ΑΠ 198/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Αοριστία λόγου αναιρέσεως, Αναβολής αίτημα

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 198 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Αοριστία λόγου αναιρέσεως, Αναβολής αίτημα. Περίληψη: Πρώτος και δεύτερος λόγος (Δ΄) αιτιολογημένη απόρριψη δύο αιτημάτων για αναβολή της δίκης. Τρίτος λόγος όχι λόγος εφέσεως για ένσταση ακυρότητας κλητηρίου θεσπίσμα-τος απαράδεκτος. Τέταρτος λόγος: (ένσταση παραγραφής) και αυτός ο λόγος αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος. Αριθμός 198/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη-Εισηγητή, Αιμιλία Λίτινα και Θεοδώρα Γκοΐνη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ...., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βύρωνα-Πέτρο Βλάχο, για αναίρεση της 3726/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Βόλου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Απριλίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 799/2006. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, εκτείνεται όχι μόνο στην απόφαση για την ενοχή, την καταδικαστική δηλαδή ή αθωωτική απόφαση του Δικαστηρίου, αλλά σε όλες χωρίς εξαίρεση τις αποφάσεις, ανεξάρτητα του αν αυτές είναι οριστικές ή παρεμπίπτουσες ή αν η έκδοσή τους αφήνεται στη διακριτική, ελεύθερη ή ανέλεγκτη κρίση του Δικαστή που τις εξέδωσε. Έτσι, η παρεμπίπτουσα απόφαση του Δικαστηρίου, που απορρίπτει αίτηση του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης λόγω σημαντικών αιτίων, κατά το άρθρο 349 του Κ.Ποιν.Δ., πρέπει να είναι ιδιαίτερα αιτιολογημένη, εφόσον η αίτηση υποβάλλεται παραδεκτά και είναι ορισμένη, έστω και αν η παραδοχή ή απόρριψη μιας τέτοιας αιτήσεως, έχει αφεθεί στην ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου. Διαφορετικά, ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως για ελλιπή αιτιολογία. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 3726/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, με την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο κατ' εξακολούθηση σε φυλάκιση είκοσι μηνών, και τα πρακτικά της, κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο δεν εμφανίσθηκε αυτός, αλλ' αντ' αυτού εμφανίσθηκε, ως άγγελος, η σύζυγός του ...... η οποία ανήγγειλε ότι ο κατηγορούμενος αδυνατεί, λόγω ασθενείας του, να εμφανισθεί στο ακροατήριο και ζήτησε την αναβολή της δίκης. Προς απόδειξη του ισχυρισμού αυτού προσκόμισε στο Δικαστήριο την από 27-11-2005 ιατρική γνωμάτευση του ιατρού ...... η οποία αναγνώσθηκε, και η ίδια εξετάσθηκε ως μάρτυρας και κατέθεσε τα εξής: "Είναι σύζυγός μου. Είναι άρρωστος. Καλέσαμε χθες επειγόντως γιατροί. Έχει πνευμονία. Δεν μπορεί να έλθει σήμερα". Το Δικαστήριο, ακολούθως, απέρριψε με παρεμπίπτουσα απόφασή του το αίτημα αναβολής της δίκης ως ουσιαστικά αβάσιμο με την εξής αιτιολογία: "Στην προκείμενη περίπτωση, ο κατηγορούμενος επικαλείται ασθένεια και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να έλθει στο Δικαστήριο κατά τη σημερινή συνεδρίαση. Το Δικαστήριο, όμως, δεν πείθεται ότι ο λόγος που προτείνεται από τον κατηγορούμενο είναι βάσιμος και σπουδαίος, αλλά αντιθέτως σκοπό έχει την παρέλκυση της δίκης. Για το λόγο αυτό πρέπει να απορριφθεί το αίτημα του κατηγορουμένου για αναβολή της δίκης. Ειδικότερα, τόσο από την κατάθεση της μάρτυρα, όσο και από την προαναφερόμενη ιατρική βεβαίωση προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος πάσχει από βρογχοπνευμονία σε έδαφος ασθματικής χρόνιας βρογχίτιδας και πρέπει να μείνει κλινήρης επί πέντε ημέρες. Από αυτό δεν συνάγεται ότι δεν είναι δυνατή η παρουσία του στο δικαστήριο για σύντομο χρονικό διάστημα. Ακόμη πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η εκδίκαση της υπόθεσης γίνεται μετά από αναβολή κατά τη δικάσιμο της 13-6-2005 και μετά από αίτηση ακυρώσεως διαδικασίας στη δικάσιμο της 6-6-2005 και ότι οι επί μέρους πράξεις, για τις οποίες κατηγορείται, φέρονται ότι τελέσθηκαν από 30-4-1999 έως 31-7-2001 και επίκειται κίνδυνος παραγραφής τους". Περαιτέρω, ο συνήγορος που εκπροσώπησε στη δίκη τον κατηγορούμενο, μετά την απαγγελία της πιο πάνω παρεμπίπτουσας αποφάσεως, υπέβαλε (δεύτερο) αίτημα αναβολής της δίκης "προκειμένου να εκδικασθεί στο Πενταμελές Εφετείο Λάρισας η κύρια υπόθεση που αφορά ψευδή βεβαίωση σε βαθμό κακουργήματος". Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, ακολούθως, με δεύτερη παρεμπίπτουσα απόφασή του απέρριψε το εν λόγω αίτημα αναβολής της δίκης με την εξής αιτιολογία: "Το αδίκημα, το οποίο φέρεται ότι τέλεσε ο κατηγορούμενος στη σημερινή δίκη, δεν βρίσκεται σε άμεση εξάρτηση από τη δίκη που αναφέρει ο κατηγορούμενος ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Λάρισας (έφεση σε απόφαση Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων). Γι' αυτό και για τους λόγους που προαναφέρθηκαν στο πρώτο αίτημα αναβολής (εκδίκαση μετά από αναβολή και αίτηση ακυρώσεως διαδικασίας - κίνδυνος παραγραφής), πρέπει να απορριφθεί και το δεύτερο αίτημα αναβολής της δίκης". Έτσι, που αποφάνθηκε, το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στις ειρημένες προπαρασκευαστικές αποφάσεις του την από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκτίθεται σ' αυτές τα προκύψαντα πραγματικά περιστατικά, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις, στις οποίες στηρίχθηκε το άνω Δικαστήριο για να οδηγηθεί στο προεκτεθέν πόρισμά του για απόρριψη των άνω περί αναβολής της δίκης αιτημάτων του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου. Επομένως, είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν οι πρώτες και δεύτερος εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Ποιν.Δ λόγοι της κρινόμενης αιτήσεως, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη πιο πάνω απόφαση για αναιτιολόγητη απόρριψη των άνω αιτημάτων αναβολής της δίκης. Από τις διατάξεις των άρθρων 320 και 321 του Κ.Ποιν.Δ προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος κλητεύεται στο ακροατήριο για να δικασθεί με επίδοση σ' αυτόν εγγράφου που περιέχει ακριβή καθορισμό των πράξεων για τις οποίες κατηγορείται, ώστε να μπορεί να προετοιμάσει την υπεράσπισή του. Τα ίδια ορίζονται από το άρθρο 6 παρ. 3 εδ. α' και β' της ΕΣΣΔ (ν.δ. 53/1974), δηλαδή ότι "πας κατηγορούμενος έχει δικαίωμα: α)όπως πληροφορηθεί εν τη βραχυτέρα προθεσμία εις γλώσσαν την οποίαν εννοεί και εν λεπτομερεία την φύσιν και τον λόγον της εναντίον του κατηγορίας, β)όπως διαθέτη τον χρόνον και τας αναγκαίας ευκολίας προς προετοιμασίαν της υπερασπίσεώς του". Η ακυρότητα, όμως, από τη μη τήρηση των διατάξεων αυτών είναι σχετική, κατά τη διάταξη του άρθρου 170 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ σε συνδυασμό με το άρθρο 171 του ίδιου Κώδικα, ως αναγομένη σε προπαρασκευαστικές πράξεις της κυρίας διαδικασίας, γι' αυτό και πρέπει, κατά το άρθρο 173 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ, να προταθεί μέχρι την έκδοση οριστικής σε τελευταίο βαθμό αποφάσεως γι την κατηγορία, αλλιώς καλύπτεται. Εξάλλου, κατά το άρθρο 502 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο έχει εξουσία να κρίνει μόνο για εκείνα τα μέρη της πρωτόδικης αποφάσεως, στα οποία αναφέρονται οι προσβαλλόμενοι στην έφεση λόγοι. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, που παραδεκτά επισκοπούνται από τον Άρειο Πάγο για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, ο αναιρεσείων κατηγορούμενος καταδικάσθηκε με την υπ' αριθμ. 9325/2004 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου για μη καταβολή χρεών προς το Δημόσιο κατ' εξακολούθηση. Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησε αυτός έφεση με την υπ' αριθ. 1134/2004 ενώπιον του αρμόδιου γραμματέα έκθεση, με την οποία ζήτησε την εξαφάνιση της εκκαλουμένης για κακή εκτίμηση των αποδείξεων μόνον, ενώ δεν περιείχετο στην εν λόγω έκθεση λόγος εφέσεως αναφορικά με ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος λόγω αοριστίας του. Άλλωστε, τέτοια ένσταση δεν προβλήθηκε στην πρωτόδικη δίκη που διεξήχθη με παρόντα τον κατηγορούμενο. Την εν λόγω δε ένσταση περί ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος λόγω αοριστίας του πρότεινε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος το πρώτον ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου, που δίκασε ως Εφετείο και το οποίο την απέρριψε με την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθ. 3726/2005 ομοίως καταδικαστική απόφασή του με την εξής αιτιολογία: "Στην προκείμενη περίπτωση, ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι είναι άκυρο το κατηγορητήριο, γιατί δεν προσδιορίζεται το ποσό της οφειλής, ούτε διευκρινίζεται πότε το χρέος κατέστη ληξιπρόθεσμο, ούτε αν είναι καταβλητέο εφάπαξ ή σε δόσεις. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, όπου ήταν παρών, δεν προέβαλε αυτόν τον ισχυρισμό και σε κάθε περίπτωση στην έφεσή του (βλ. έκθεση έφεσης από 9-12-2004) δεν αναφέρει τον ισχυρισμό αυτόν ως λόγο έφεσης. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος". Έτσι, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, ορθώς έκρινε η αναιρεσιβαλλόμενη πιο πάνω απόφαση και κατά συνέπεια ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται αυτή για τη μη απαγγελία ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο που δημιουργήθηκε από τις ελλείψεις του κλητηρίου θεσπίσματος, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος. Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ. 2 474 παρ. 2 και 509 παρ. 1 εδ. α' του Κ.Ποιν.Δ, προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως είναι οι περιεχόμενοι σε αυτήν λόγοι αναιρέσεως να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρο υ510 Κ.Ποιν.Δ, που προβλέπουν τους λόγους αναιρέσεως κατά αποφάσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας, δεν αρκεί. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως της ένδικης αιτήσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη πιο πάνω απόφαση "εσφαλμένα απέρριψε την υποβληθείσα ένσταση παραγραφής του 80% του οφειλομένου ποσού, διότι αυτό βεβαιώθηκε το 1997 με την άσκηση των προσφυγών". Ο λόγος, όμως, αυτός αναιρέσεως, έτσι όπως διατυπώνεται, χωρίς δηλαδή, να αναφέρονται περιστατικά που θεμελιώνουν την ειρημένη αιτίαση και χωρίς να προσδιορίζονται οι νομικές πλημμέλειες της αποφάσεως, είναι αόριστος και εντεύθεν απορριπτέος ως απαράδεκτος. Ύστερα απ' αυτά, αφού δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ). Για τους λόγους αυτούς ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 7 Απριλίου 2006 (υπ' αριθ. πρωτ. 1002/7-4-2006) αίτηση του ..... για αναίρεση της 3726/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Βόλου. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι