ΑΠ 2062/2007 — Αναιρέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2062 / 2007 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απαράδεκτη αίτηση αναιρέσεως κατά αποφάσεως που κηρύσσει απαράδεκτη την αίτηση ακυρώσεως διαδικασίας Αριθμός 2062/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ε΄ Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό - Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 19 Οκτωβρίου 2007, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 30/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, συνεδριάζοντος στη μεταβατική έδρα της Χίου. Το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 15.2.2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 454/2007. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αντωνίου Μύτη, με αριθμό 231/8.6.2007, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω εις το Συμβούλιό σας, σύμφωνα με τις συνδεδυασμένες διατάξεις των άρθρων 509 παρ. 1, 513 παρ. 1 και 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ. την από 16-2-2007 αίτησιν αναιρέσεως του Χ1, ασκηθείσαν με δήλωσή του προς τον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, κατά της υπ΄αριθ. 30/25-1-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου, συνεδριάζοντος στην μεταβατική έδρα του της Χίου, δια της οποίας απερρίφθη, ως απαράδεκτη, η υπ΄αριθ. 1/24-1-2007 αίτησή του, περί ακυρώσεως της διαδικασίας, κατά την οποίαν εξεδόθη η υπ΄αριθ. 15/24-1-2007 απόφασις του παραπάνω δικαστηρίου δια της οποίας απερρίφθη, ως ανυποστήρικτη η υπ΄ αυτού ασκηθείσα έφεσις κατά της υπ΄αριθ. 1117/14-7-2005 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χίου με την οποίαν κατεδικάσθη εις φυλάκισιν 2 ετών που μετετράπη εις χρηματική προς 4, 40 ευρώ ημερησίως και επάγομαι τα ακόλουθα: Ι) Επειδή κατά το άρθρο 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ., ως αντικ. δι΄άρθρ. 2 παρ. 18 ν. 2408/96, προϋπόθεσις της κηρύξεως απαραδέκτου του ασκηθέντος ενδίκου μέσου κατ΄αποφάσεως του αρμοδίου να κρίνει επί τούτου δικαστηρίου (εν Συμβουλίω) μετά από πρόταση του αρμοδίου παρ΄αυτώ Εισαγγελέως, κατόπιν κλητεύσεως του αναιρεσείοντος, προκειμένου να παραστεί κατά την συζήτησιν, είναι η συνδρομή μιας των εν αυτώ ρητώς και περιοριστικώς αναφερομένων περιπτώσεων μεταξύ των οποίων αφ΄ενός μεν το ένδικο μέσο ησκήθη εναντίον απόφασης για την οποίαν δεν προβλέπεται και αφ΄ετέρου ησκήθη τούτο, χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από τον νόμο για την άσκησή του. Αρμόδιο δε να κηρύξει το απαράδεκτο του ασκηθέντος ενδίκου μέσου της αναιρέσεως, είναι το δικαστήριον του Αρείου Πάγου εν Συμβουλίω. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 474 παρ. 1 Κ.Π.Δ., το ένδικο μέσο της αναίρεσης ασκείται με δήλωση στον Γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή στο γραμματέα του Ειρηνοδικείου, στην περιφέρεια του οποίου κατοικεί ή διαμένει ο δικαιούμενος στην άσκηση. Κατά δε το άρθρ. 473 παρ. 2 του ίδιου κώδικα, αναίρεση κατά της καταδικαστικής απόφασης μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που κατεδικάσθη και με δήλωσή του που περιέχει όσα ορίζονται εις το άρθρο 474 παρ. 2 του ίδιου κώδικα και επιδίδεται εις τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, εάν η προσβαλλομένη απόφαση δεν είναι καταδικαστική και η αναίρεση κατ΄αυτής ασκηθεί με επίδοση της σχετικής δήλωσης προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, τότε η αναίρεση γίνεται χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από τον νόμο για την άσκησή της και είναι, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ. απαράδεκτη. Εξάλλου από την διάταξη του άρθρου 341 παρ. 1 εδ. γ΄ Κ.Π.Δ., η οποία εφαρμόζεται ανάλογα και στην κατ΄έφεση δίκη (άρθρ. 501 παρ. 1 Κ.Π.Δ.), σε συνδυασμό προς την διάταξη του άρθρου 546 παρ. 2 του ίδιου κώδικα προκύπτει ότι η απόφαση που εκδίδεται επί αιτήσεως ακυρώσεως διαδικασίας, δεν υπόκειται εις το ένδικο μέσο της αναιρέσεως, ανεξαρτήτως αν το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση εκείνη ως απαράδεκτη ή κατ΄ουσίαν. Η ανωτέρω διάταξη ως ειδική κατισχύει της διατάξεως του άρθρου 476 παρ. 2 Κ.Π.Δ. με την οποίαν ορίζεται, ότι κατά της αποφάσεως που απορρίπτει το ένδικο μέσο (προς το οποίο προσομοιάζει και η αίτηση ακυρώσεως διαδικασίας), ως απαράδεκτο, επιτρέπεται μόνο αναίρεση. ΙΙ) Στην προκειμένη περίπτωση η υπό κρίσιν υπ΄αριθ. πρωτ. 393/16-2-2007 αίτηση αναιρέσεως στρέφεται κατά της υπ΄αριθ. 30/25-1-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου (επί πλημμελημάτων), συνεδριάζοντος στην μεταβατική του έδρα στην Χίο, με την οποίαν απερρίφθη, ως απαράδεκτη η αίτηση του αναιρεσείοντος για ακύρωση της διαδικασίας, κατά την οποίαν εξεδόθη η υπ΄αριθ. 15/24-1-2007 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου που απέρριψε ως ανυποστήρικτη την έφεσή του κατά της υπ΄αριθ. 1117/14-7-2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χίου, με την οποίαν είχε καταδικασθεί για υπεξαίρεση στην υπηρεσία, αντικειμένου ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας. Στην συνέχεια όμως με την προδιαληφθείσα από 16-2-2007 δήλωσίν του που επεδόθη προς τον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, ησκήθη η υπό κρίσιν αίτησις αναιρέσεως. Επομένως εφόσον η υπό κρίσιν αίτησις αφ΄ενός μεν στρέφεται κατ΄αποφάσεως που δεν υπόκειται σε αναίρεση και αφ΄ετέρου ησκήθη χωρίς να τηρηθούν αι διατυπώσεις που ορίζονται από τον νόμο για την άσκησή της, είναι απαράδεκτη και ως τέτοια πρέπει, κατ΄άρθρ. 513 παρ. 1 Κ.Π.Δ., να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Π ρ ο τ ε ί ν ω: Να απορριφθεί, ως απαράδεκτο, το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως, ασκηθείσης δια της επιδόσεως της από 16-2-2007 δηλώσεως του κατηγορουμένου προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατά της υπ΄αριθμ. 30/25-1-2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου (επί πλημμελημάτων), συνεδριάζοντος στην μεταβατική του έδρα στη Χίο. Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα εις βάρος του αναιρεσείοντος. Αθήναι τη 2-5-2007 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου ΠάγουΑντώνιος Μύτης Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τη διάταξη του άρθρου 341 παρ.2 εδ. γ' του ΚΠοινΔ, η οποία εφαρμόζεται ανάλογα και στην κατ' έφεση δίκη (άρθρ. 501 παρ. 1 ΚΠΔ) και ορίζει ότι η αίτηση για ακύρωση της διαδικασίας εισάγεται χωρίς να κλητευθεί εκείνος που την υπέβαλε, στην πρώτη δικάσιμο του δικαστηρίου που δίκασε, το οποίο "αποφασίζει αμετάκλητα", σε συνδυασμό και προς τη διάταξη του άρθρου 546 παρ.2 ΚΠΔ, κατά την οποία "αμετάκλητη είναι η απόφαση κατά της οποίας δεν επιτρέπεται ένδικο μέσο", προκύπτει ότι η απόφαση που εκδίδεται επί αιτήσεως ακυρώσεως διαδικασίας, δεν υπόκειται στο ένδικο μέσο της αναιρέσεως, ανεξαρτήτως αν το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση εκείνη ως απαράδεκτη ή κατ' ουσίαν. Η ανωτέρω δε διάταξη ως ειδική, κατισχύει της διατάξεως του άρθρου 476 παρ.2 ΚΠΔ, με την οποία ορίζεται ότι κατά της αποφάσεως που απορρίπτει το ένδικο μέσο (προς το οποίο προσομοιάζει και η προαναφερόμενη αίτηση ακυρώσεως της διαδικασίας) ως απαράδεκτο, επιτρέπεται μόνον αναίρεση. Στην προκειμένη περίπτωση, η αίτηση αναιρέσεως στρέφεται κατά της 30/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου συνεδριάζοντος στην μεταβατική του έδρα στη Χίο, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η αίτηση του αναιρεσείοντος για ακύρωση της διαδικασίας, κατά την οποία εκδόθηκε η 15/2007 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, που απέρριψε ως ανυποστήρικτη την έφεσή του κατά της 1117/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χίου, με την οποία είχε καταδικασθεί για υπεξαίρεση στην υπηρεσία αντικειμένου ιδιαιτέρας μεγάλης αξίας. Επομένως, εφόσον η υπό κρίση αίτηση στρέφεται κατά αποφάσεως, η οποία δεν υπόκειται σε αναίρεση, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη (άρθρο 476 παρ.1 ΚΠΔ) και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 Κ.Π.Δ. σε συνδυασμό με το άρθρο 5 παρ. 4 ν. 2943/2001). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 15 Φεβρουαρίου 2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 30/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου συνεδριάζοντος στην μεταβατική του έδρα στη Χίο. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι