ΑΠ 1907/2007 — Αοριστία λόγου αναιρέσεως

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1907 / 2007 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αοριστία λόγου αναιρέσεως. Αριθμός 1907/2007 Το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου E' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη - Εισηγητή, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Οκτωβρίου 2007, με τη παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πέτρο Χορταρέα, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4653/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με πολιτικώς ενάγοντα τον Χ2, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων- κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 6 Νοεμβρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1864/2006. Αφού άκουσε τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τα άρθρα 148-153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2 και 509 παρ. 1α ΚΠΔ προκύπτει, ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως ή δηλώσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεως είναι οι περιεχόμενοι σ' αυτές λόγοι, από τους περιοριστικώς διαλαμβανομένους στο άρθρο 510 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα, να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, γιατί διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη, από την ανωτέρω δε αξίωση του νόμου, να είναι δηλαδή σαφείς και ορισμένοι οι αναιρετικοί λόγοι, δεν εξαιρείται και ο προβλεπόμενος στο παραπάνω άρθρο 510 παρ. 1Δ τέτοιος, της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ. Ενόψει τούτων, για το ορισμένο του προαναφερθέντος λόγου αναιρέσεως πρέπει: Α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση και Β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να διευκρινίζεται επί πλέον σε τί ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως (Ολ. ΑΠ 19/2001). Δεν αποτελούν, όμως, λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Στις παραπάνω περιπτώσεις, η αίτηση αναιρέσεως, απορρίπτεται, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ως απαράδεκτη. Εάν κριθεί απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως δεν μπορούν να εξετασθούν αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο, κατά το άρθρο 511 ΚΠΔ, οι λόγοι που αναφέρονται σ' αυτό, διότι η αυτεπάγγελτη αυτή έρευνα προϋποθέτει, σύμφωνα με το ίδι8ο άρθρο, παραδεκτή αίτηση αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση πλήττεται η υπ' αριθμ. 4653/2006 απόφαση του τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάστηκε για ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμηση από κοινού. Οι λόγοι αναιρέσεως συνοπτικώς διατυπώνονται ως εξής: 1) Στερείται η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση πλήρους, σαφούς και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αναφορικώς με το στοιχείο του αμέσου δόλου, γιατί, βάσει των παραδοχών της έρχεται "σε ευθεία αντίφαση τόσο με την επ' ακροατηρίου κατάθεση του μηνυτού όσο και με σειρά αναγνωστέων εγγράφων, που φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη υπό της προσβαλλομένης.....". Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της εκκληθείσης αποφάσεως, ο εκ των μαρτύρων κατηγορίας και τότε διαχειριστής της πολυκατοικίας ..Φ1.. εκθέτει τα εξής:.......Ομοίως η ετέρα μάρτυς ..Φ2.. έχει καταθέσει επί λέξει τα εξής...........Εκτός των καταθέσεων των ανωτέρω μαρτύρων, η γνώση του μηνυτού Χ2 περί της προσβολής, ως ακύρου της συγκεκριμένης γενικής συνελεύσεως των συνιδιοκτητών προέκυπτε από σειρά αναγνωστέων (ορθόν: αναγνωσθέντων) εγγράφων...........Οποιαδήποτε αντίθετη εκδοχή περί αγνοίας υπό του μηνυτού της ακυρότητας της γενικής συνελεύσεως....... έρχεται σε άμεση αντίφαση με τις ανωτέρω μαρτυρικές καταθέσεις, αλλά και τα προαναφερθέντα αναγνωστέα (ορθόν: αναγνωσθέντα) έγγραφα........Ενόψει των ανωτέρω, σαφώς συνάγεται ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση έχει υποπέσει στην πλημμέλεια του άρθρου 510 παρ. 1Δ ΚΠΔ, διότι εάν είχε λάβει ορθώς υπόψη τις ανωτέρω μαρτυρικές καταθέσεις και τα αναγνωστέα (ορθόν: αναγνωσθέντα) έγγραφα, σε συνδυασμό με τις ευθείες αντιφάσεις στις επ' ακροατηρίω καταθέσεις του μηνυτού, ασφαλώς θα είχε αχθεί στην κρίση περί ελλείψεως στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος του άμεσου δόλου.....". 2) Η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση εσφαλμένως εφήρμοσε και ερμήνευσε τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 27 και 367 ΑΚ, αφού υπό τα προεκτεθέντα περιστατικά (μαρτυρικές καταθέσεις, έγγραφα κλπ), θα είχε αχθεί στην κρίση ότι ουδέποτε ισχυρίσθηκε εν γνώση του (ο αναιρεσείων) ψευδώς για τον μηνυτή......και κατά πάσα περίπτωση αυτή ήταν η εύλογη εντύπωση που του είχε δημιουργηθεί (ότι δηλαδή ο μηνυτής εγνώριζε και είχε ενημερωθεί για την δικαστική αμφισβήτηση).....". "Συνεπώς, υπό τα ανωτέρω εκτεθέντα και εάν ορθώς είχε εκτιμήσει αυτά η αναιρεσιβαλλομένη, θα έπρεπε, ορθώς ερμηνεύοντας τις ανωτέρω διατάξεις, να τον είχε απαλλάξει, ελλείψει του υποκειμενικού στοιχείου. Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως, όπως διατυπώθηκαν στην αίτηση αναιρέσεως, είναι τελείως αόριστοι και ως εκ τούτου απαράδεκτοι, καθόσον υπό την επίφαση των από το άρθρο 510 παρ. Δ' και Ε' αναιρετικών λόγων επιχειρείται η αμφισβήτηση της αναγομένης στην εκτίμηση των αποδείξεων κρίσεως του δικαστηρίου της ουσίας, η οποία, όμως, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση, ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ), του Αρείου Πάγου μη δυναμένου να λάβει υπόψη και να εξετάσει αυτεπαγγέλτως τους από το άρθρο 511 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως. Για τους λόγους αυτούς Απορρίπτει την από 6 Νοεμβρίου 2006 αίτηση του...... , για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4653/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και, Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι