ΑΠ 1992/2008 — Υπέρβαση εξουσίας, Παύση οριστική ποινικής διώξεως, Εφέσεως ανυποστήρικτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 1992 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Υπέρβαση εξουσίας, Παύση οριστική ποινικής διώξεως, Εφέσεως ανυποστήρικτο. Περίληψη: Υπέρβαση εξουσίας συνισταμένη στο ότι δεν τηρήθηκε η προθεσμία κλητεύσεως στο ακροατήριο, κατά την εκδίκαση της εφέσεως, αφού δικάσιμος ήταν η 19-12-2003, και η επίδοση της κλήσεως στον εκκαλούντα (αναιρεσείοντα) και στον αντίκλητό του έγινε στις 9-12-2003 και 10-12-2003 αντιστοίχως. Απορρίπτεται ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, διότι με πράξη του αρμοδίου Εισαγγελέως είχε συντμηθεί η προθεσμία κλητεύσεως, γίνεται όμως δεκτός ο δεύτερος λόγος, περί αρνητικής υπερβάσεως εξουσίας, διότι το Δικαστήριο περιορίστηκε στην απόρριψη της εφέσεως ως ανυποστήρικτης και δεν άσκησε την από το άρθρο 501 παρ. 3 ΚΠΔ δικαιοδοσία του. Αναιρεί και παραπέμπει. Αριθμός 1992/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαρτίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Κρανιώτη, περί αναιρέσεως της 87468/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Ιανουαρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 318/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΕΠΕΙΔΗ, υπέρβαση εξουσίας, που συνιστά τον κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, υπάρχει, με βάση τον γενικό ορισμό, όταν το δικαστήριο ασκεί δικαιοδοσία που δεν του δίνει ο νόμος. Στα πλαίσια αυτού του ορισμού γίνεται διάκριση της υπερβάσεως σε θετική και αρνητική. Στην πρώτη περίπτωση το δικαστήριο αποφασίζει κάτι για το οποίο δεν έχει δικαιοδοσία, ενώ στη δεύτερη περίπτωση παραλείπει να αποφασίσει κάτι το οποίο υποχρεούται στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του. Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 166 ΚΠΔ, όπου ειδική διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, η προθεσμία εμφανίσεως των διαδίκων, των μαρτύρων και πραγματογνωμόνων στο ακροατήριο ορίζεται σε δεκαπέντε ημέρες. Αν ο κλητευόμενος διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστης διαμονής, η προθεσμία αυτή είναι τριάντα ημερών αν η διαμονή του βρίσκεται σε χώρα της Ευρώπης ή της Μεσογείου και εξήντα ημερών σε κάθε άλλη περίπτωση. Η προθεσμία αυτή αρχίζει από την επομένη της επιδόσεως και λήγει την προηγούμενη της ημέρας της δικασίμου. Η μη τήρηση των προθεσμιών αυτών συνεπάγεται την ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο (άρθρο 174 παρ. 2 ΚΠΔ). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 500 εδ. γ' ΚΠΔ ο εισαγγελέας κλητεύει εμπρόθεσμα (αρθρ. 166) εκείνον που ασκεί την έφεση και όλους τους άλλους διαδίκους που παρέστησαν στην πρωτόδικη δίκη, προκειμένου να παραστούν κατά την εκδίκαση της εφέσεως κατά την ορισθείσα δικάσιμο. Περαιτέρω, το άρθρο 169 παρ. 1 ΚΠΔ ορίζει ότι "ο εισαγγελέας ή ο δημόσιος κατήγορος που διατάσσει την επίδοση της κλήσης, μπορεί, αν συντρέχουν κατά την κρίση του κίνδυνος παραγραφής ή άλλοι εξαιρετικοί λόγοι, που μνημονεύονται στην παραγγελία προς επίδοση, να συντομεύσει την προθεσμία εμφάνισης των κατηγορουμένων, των μαρτύρων και των πραγματογνωμόνων στο ακροατήριο σε οκτώ κατ' ανώτατο όριο, ημέρες, εφόσον πρόκειται για πρόσωπα γνωστής διαμονής στην αλλοδαπή". Τέλος, κατά το άρθρο 501 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα, "εάν η έφεση ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως και συντρέχει η περίπτωση του άρθρου 370 εδ. β' και γ', το δικαστήριο, παρά την απουσία του εκκαλούντος, προχωρεί στην έκδοση σχετικής αποφάσεως". Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι, παρά την απουσία του εκκαλούντος, το δικαστήριο ερευνά το παραδεκτό της εφέσεως και δεν την απορρίπτει ως ανυποστήρικτη, μόνο αν συντρέχει κάποια περίπτωση από τις αναφερόμενες στο άρθρο 370 στοιχ. β' και γ'. Δηλαδή, στις εν λόγω περιπτώσεις, προηγείται η έρευνα του παραδεκτού της εφέσεως, κατ' απόκλιση του κανόνος της παραγράφου 1 του ίδιου άρθρου
2. Έτσι, αν το αξιόποινο της πράξεως έχει εξαλειφθεί λόγω παραγραφής, προηγείται η έρευνα του παραδεκτού της εφέσεως, δηλαδή αν ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως και, σε θετική περίπτωση, η έφεση παρά την απουσία του εκκαλούντος γίνεται δεκτή και παύει οριστικά η ποινική δίωξη (ΟλΑΠ 32/94). Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, δικάζοντας επί της εφέσεως του κατηγορουμένου, ήδη αναιρεσείοντος, κατά της 8281/2001 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, απέρριψε, με την προσβαλλόμενη 87468/2003 απόφασή του, την έφεση ως ανυποστήρικτη, με την εξής αιτιολογία: "Από τα από 9.12.2003 και 10.12.2003 αποδεικτικά επιδόσεως των επιμελητών δικαστηρίων της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Α και Β αντίστοιχα, που βρίσκονται στη δικογραφία, προκύπτει ότι ο προαναφερόμενος κατηγορούμενος και ο αντίκλητος δικηγόρος του κλητεύθηκαν νομοτύπως και εμπροθέσμως να εμφανιστούν σήμερα ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου και να υποστηρίξουν την έφεση που έχει ασκήσει κατά της 8281/01 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Δεδομένου ότι δεν παρουσιάστηκε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, πρέπει, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 320, 321, 326, 340 και 501 του Κ.Ποιν.Δικ., να απορριφθεί η έφεσή του ως ανυποστήρικτη". Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι δεν τηρήθηκε η προθεσμία κλητεύσεώς του στο ακροατήριο, κατά την εκδίκαση της εφέσεως, διότι ενώ δικάσιμος ήταν η 19.12.2003, η επίδοση της κλήσεως σ' αυτόν και τον αντίκλητο του έγιναν στις 9.12.2003 και 10.12.2003 αντιστοίχως. Όμως ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι, από τα στοιχεία της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται, προκύπτει ότι για τις κλητεύσεις αυτές, είχε συντμηθεί, με την από 8.12.2003 πράξη του αρμόδιου Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Αθηνών, η προθεσμία κλητεύσεως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 169 παρ. 1 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Συνεπώς, ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως για υπέρβαση εξουσίας (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' Κ.Π.Δ.) είναι απορριπτέος. Όμως, το Δικαστήριο έσφαλε απορρίπτοντας την έφεση ως ανυποστήρικτη, ενώ έπρεπε, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 501 παρ. 3, σε συνδ. με εκείνη του άρθρου 340 στοιχ. β' του ΚΠΔ, να ερευνήσει το παραδεκτό της εφέσεως και, σε καταφατική περίπτωση να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, λόγω παραγραφής για τις επί μέρους πράξεις της κατ' εξακολούθηση παραβάσεως του Α.Ν. 86/1967, για τις οποίες από την τέλεσή τους, μέχρι την ημέρα της συζήτησης της υπόθεσης ενώπιόν του (19-12-2003) είχε συμπληρωθεί οκταετία και είχε εξαλειφθεί το αξιόποινο για τον ως άνω λόγο (παραγραφή). Επομένως, είναι βάσιμος ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η' ΚΠΔ και πρέπει να αναιρεθεί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα κρίση στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ), είναι δε μόνο αρμόδιο να κρίνει για το παραδεκτό της έφεσης, ώστε, σε καταφατική περίπτωση, να αποφανθεί για την παραγραφής. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αναιρεί την 87.468/2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και Παραπέμπει την υπόθεση, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Μαΐου
3. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 8 Σεπτεμβρίου
4. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ