ΑΠ 1981/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Υπέρβαση εξουσίας, Αναβολής αίτημα, Εφέσεως ανυποστήρικτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1981 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Υπέρβαση εξουσίας, Αναβολής αίτημα, Εφέσεως ανυποστήρικτο. Περίληψη: Αίτηση αναιρέσεως κατ’ αποφάσεως που απορρίπτει ως ανυποστήρικτη την έφεση του απόντος εκκαλούντος, ύστερα από απόρριψη του αιτήματος αναβολής της δίκης. Λόγοι αναιρέσεως: 1ος. Έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ως προς την απόρριψη του αιτήματος αναβολής, 2ος. Υπέρβαση εξουσίας ως προς την απόρριψη της εφέσεως. Απορρίπτει την αναίρεση. Αριθμός 1981/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια-Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κανάκη, για αναίρεση της 15271/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης με συγκατηγορουμένη την ........ Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 2 Φεβρουαρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1040/2007. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 349 παρ. 1 και 501 παρ. 1 ΚΠΔ, προκύπτει, ότι, σε περίπτωση υποβολής από τον εκκαλούντα - κατηγορούμενο αιτήματος αναβολής της δίκης, λόγω αδυναμίας εμφανίσεως αυτού στο ακροατήριο του δικαστηρίου από ανώτερη βία ή άλλο ανυπέρβλητο κώλυμα και απορρίψεως από το δικαστήριο (κατά την ανέλεγκτη κρίση του) του αιτήματος αυτού και στη συνέχεια της εφέσεως, ως ανυποστήρικτης, είναι επιτρεπτή κατά της αποφάσεως αυτής του Εφετείου η άσκηση αναιρέσεως για όλους τους λόγους που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 ΚΠΔ, επομένως και για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Η αιτιολογία, προβλεπομένη στα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, όπως ισχύει μετά την προσθήκη εδαφίου με το άρθρο 2 παρ. 5 του Ν. 2408/1996, απαιτείται τόσο για την κύρια απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση ως ανυποστήρικτη, όσο και για την παρεμπίπτουσα, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα αναβολής. Η πληρότητά της δε προϋποθέτει, για μεν την κύρια απόφαση, αναφορά της προβλεπομένης από το άρθρο 500 εδ. γ' του ΚΠΔ, εμπρόθεσμης κλητεύσεως του εκκαλούντος (και όταν αυτή γίνεται με αναβολή της δίκης σε ρητή δικάσιμο, μνεία μόνο της αναβλητικής αποφάσεως, χωρίς να είναι αναγκαία και η γνωστοποίηση του χρόνου αναβολής), για δε την παρεμπίπτουσα, αναφορά των πραγματικών περιστατικών που αποδείχθηκαν κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο και των αποδείξεων και των συλλογισμών, με τους οποίους κατέληξε το δικαστήριο στην απορριπτική του αιτήματος αναβολής κρίση του. Αν η παρεμπίπτουσα απόφαση δεν αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα, ιδρύει ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης. Όταν δε, στη συνέχεια, απορρίπτεται η έφεση ως ανυποστήρικτη, ιδρύεται ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Η' ΚΠΔ, με τη μορφή της αρνητικής υπέρβασης εξουσίας, ως προς την κύρια (απορριπτική της έφεσης) απόφαση. Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση του Α' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 21.770/2006 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία είχε καταδικασθεί σε ποινή φυλακίσεως 4 1/2 ετών για παράβαση του Ν. 2523/1997 κατ' εξακολούθηση, ύστερα από απόρριψη του αιτήματος αναβολής της δίκης, λόγω σημαντικών αιτίων (ασθένεια αυτού). Ειδικότερα, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο αναιρεσείων, κατά τη συζήτηση της εφέσεώς του ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, στις 22 Νοεμβρίου 2006, ζήτησε αναβολή εκδικάσεως της υποθέσεως, λόγω ασθενείας του, αλλά το δικαστήριο, κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε ότι η ασθένεια του κατηγορουμένου καθιστά αδύνατη τη μετακίνησή του και προσέλευση αυτού στο Δικαστήριο, απέρριψε το αίτημα για αναβολή της δίκης, με την παρακάτω αιτιολογία: "Επειδή, στην προσκομιζόμενη από τον εμφανισθέντα ως άγγελο δικηγόρο από .... ιατρική γνωμάτευση βεβαιώνεται ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος Χ1 πάσχει από παροξυσμό χρόνιου αλλεργικού άσθματος και έχει ανάγκη κατ' οίκον νοσηλείας υπό φαρμακευτική αγωγή, αλλά δεν βεβαιώνεται ότι, εξ αιτίας της ασθένειας αυτής, είναι αδύνατη ή ενέχει κίνδυνο για την υγεία του η μετακίνησή του στο δικαστήριο, πολύ δε περισσότερο δεν βεβαιώνεται ότι δεν ήταν σε θέση να παράσχει πληρεξούσιο έγγραφο σε δικηγόρο, για να τον εκπροσωπήσει στην παρούσα δίκη, κατ' άρθρο 340 παρ. 2 ΚΠΔ. Κατά συνέπεια, το αίτημα αναβολής, που υποβλήθηκε, κατά τα παραπάνω, για λογαριασμό του δευτέρου κατηγορουμένου - εκκαλούντος, λόγω ασθένειάς του, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο". Η παρεμπίπτουσα αυτή απόφαση περιέχει την επιβαλλομένη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού μνημονεύει τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη και αξιολόγησε το Δικαστήριο για να καταλήξει στη σχετική απορριπτική κρίση του, αναφέρονται δε τα στοιχεία που προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο, στα οποία αυτό θεμελίωσε την ουσιαστική αβασιμότητα του αιτήματος αναβολής και τους συλλογισμούς, με τους οποίους κατέληξε στην κρίση του αυτή. Επομένως, ο συναφής λόγος της αιτήσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι η πιο πάνω απόφαση στερείται ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (άρθρο 510 παρ. 1 ΚΠΔ), πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, η αιτίαση δε του αναιρεσείοντος ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το ότι ο ως άγγελος εμφανισθείς δικηγόρος ανέφερε ότι ο αναιρεσείων "ήταν με το οξυγόνο", είναι αβάσιμη, αφού ο ως άνω άγγελος δεν εξετάσθηκε ως μάρτυς, ώστε να μπορεί να υποστηριχθεί ότι δεν λήφθηκε υπόψη η κατάθεσή του. Μετά την, κατά τα άνω, αιτιολογημένη απόρριψη του αιτήματος αναβολής, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την έφεση του εκκαλούντος - αναιρεσείοντος, ως ανυποστήρικτη. Κατά της απορριπτικής αυτής αποφάσεως, ο αναιρεσείων αιτιάται, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως, ότι το Δικαστήριο, απορρίπτοντας ως ανυποστήρικτη την έφεσή του υπερέβη αρνητικώς την εξουσία του, ισχυριζόμενος κατά λέξη, τα εξής: "Στην περίπτωση που η παρεμπίπτουσα απόφαση που απορρίπτει το αίτημα αναβολής δεν αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα, ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ. Όταν δε, στη συνέχεια απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη η έφεση του εκκαλούντος, ο οποίος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, ιδρύεται ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Η' Κ.Π.Δ., με την μορφή της αρνητικής υπέρβασης εξουσίας, ως προς την κύρια πλέον διάταξη της απόφασης. Στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλόμενη υπ' αριθμόν 15271/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, αφού απέρριψε το αίτημα αναβολής του εκκαλούντα - κατηγορουμένου με την παρεμπίπτουσα διάταξή της, στη συνέχεια, αφού εξέτασε το νόμιμο της κλητεύσεώς του, απέρριψε ως ανυποστήρικτη την έφεση του εκκαλούντα - κατηγορουμένου, με αποτέλεσμα να υπερβεί την εξουσία του και να υποπέσει στον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως. Όπως προαναφέρθηκε, η παρεμπίπτουσα διάταξη της προσβαλλόμενης απόφασης που απέρριψε το αίτημα αναβολής του εκκαλούντα - κατηγορούμενου δεν περιείχε την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που απαιτείται από το νόμο και ως εκ τούτου καθίσταται αναιρετέα σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ. Επομένως, η κύρια διάταξη της προσβαλλόμενης απόφασης που απέρριψε την έφεση ως ανυποστήρικτη και που στηρίχθηκε επί της ανωτέρω αναιρετέας παρεμπίπτουσας διάταξης καθίσταται και η ίδια αναιρετέα λόγω (αρνητικής) υπέρβασης εξουσίας κατ' άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' Κ.Π.Δ.". Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, όπως προαναφέρεται, το Δικαστήριο, με πλήρως αιτιολογημένη απόφαση, απέρριψε το αίτημα του εκκαλούντος για αναβολή της δίκης, λόγω σημαντικών αιτίων (άρθρο 349 Κ.Π.Δ.) και, επομένως, ορθώς προχώρησε, στη συνέχεια, στην απόρριψη της εφέσεως ως ανυποστήρικτης, χωρίς να υπερβεί την εξουσία του, όπως αβασίμως ισχυρίζεται ο αναιρεσείων. Επειδή, μετά την απόρριψη των ως άνω δύο λόγων της αιτήσεως και ενόψει του ότι δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 2 Φεβρουαρίου 2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 15271/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι