ΑΠ 1803/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1803 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία. Περίληψη: Πλημμεληματική απάτη. Ορθή και αιτιολογημένη καταδίκη. Απορρίπτει. ΑΡΙΘΜΟΣ 1803/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ηρακλή Κωνσταντινίδη), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό, Βιολέττα Κυτέα και Ελευθέριο Μάλλιο (που ορίστηκε προς συμπλήρωση της συνθέσεως με την με αριθμό 54/2008 Πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαϊου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Σφυρή, περί αναιρέσεως της 8075/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενη την Χ

1. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1, που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Μαρτίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 607/
2. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι.- Κατά το άρθρο 386 παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα, όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία που προξένησε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, χωρίς να προσαπαιτείται και η πραγματοποίηση του οφέλους β) εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή παρασιώπηση αληθινών, από την οποία, ως παραγωγικό αίτιο, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή και γ) Βλάβη ξένης περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με τις παραπλανητικές ενέργειες ή παραλείψεις και η οποία υπάρχει σε περίπτωση μειώσεως ή χειροτερεύσεως της περιουσίας του παθόντος, έστω κι αν αυτός έχει ενεργό αξίωση προς επανόρθωση της ΙΙ.-'Ελλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.Δ' του ΚΠΔ, υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έκρινε ότι υπάρχουν αποδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης. Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ. (Ολ.ΑΠ 1/2005). Εξάλλου, εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει όταν ο δικαστής δεν έκανε σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχτηκε ότι προέκυψαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφάρμοσε, περίπτωση δε τέτοιας εφαρμογής, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' λόγο αναιρέσεως υπάρχει και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου. Η παραβίαση αυτή υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διάταξης, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Στην προκείμενη περίπτωση, η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ.8.075/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με μνεία κατ' είδος όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία έλαβε υπόψη της, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση της τα ακόλουθα περιστατικά που έχουν άμεση σχέση με την κατηγορία. "Οι κατηγορούμενοι Χ1 και Χ2, στην ...., στις 5-11-2001, με πρόθεση, ενεργώντας από κοινού, με σκοπό να αποκομίσουν οι ίδιοι παράνομο περιουσιακό όφελος, έβλαψαν ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων, ως αληθινών. Η απάτη, που διενήργησαν, κρίνεται ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. Συγκεκριμένα, ο πρώτος κατ/νος Χ1 τηλεφώνησε κατά τον ανωτέρω τόπο και χρόνο, περί ώρα 14.00 μ.μ., στην Υποδιευθύντρια του Υποκαταστήματος της Τράπεζας Εργασίας Αγ. Παρασκευής, Γ1, παρέστησε, δε, σ' αυτή ότι είναι δήθεν ο μηνυτής Ψ1, πολιτικός μηχανικός και εργοδότης της δεύτερης κατ/νης Χ2 και ζήτησε από την ανωτέρω υπάλληλο της Τράπεζας τη μεταφορά συνολικού χρηματικού ποσού 7.000.000 δρχ. από τους αριθμ. .... και .... προσωπικούς λογαριασμούς του μηνυτή στον υπ' αριθμ. ..... λογαριασμό αγνώστου προσώπου επ' ονόματι "Ζ1". Η ανωτέρω υπάλληλος πεισθείσα στις παραστάσεις του εν λόγω κατ/νου, ο οποίος απέστειλε προς τούτο και δύο σχετικά "fax" με την ανωτέρω εντολή και αφού επιβεβαίωσε την ως άνω εντολή δήθεν του μηνυτή μέσω της υπαλλήλου αυτού δεύτερης κατ/νης Χ2, η οποία ερωτηθείσα σχετικά σε τηλεφωνική επικοινωνία με τη Γ1 και σε συνεργασία με τον ως άνω συγκατηγορούμενό της, έδωσε το υπ' αριθμ. ..... τηλεφωνικό νούμερο του συγκατηγορουμένου της Χ1, ως δήθεν τηλεφωνικό νούμερο του συγκατηγορουμένου της Χ1, ως δήθεν τηλεφωνικό νούμερο του εργοδότη της και μηνυτή, μέσω του οποίου η υπάλληλος Γ1 επιβεβαίωσε τηλεφωνικά την ανωτέρω εντολή μεταφοράς των 7.000.000 δρχ., επικοινωνώντας με τον πραγματικό κάτοχο του υπ' αριθμ. ..... κινητού τηλεφώνου πρώτο κατ/νο Χ
3. Με τον τρόπο αυτό προέβη στην εκτέλεση αυτής, ενώ αν εγνώριζε την πραγματικότητα, ήτοι ότι ουδέποτε ο μηνυτής Ψ1 είχε δώσει την ανωτέρω εντολή μεταφοράς των χρημάτων του, δεν θα προέβαινε στην ενέργειά της να μεταφέρει το χρηματικό ποσό των 7.000.000 δρχ. στον υπ' αριθμ. ...... λογαριασμό αγνώστου προσώπου με φερόμενα ως στοιχεία ταυτότητας "Ζ1". Στη συνέχεια, οι ως άνω κατ/νοι, από κοινού ενεργώντας, προέβησαν και στην ανάληψη του ανωτέρω ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας ποσού, κατά το οποίο ωφελήθηκαν παράνομα στην περιουσία τους, με ισόποση βλάβη στην περιουσία του μηνυτή Ψ1... ". Περαιτέρω, αφού το δικαστήριο στο σκεπτικό του αναφέρεται εκτενώς στις μαρτυρικές καταθέσεις και τι εξ αυτών προέκυψε, καταλήγει "... Ο πρώτος κατηγορούμενος είχε και κατά το παρελθόν απασχολήσει επανειλημμένα τις δικαστικές και αστυνομικές αρχές με τη διάπραξη οικονομικών εγκλημάτων. Το δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να απορριφθούν τα αιτήματα των κατηγορουμένων για αναβολή της δίκης, όπως έχουν εκτεθεί ανωτέρω, δεδομένου ότι έχει σχηματίσει πλήρη δικανική πεποίθηση με τα υπάρχοντα αποδεικτικά μέσα..." Με τις παραδοχές του αυτές, το Δικαστήριο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο για την πράξη της απάτης από κοινού και επέβαλε σ' αυτόν ποινή φυλακίσεως δύο ετών την οποία μετέτρεψε. Με αυτά που δέχθηκε, διέλαβε το Δικαστήριο στην απόφασή του την από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκτίθενται σε αυτή, με πληρότητα και σαφήνεια, τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του για την συνδρομή των στοιχείων της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος για το οποίο τον κήρυξε ένοχο, οι αποδείξεις που το θεμελίωσαν και από τις οποίες πείσθηκε για την ενοχή του αναιρεσείοντος, καθώς και οι σκέψεις, με τις οποίες υπήγαγε τα παραπάνω περιστατικά που έγιναν δεκτά στην ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 386 παρ.1 την οποία ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, και ούτε ευθέως ή εκ πλαγίου παραβίασε, το δε πόρισμα της απόφασης, ως συνδυασμός αιτιολογικού και διατακτικού δεν είναι ασαφές, αντιφατικό ή με λογικά κενά που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Ειδικότερα στην προσβαλλόμενη απόφαση προσδιορίζεται με σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ο τρόπος τέλεσης από τον αναιρεσείοντα και την συγκατηγορούμενη συζυγό του της πράξεως της απάτης, προσδιορίζεται δε το ύψος της ζημίας του μηνυτή και η αντίστοιχη ωφέλεια του κατηγορουμένου και της συνεργού του, την οποία το δικαστήριο, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, θεωρεί ότι είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Για την πληρότητα της αιτιολογίας, δεν ήταν αναγκαία η σύγκριση και αξιολογική στάθμιση των μαρτυρικών καταθέσεων και κατά τούτο είναι αβάσιμη η σχετική αιτίαση του αναιρεσείοντος. Το αίτημα που υπέβαλαν οι συνήγοροι των κατηγορουμένων για αναβολή της δίκης προκειμένου α) να κληθεί και να καταθέσει ο παιδίατρος ...... περί της ασθενείας του τέκνου της κατηγορουμένης Χ2 β) να προσκομισθεί από την Τράπεζα Εργασίας η καρτέλα του πολιτικώς ενάγοντος και γ) να προσκομίσει ο πολιτικώς ενάγων τη σφραγίδα του, το δικαστήριο το απορρίπτει με επαρκή αιτιολογία στο σκεπτικό του και εξηγεί για ποιόν λόγο δεν κρίνεται επιβεβλημένη η αναβολή. Τέλος, οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος ότι την ημέρα του συμβάντος ήταν στην εργασία του στην ΕΥΔΑΠ, ότι την ίδια ημέρα η θυγατέρα του είχε ασθενήσει και περαιτέρω οι προβληματισμοί που διατυπώνει και ανάγονται στην μη τέλεση της πράξεως, υπό την επίφαση έλλειψης αιτιολογίας, συνιστούν άρνηση της κατηγορίας και πλήττουν την περί τα πράγματα ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου και εκ του λόγου αυτού είναι απαράδεκτοι. Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ'του Κ.Π.Δ λόγος αναιρέσεως με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για ελλειπή αιτιολογία, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ) ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 17-3-2008 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 8.075/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και. Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι