν και ήταν υπόχρεος από το πιο πάνω επάγγελμά του σε ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή, από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, δεν μερίμνησε, όπως όφειλε, να διαθέτει το πιο πάνω μηχάνημα προφυλακτήρα (άρθρα 5, 6, 7 και 8 β.δ.10-9/14-10-1937) και ξύλινο ή ηλεκτρικό προωθητήρα του προς κατεργασία υλικού (π.δ. 377/1993, παράρτημα Ι παράγραφοι 1.1.2 στ και 1.3.7), με αποτέλεσμα, το οποίο δεν προέβλεψε, στις 9.30' της ίδιας ημέρας (6-4-2001) και ενώ ο παθών επιχειρούσε την κατεργασία του παραπάνω ξύλου στο προαναφερθέν μηχάνημα, να βρεθεί το αριστερό του χέρι σε επαφή με το κοπτικό εργαλείο της σβούρας και να υποστεί τραυματικό ακρωτηριασμό του αντίχειρος, μέσου και παραμέσου δακτύλου αριστεράς άκρας χειρός και έλλειμμα ονυχοφόρου κοίτης με αποκάλυψη της τρίτης φάλαγγος του αριστερού δείκτου δακτύλου. Τα πιο πάνω προκύπτουν ιδίως από τη σαφή και κατηγορηματική κατάθεση του παθόντος Ψ1 σε συνδυασμό με την αναγνωσθείσα έκθεση έρευνας των τεχνικών επιθεωρητών .... και ......, ενισχύονται δε και από την κατάθεση της μάρτυρος κατηγορίας ....., συζύγου του κατηγορουμένου. Αντίθετα η κρίση του δικαστηρίου για τα πιο πάνω, δεν αναιρείται από οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό στοιχείο, ενόψει και του ότι οι μεν καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας .... και υπερασπίσεως .... και ...... δεν κρίνονται αρκετά πειστικές, αφού δεν φαίνονται ανεπηρέαστες από την ιδιότητα των πρώτου και τρίτου ως εργαζομένων στην πιο πάνω επιχείρηση της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος είναι ο κατηγορούμενος και του δεύτερου ως τεχνικού ασφαλείας της ίδιας επιχειρήσεως, ο δε κατηγορούμενος με την απολογία του δεν έδωσε εύλογες και πειστικές εξηγήσεις για τα αίτια του ατυχήματος. Ενόψει όλων αυτών πρέπει ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος της αξιόποινης πράξεως της σωματικής βλάβης από αμέλεια από υπόχρεο, η οποία του αποδίδεται, όπως τα πραγματικά περιστατικά που την θεμελιώνουν αναλυτικά αναφέρονται στο διατακτικό..." Ακολούθως, με βάση τις παραδοχές αυτές, το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο για την πράξη της σωματικής βλάβης από αμέλεια και του επέβαλε ποινή φυλάκισης δέκα τεσσάρων
(14)μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εφόσον εκτίθενται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος για το οποίο ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος (28, 314 παρ.1α, 315 παρ. 1 του Π.Κ), καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία το δικαστήριο έλαβε υπόψη και στα οποία στήριξε την ανέλεγκτη για τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά κρίση του, όπως και οι σκέψεις, με τις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στις προαναφερόμενες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν τις παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ασαφείς ή αντιφατικές παραδοχές. Ειδικότερα, προσδιορίζεται στην απόφαση η αιτία πρόκλησης του τραυματισμού του παθόντος και από πού απορρέει η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση του κατηγορουμένου να έχει προστατευτικό εξάρτημα το χρησιμοποιούμενο μηχάνημα επεξεργασίας των ξύλων ως και η υποχρέωση να έχει εφοδιάσει τους χρήστες του μηχανήματος με κατάλληλο προωθητήρα του προς κατεργασία υλικού. Για την πληρότητα της αιτιολογίας, δεν ήταν αναγκαίο, ως αβασίμως υποστηρίζει ο αναιρεσείων, να αναφέρεται στην απόφαση α) εάν εκ κατασκευής είχε ή δεν είχε το μηχάνημα προφυλακτήρα β) ένα είχαν παρασχεθεί στον τραυματισθέντα οδηγίες ασφαλούς χρήσεως του μηχανήματος και δεν ήταν αναγκαίο να έχει η απόφαση ειδικές σκέψεις για ποιόν λόγο ο παθών παρά την εμπειρία του δεν απέφυγε τον τραυματισμό του. Περαιτέρω, το δικαστήριο για να καταλήξει στο περί της ενοχής του κατηγορουμένου αποδεικτικό πόρισμα, συνεκτίμησε και αξιολόγησε τις αναφερόμενες στο σκεπτικό του μαρτυρικές καταθέσεις, είναι δε ανέλεγκτη η κρίση του περί του ότι θεώρησε ως μη αρκετά πειστικές τις καταθέσεις των μαρτύρων υπερασπίσεως. Τέλος, ως προκύπτει από την επισκόπηση των πρακτικών της αποφάσεως, ο συνήγορος του κατηγορουμένου υπέβαλε αίτημα αναβολής της δίκης με το ακόλουθο κατά λέξη περιεχόμενο " ... ο συνήγορος .... ζήτησε να αναβληθεί η δίκη προκειμένου να κληθούν και εμφανισθούν σε νέα δικάσιμο του δικαστηρίου τούτου, οι συντάξαντες την έκθεση έρευνας τεχνικοί επιθεωρητές...". Με αυτό το περιεχόμενο και ενόψει του ότι στον κατάλογο των αναγνωσθέντων εγγράφων περιείχετο και αναγνώσθηκε η .... έκθεση έρευνας των τεχνικών επιθεωρητών .... και ....., το αίτημα αναβολής, χωρίς να εκτίθενται οι λόγοι που καθιστούσαν αναγκαία την προσέλευση των ανωτέρω προσώπων συντακτών της έκθεσης, ήταν αόριστο και το δικαστήριο δεν ήταν υποχρεωμένο να απαντήσει και πολύ περισσότερο να διαλάβει στην παρεμπίπτουσα απορριπτική απόφασή του ειδική αιτιολογία. Έτσι, σύμφωνα με τα παραπάνω, ο μοναδικός, από το άρθρο 510 παρ. 1 περ.Δ του ΚΠΔ, αναιρετικός λόγος, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της έλλειψης αιτιολογίας, τόσον ως προς την απόρριψη του αιτήματος αναβολής όσον και ως προς την κρίση της για την ενοχή του κατηγορουμένου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 4 Μαϊου 2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ.669/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι
(220)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου
- Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 9 Ιουλίου
- Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ