Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1940 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αγνώστου διαμονής επίδοση, Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Επίδοση πρωτόδικης αποφάσεως ως άγνωστης διαμονής. Αβάσιμος ο λόγος ότι είναι άκυρη η επίδοση ως άγνωστης διαμονής στο γραφείο του αρμοδίου Δημάρχου, αφού δεν ήταν γνωστή η διεύθυνση κατοικίας του κατηγορουμένου, αφού αναζητήθηκε και δεν βρέθηκε αυτός ή κάποιο από τα αναφερόμενα στο άρθρο 156 παρ. 1 ΚΠΔ πρόσωπα στην επαγγελματική του στέγη. Απόρριψη εφέσεως. Απορρίπτει αίτηση αναίρεσης κατ' αυτής. Αριθμός 1940/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Ζαΐρη, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο-Εισηγητή, Παναγιώτη Ρουμπή και Κωνσταντίνο Φράγκο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βούτα, περί αναιρέσεως της 1169/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Ιουνίου 2008 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1136/2008. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. ί και 2 του ΚΠοινΔ., όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το 38 του ν. 3160/2003, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός άλλων περιπτώσεων και λόγω της εκπρόθεσμης ασκήσεώς του. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 του ίδιου Κώδικα, μεταξύ των οποίον είναι και η ελλιπής αιτιολογία της, με την προϋπόθεση, ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση, με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως του, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, από την έλλειψη της οποίας ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ λόγος αναιρέσεως, πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο της επιδόσεως στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, και εκείνου της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανώτερης βίας, λόγω της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία (του άρθρου 473 παρ. 1 του ΚΠοινΔ), οπότε η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ολ. ΑΠ 4/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση ως άγνωστης διαμονής, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος, είχε γνωστή διαμονή. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανωτέρας βίας, ως εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας (ανώτερης βίας), δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως, ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος, μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και εντεύθεν μη έναρξη καν της προθεσμίας ασκήσεως της εφέσεως και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ίδιου ως άνω Κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή ακόμη και σε άλλη Εισαγγελική Αρχή ή και στην Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται, εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται, εκείνος που ο κατηγορούμενος είχε καταστήσει γνωστό στο μηνυτή και αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη με αριθμό 1169/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η με αριθμό 97/15-1-2008 έφεση του εκκαλούντος κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, κατά της με αριθμό 16.222/17-9-2001 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία αυτός είχε καταδικασθεί ερήμην, για την πράξη της παραβάσεως του άρθρου 25 παρ.1 στοιχ. γ' του Ν. 1882/90, όπως αντ/κε από το άρθρο 23 παρ.1 Ν. 2523/97 κατ'εξακολούθηση. Από την αντίστοιχη σχετική με αριθμό 97/2008 έκθεση εφέσεως, η οποία παραδεκτά επισκοπείται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου, κατά την έρευνα του παραδεκτού, και του βασίμου των λόγων της αναιρέσεως, προκύπτει ότι ο εκκαλών, αναφέρει στην έφεσή του, για να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκησή της, ότι δεν έλαβε γνώση της εκκαλούμενης αποφάσεως και ότι η επίδοση της άγνωστης διαμονής δεν έγινε νόμιμα, διότι αυτός έχει γνωστή διαμονή και διαμένει με την οικογένειά του μόνιμα από τον χρόνο γεννήσεώς του
(1958)στο .... Επικαλέσθηκε δηλαδή, ακυρότητα της επιδόσεως προς αυτόν, της εκκαλούμενης αποφάσεως ως άγνωστης διαμονής και όχι λόγους ανώτερης βίας, για τους οποίους απώλεσε την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως ή παρακωλήθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση, στους οποίους δεν εμπίπτει, όπως προαναφέρθηκε και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως άγνωστης διαμονής και ως εκ τούτου μη γνώση από αυτόν της εκκαλούμενης αποφάσεως. Δεν αναφέρει όμως στην άνω έφεσή του, αν τη φερόμενη από αυτόν ως τελευταία γνωστή κατοικία του στο ..., είχε δηλώσει καθοιονδήποτε τρόπο στην Εισαγγελική Αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως περιοριζόμενος απλώς στην αόριστη αναφορά ότι η τελευταία αυτή διεύθυνση της κατοικίας του ήταν γνωστή. Περαιτέρω, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά, μετά την παράθεση, νομικών σκέψεων, κατά λέξη, τα παρακάτω: "Στην προκειμένη περίπτωση, ο εκκαλών αναζητήθηκε, κατά την προδικασία, στην δηλωθείσα στην εφορία διεύθυνσή του, στην ..., πλην δεν ανευρέθη και, όπως προκύπτει από την αναγνωσθείσα από 15-11-00 βεβαίωση του Αστυφύλακα ..., ήταν άγνωστος στην εν λόγω διεύθυνση και άγνωστη η διαμονή του. Έτσι, όπως προκύπτει από το από 2-7-01 αποδεικτικό του ίδιου, ως άνω, αστυφύλακα, ο εκκαλών κλητεύθηκε, ως αγνώστου διαμονής [δια τοιχοκολλήσεως], προκειμένου να εμφανισθεί ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου [Γ'Τριμελούς Πλημ/κείου Θεσ/νίκης], στην δικάσιμο 17-9-01 για να δικαστεί για το έγκλημα της παράβασης άρθρου 25 § 1 στοιχ. γ' Ν. 1882/90, όπως αντικ. από το άρθρο 23 παρ. 1 Ν. 2523/97 κατ' εξακολούθηση. Ο εκκαλών δεν εμφανίσθηκε στο δικαστήριο και εκδόθηκε ερήμην του η προσβαλλομένη με την κρινομένη έφεση, 16222/17-9-01 απόφασή του ως άνω πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Η εν λόγω εκκαλουμένη απόφαση, επιδόθηκε στον εκκαλούντα, ως αγνώστου διαμονής [δια τοιχοκολλήσεως], όπως προκύπτει από το αποδεικτικό επιδόσεως του Αστυφύλακα ..., στις 19-3-02 και η έφεση ασκήθηκε στις 15-1-08, δηλαδή μετά εξαετίας περίπου από της επιδόσεως. Οι ως άνω επιδόσεις είναι έγκυρες, διότι ο εκκαλών ήταν πράγματι άγνωστης διαμονής στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, που παρήγγειλε τις επιδόσεις, αφού αυτός, όπως προκύπτει από την προαναφερθείσα βεβαίωση του αστυνομικού οργάνου δεν διέμενε στη μοναδική διεύθυνσή του που ήταν γνωστή, μέσω της εφορίας, στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, δηλαδή στον ... και ήταν άγνωστης διαμονής. Η διεύθυνση στον ..., ήταν η μόνη που αναφερόταν στην με αριθμό πρωτ. 19877/25-10-00 αίτηση ποινικής δίωξης της Δ.Ο.Υ. Φ.Α.Ε. Θεσσαλονίκης, αφού ο εκκαλών δεν εμφανίσθηκε στην προανάκριση που προηγήθηκε της επ' ακροατηρίου διαδικασίας, δεν αποδείχθηκε δε από κάποιο αποδεικτικό μέσο ότι ήταν γνωστός, κατά το χρόνο επιδόσεως, τόσο της κλήσεως για την εμφάνιση ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, όσο και της εκκαλουμένης αποφάσεως, ο τόπος διαμονής του εκκαλούντος και ειδικότερα ο επικαλούμενος από αυτόν τόπος διαμονής του, στο ..., στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης. Πέραν του ότι στην προαναφερόμενη αίτηση ποινικής δίωξης δεν αναφέρεται άλλη διεύθυνση, η μάρτυρας ..., που εξετάσθηκε στο ακροατήριο, καταθέτει ότι ο εκκαλών δήλωσε, στην αρμόδια εφορία, ως μοναδική διεύθυνσή του τον ..., όπου έγιναν όλες οι επιδόσεις και τα μέτρα κατασχέσεων και που σε περίπτωση αλλαγής της διεύθυνσης αυτής, ο εκκαλών, όφειλε να το δηλώσει στην εφορία. Χαρακτηριστικά κατέθεσε "...,Ποτέ δεν μας δήλωσε αλλαγή διεύθυνσης, το οποίο όφειλε να κάνει, σε περίπτωση αλλαγής αυτής...", Η πειστικότητα της καταθέσεως της παραπάνω μάρτυρα δεν αναιρείται από κάποιο άλλο αποδεικτικό μέσο. Κατ' ακολουθία όλων αυτών, ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι συνέτρεξε περίπτωση ανώτερης βίας, ο οποίος δικαιολογεί το εκπρόθεσμο ασκήσεως της κρινόμενης εφέσεως, συνιστάμενος στο ότι αυτός δεν έλαβε γνώση της κλητεύσεως του στη δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και εξ αιτίας αυτού ούτε γνώση της εκδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεως, αλλά ούτε κατ γνώση της επιδόσεως αυτής, δεν αποδείχθηκε ότι είναι βάσιμος ουσιαστικά και πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη έφεση ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως της, να διαταχθεί η εκτέλεση της εκκαλουμένης αποφάσεως και να καταδικαστεί ο εκκαλών στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ορίζονται στο διατακτικό". Η αιτιολογία αυτή της προσβαλλόμενης απορριπτικής της εφέσεως ως εκπρόθεσμης και ως εκ τούτου απαράδεκτης αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σε αυτή όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν και είναι αναγκαία για την πληρότητά της, εκτείνεται δηλαδή στην εγκυρότητα της επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως ως άγνωστης διαμονής και διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως, τα αποδεικτικά από τα οποία αυτές προκύπτουν και το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως. Ενόψει αυτών, η αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι δεν προκύπτει από την αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα και όλα τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από αυτά και, για το λόγο η εν λόγω απόφαση πρέπει να αναιρεθεί για έλλειψη αιτιολογίας, είναι αβάσιμη κατ'ουσίαν και πρέπει να απορριφθεί. Εφόσον δε ο εκκαλών δεν προέβαλε με την έφεσή του ότι είχε καταστήσει γνωστή και στην Εισαγγελική Αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως, οποιαδήποτε μεταβολή της διεύθυνσης κατοικίας του καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κατέστησε γνωστή, την ως άνω διεύθυνση της κατοικίας του και περιορίστηκε στην αόριστη αναφορά ότι αυτή ήταν γνωστή, νομίμως αναζητήθηκε (χωρίς αποτέλεσμα) στη διεύθυνση της επαγγελματικής του κατοικίας, στον ..., που διατηρούσε κατάστημα και αναφέρει στην κατάθεσή της η εξετασθείσα στο ακροατήριο του δικάσαντος Δικαστηρίου, μάρτυρας-υπάλληλος της ΔΟΥ- ΦΑΕ Θεσσαλονίκης και αναφέρεται στο καταστατικό της εταιρίας, πρόεδρος της οποίας και Διευθύνων Σύμβουλος της ήταν ο κατηγορούμενος ενώ δεν έχει διενεργηθεί προανάκριση, ώστε ο κατηγορούμενος να δηλώσει, κατά το άρθρο 273 παρ.1 ΚΠοινΔ την κατοικία του. Εξάλλου και η συναφής αιτίαση, που προβάλλεται για την ακυρότητα της γενομένης κατά τα άνω επιδόσεως για το λόγο ότι ο κατηγορούμενος αναζητήθηκε στο κατάστημα του αντί της κατοικίας του και ως μη ανευρεθείς, η επίδοση έγινε με τοιχοκόλληση στο γραφείο του Δημάρχόυ του Δήμου ..., χωρίς προηγουμένως να αναζητηθεί αυτός και στην κατοικία του, είναι απορριπτέα για τους προαναφερθέντας λόγους, ενώ βεβαιουμένου από το όργανο επιδόσεως στη συνταχθείσα έκθεση ότι ο αναζητούμενος στο κατάστημά του κατηγορούμενος, στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της επαγγελματικής της εγκαταστάσεως, δε βρέθηκε εκεί αυτός ή κάποιο από τα αναφερόμενα στην παραπάνω διάταξη πρόσωπα και ότι από έρευνα διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει αλλού γνωστή κατοικία του και είναι πλέον άγνωστης διαμονής, δεν είχε υποχρέωση το όργανο αυτό επιδόσεως, για την εγκυρότητα της επιδόσεως, αφού δεν προβλέπεται από το άρθρο 155 και 156 του ΚΠοινΔ ή άλλη διάταξη, υποχρέωση να αναζητήσει και τη συγκεκριμένη ως άνω διεύθυνση της κατοικίας του, αφού αυτή η διεύθυνση ήταν κατά τα πιο πάνω άγνωστη στην Εισαγγελική Αρχή και το όργανο επιδόσεως, μόνη δε γνωστή ήταν η διεύθυνση ως άνω της επαγγελματικής του εγκαταστάσεως, όπου και νόμιμα αναζητήθηκε από την αρχή, ελλείψει γνωστής κατοικίας του και επομένως, οι ως άνω επιδόσεις ως άγνωστης διαμονής είναι σύννομες. Επομένως οι σχετικοί, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Η του ΚΠοινΔ, λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους προβάλλονται τα αντίθετα, για ελλιπή αιτιολογία και για υπέρβαση εξουσίας είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Μετά ταύτα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τη με αριθ. Έκθ. 38/9-6-2008 αίτηση του ..., για αναίρεση της με αριθμό 1169/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι
(220)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου
- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 13 Οκτωβρίου
- Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ