ΑΠ 1885/2007 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αναιρέσεως προθεσμία άσκησης

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1885 / 2007 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αναιρέσεως προθεσμία άσκησης. Περίληψη: Απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης άσκησης. Αριθμός 1885/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Στ΄ Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου - Εμμανουήλ Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2007, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης ...., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 113/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτήν, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Μαρτίου 2007 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 411/

1. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ρούσσος - Εμμανουήλ Παπαδάκης, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου με αριθμό 223/04.06.2007, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Eισάγω ενώπιον του Δικαστηρίου σας, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 513 § 1 εδ. α΄ του Κ.Π.Δ., την από 7-3-2007 αίτηση αναίρεσης της ..... , κατά της υπ΄αριθ. 113/10-1-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών και εκθέτω τα εξής: Κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 476 Κ.Π.Δ., όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή της με την παράγραφο 18 του άρθρου 2 του Ν. 2408/1996, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε, εκτός των άλλων περιπτώσεων, εκπροθέσμως, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (σε Συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανισθούν, μετά από προηγούμενη ειδοποίηση του αναιρεσείοντος από τον γραμματέα της Εισαγγελίας 24 ώρες πριν από την εισαγωγή της υπόθεσης, απορρίπτει ως απαράδεκτο το ένδικο μέσο και καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα. Εξάλλου, από το συνδυασμό των άρθρων 462 και 473 § 1 Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι η προθεσμία ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως κατ΄αποφάσεως είναι 10ήμερη, αρχόμενη από της εκδόσεως της αποφάσεως παρόντος του δικαιούχου άλλως από της νομίμου επιδόσεώς της στον δικαιούμενο σε αναίρεση και έχοντα γνωστή διαμονή στην ημεδαπή, χωρίς να αρχίζει η προθεσμία, σε κάθε περίπτωση, πριν από την καταχώρησή της στο βιβλίο καθαρογραμμένων αποφάσεων της παραγράφου 3 του άρθρου 473 Κ.Π.Δ., ενώ τυχόν εκπρόθεσμη άσκησή του, τότε μόνον συγχωρείται, όταν στην κατά το άρθρο 474 Κ.Π.Δ. συντασσόμενη έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου γίνεται επίκληση των περιστατικών τα οποία συνιστούν την ανωτέρα βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση καθώς και των αποδεικνυόντων τα περιστατικά αυτά αποδεικτικών μέσων, άλλως η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα άσκησε την από 7-3-2007 αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Εφετείου Αθηνών, κατά της υπ΄αριθμ. 113/10-1-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, η οποία απέρριψε ως ανυποστήρικτη την υπ΄αριθ. 7248/3-11-2005 έφεσή της κατά της υπ΄αριθ. 64431/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Η απόφαση αυτή καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων αποφάσεων στις 22-1-2007 και εποδόθηκε στην αναιρεσείουσα στις 22-2-2007 και στον αντίκλητο δικηγόρο της στις 12-2-
2. Η αίτηση αυτή αναιρέσεως, η οποία σημειωτέον δεν αναφέρει κανένα σαφή και ορισμένο λόγο αναίρεσης, είναι εκπρόθεσμη και δεν γίνεται σ΄αυτή επίκληση ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της. Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 § 1, 513 § ια και 583 § 1 Κ.Π.Δ.). Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 7-3-2007 αίτηση αναίρεσης της ...., κατά της υπ΄αριθμ. 113/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα. Αθήνα 14 Μαϊου 2007 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Νικόλαος Μαύρος" Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος της αναιρεσείουσας. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 507 παρ. 1 και 473 παρ. 1 και 3 του Κ.Π.Δ., όπως η παρ. 1 του τελευταίου αντικαταστάθηκε με το άρθρ. 6 παρ. 6 του Ν. 1653/1986 και η παρ. 3 αυτού προστέθηκε με το άρθρο 9 του Ν. 968/1979, προκύπτει ότι η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης είναι δέκα ημέρες, και αν η δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης έγινε με παρόντα τον κατηγορούμενο, αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο, το οποίο τηρείται για το σκοπό αυτό από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου, αν δε η δημοσίευση αυτής έγινε με απόντα τον κατηγορούμενο (αρχίζει), από τότε που θα επιδοθεί σε αυτόν η καταχωρισμένη στο ειδικό βιβλίο τελεσίδικη απόφαση. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την κάτω από την προσβαλλόμενη απόφαση, με χρονολογία 22-1-2007, σχετική υπηρεσιακή βεβαίωση του αρμόδιου γραμματέα του Εφετείου Αθηνών, η προσβαλλόμενη με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης υπ' αριθ. 113/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, που δίκασε κατ' έφεση και απέρριψε ως ανυποστήρικτη την υπ' αριθ. 7248/3-11-2005 έφεση της κατηγορουμένης κατά της υπ' αριθ. 64431/2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 του Κ.Π.Δ. στις 22-1-
3. Στη συνέχεια, η απόφαση αυτή επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα στις 22-2-2007 και στον αντίκλητο δικηγόρο της στις 12-2-2007, η δε κρινόμενη αναίρεση ασκήθηκε ενώπιον του γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Εφετείου Αθηνών, στις 7-3-
4. Έτσι, όμως, αυτή ασκήθηκε, μετά την παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας των δέκα ημερών από της, κατά τα άνω, κοινοποιήσεως της προσβαλλομένης, μετά την προηγηθείσα καταχώρισή της στο ειδικό βιβλίο και για το λόγο αυτό είναι εκπρόθεσμη. Ενόψει αυτών και με δεδομένο ότι η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται οποιοδήποτε λόγο για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκησή της, αυτή είναι απαράδεκτη και πρέπει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1, να απορριφθεί και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στην καταβολή των δικαστικών εξόδων (Κ.Π.Δ. 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1).- ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 7.3.2007 αίτηση της ...., για αναίρεση της υπ' αριθ. 113/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Και Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι