ΑΠ 1987/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1987 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Πότε υπάρχει αιτιολογία στην απόφαση με την οποία απορρίπτεται η έφεση ως εκπρόθεσμη. Αιτιολογημένη η απόρριψη της εφέσεως του κατηγορουμένου ως εκπρόθεσμης, αφού αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση ο χρόνος της νόμιμης επιδόσεως και εκείνος της ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει αυτή. Αριθμός 1987/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου - Πριάμου Λεκκού (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Αναγνωστόπουλο, περί αναιρέσεως της 444/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22 Φεβρουαρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 481/2007. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΕΠΕΙΔΗ, από τις διατάξεις των άρθρων 154 παρ. 2 και 156 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι ως άγνωστης διαμονής θεωρείται εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του σε άγνωστο μέρος για τη δικαστική αρχή που έχει εκδώσει το επίδικο έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοσή του, έστω και αν η διαμονή του είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη εισαγγελική ή αστυνομική αρχή και στην περίπτωση αυτή η επίδοση προς αυτόν γίνεται ως άγνωστης διαμονής, μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερομένων στη διάταξη του άρθρου 156 παρ. 1 εδ. δ ΚΠΔ προσώπων, προς τον δήμαρχο ή αρμόδιο δημοτικό υπάλληλο που όρισε ο δήμαρχος, της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του, άλλως η επίδοση είναι άκυρη και δεν αρχίζει η προθεσμία ασκήσεως ενδίκων μέσων, που ορίζεται στη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 ΚΠΔ. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 ΚΠΔ, κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και, σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλωθεί στη αρμόδια εισαγγελική αρχή και, αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν έχει εμφανισθεί κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Όταν δε το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή δικαστήριο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά δε της σχετικής αποφάσεως μόνο επιτρέπεται αναίρεση (476 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ). Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως για την απόρριψη αυτή. Ειδικότερα η απόφαση, που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως, ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει τον χρόνο επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε με απόντα τον εκκαλούντα, τον χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό τούτου ή μνεία των κατά τα άρθρα 154 παρ. 1, 156 και 161 παρ. 1 ΚΠΔ στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός εάν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επιδόσεως, ή ανώτερης βίας, από την οποία απολέσθηκε η προθεσμία, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου τούτου κρίση του δικαστηρίου. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση ως άγνωστης διαμονής, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος είχε γνωστή διαμονή. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, από την οποία ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια όμως της οποίας δεν περιλαμβάνεται ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλούμενης αποφάσεως, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος, προβάλλοντας αυτοτελή σχετικό λόγο, μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 447/2007 απόφασή του, απέρριψε ως εκπρόθεσμη την 3598/6.6.2006 έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της 40.040/6.6.2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία εκείνος είχε καταδικασθεί στην παραπάνω συνολική ποινή φυλακίσεως για την ως άνω αξιόποινη πράξη, με την ακόλουθη αιτιολογία "Στην προκειμένη περίπτωση, η εκκαλουμένη, ερήμην του κατηγορουμένου εκδοθείσα, στις 6.6.2006 40.040/05, απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, όπως προκύπτει από το από 27.12.2005 αποδεικτικό επίδοσης της επιμελήτριας Δικαστηρίων Εισαγγ. Πρωτοδικών Αθηνών ..., επιδόθηκε στον τελευταίο στις 27.12.2005, ως αγνώστου διαμονής. Σύμφωνα με το ίδιο αποδεικτικό, ειδικότερα προκύπτει ότι, αφού ο κατηγορούμενος αναζητήθηκε στην επί της οδού ..., στο ..., γνωστή κατοικία του και δεν ανευρέθη και τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες από τη διάταξη του άρθρου 156 παρ. 1 ΚΠΔ προϋποθέσεις, τελικώς η εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στην αρμόδια υπάλληλο του Δήμου Παλαιού Φαλήρου, Α. Με την κρινόμενη με αρ. πρωτ. 3958, ασκηθείσα στις 6.6.2006 έφεσή του, ο κατηγορούμενος, για να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο αυτής, εκθέτει ότι "το πρώτον έλαβε γνώση την 1.6.2006, όταν και συνελήφθη". Πέραν της πλήρους αοριστίας του ανωτέρω και πέραν του ότι ο κατηγορούμενος δεν αμφισβητεί με την έφεσή του τον τόπο της κατοικίας του και το άγνωστο της διαμονής του, πρέπει να λεχθούν τα εξής: Από την ένορκη κατάθεση του πιο πάνω εξετασθέντος μάρτυρος αδελφού του τελευταίου, σε συνδυασμό με την απολογία αυτού, πλήρως αποδείχθηκε ότι η τελευταία γνωστή κατοικία του για την εισαγγελική αρχή ήταν αυτή στην οποία αναζητήθηκε, ήτοι η οδός ... στο Π. Φάληρο, όπου ήταν η συζυγική του οικία, από την οποία, όμως, κατά την 27.12.2005, επειδή είχαν διαταραχθεί οι σχέσεις του με τη σύζυγό του, είχε αναχωρήσει σε άγνωστο μέρος, με την προαναφερόμενη έννοια, για τις αρχές, χωρίς για την αλλαγή αυτή να ενημερώσει σχετικώς και την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, όπως όφειλε. Άλλωστε, αυτή την τακτική συνηθίζει να ακολουθεί ο κατηγορούμενος, που πρέπει να σημειωθεί ότι, καίτοι στην έκθεση έφεσης δηλώνει κάτοικος και πάλι ..., ήδη υποστηρίζει ότι κατοικεί αλλού, ήτοι στο ... επί της οδού ... . Επομένως, ορθώς του επιδόθηκε στις 27.12.05 η εκκαλούμενη απόφαση ως άγνωστης διαμονής και εφόσον έκτοτε, μέχρι 6.6.2006 που άσκησε την έφεση, παρήλθε χρονικό διάστημα περισσότερο των τριάντα ημερών, πρέπει να απορριφθεί αυτή ως απαράδεκτη, διατασσομένης της εκτέλεσης της εκκαλούμενης και επιβαλλομένης και της δικαστικής δαπάνης σε βάρος του, κατά τα αναφερόμενα ειδικότερα στο διατακτικό". Ήτοι, στην πιο πάνω αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τόσο η χρονολογία επιδόσεως της εκκαλούμενης ερήμην καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, δηλαδή η 27η Δεκεμβρίου 2005, η οποία προκύπτει από το επίσης μνημονευόμενο αποδεικτικό επιδόσεως της αναφερόμενης επιμελήτριας δικαστηρίων της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, όσο και η ημερομηνία ασκήσεως της εφέσεως, στις 6 Ιουνίου 2006, δηλαδή μετά την πάροδο της νόμιμης προθεσμίας, χωρίς να αναφέρει το έγγραφο της εφέσεως λόγο που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της. Εφόσον δε ο εκκαλών και ήδη αναιρεσείων δε επικαλούνταν με την έφεσή του ακυρότητα της επιδόσεως, ούτε λόγους ανώτερης βίας, εξαιτίας των οποίων παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως, το Δικαστήριο δεν είχε την υποχρέωση να διαλάβει στην προσβαλλόμενη απόφασή του αιτιολογία για την εγκυρότητα της επιδόσεως ή για την ύπαρξη ή όχι λόγου ανώτερης βίας. Ως εκ περισσού δε εξετάσθηκε στο ακροατήριο μάρτυρας επί του ζητήματος αυτού. Συνεπώς, με όσα δέχθηκε το Τριμελές Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και τα αντιθέτως υποστηριζόμενα, με τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 22.2.2007 αίτηση αναιρέσεως του Χ, κατοίκου ..., κατά της 444/17.1.2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι