ΑΠ 2070/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Ποινή, Αναίρεση μερική, Υπεξαίρεση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2070 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Ποινή, Αναίρεση μερική, Υπεξαίρεση. Περίληψη: Καταδικαστική απόφαση για υπεξαίρεση. Στοιχεία του εγκλήματος. Υπεξαίρεση διαπράττει και ο πράκτορας, ο οποίος δεν απέδωσε στην αντισυμβαλλομένη του αεροπορική εταιρία το τίμημα πωλήσεως εισιτηρίων που εισέπραξε. Δικαιοστάσιο επιστρατεύσεως (άρθρο 8 ν.δ. 8/1974). Οι αναστολές, που προβλέπονται, ισχύουν μόνο για το διάστημα που είναι κάποιος επιστρατευμένος, και όχι μέχρι 18.12.2002 που ήρθη η επιστράτευση με το π.δ. 371/

1. Ορθή και αιτιολογημένη καταδίκη και απόρριψη αυτοτελών ισχυρισμών για παραγραφή και συγγνωστή νομική πλάνη. Αναίρεση για έλλειψη αιτιολογίας, ως προς τις διατάξεις για την απόρριψη ισχυρισμού για αναγνώριση ελαφρυντικού άρθρου 84 § 2 β ΠΚ και για τον καθορισμό ποινής και παραπομπή. ΑΡΙΘΜΟΣ 2070 / 2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο - Εισηγητή, και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 1η Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Μήλιο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 258/2010 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, με πολιτικώς ενάγουσα την ... αεροπορική εταιρεία με την επωνυμία "DEUTSCHE LUFTHANSA AG", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα και που στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Τουκμακτσή. Το Τριμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 26 Φεβρουαρίου 2010 αίτησή του περί αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 326/
2. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τη διάταξη του άρθρου 375 παρ. 1α του ΠΚ, στην οποία ορίζεται ότι "όποιος ιδιοποιείται παρανόμως ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα που περιήλθε στην κατοχή του με οποιονδήποτε τρόπο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών και, αν το αντικείμενο της υπεξαίρεσης είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους", προκύπτει ότι για την ύπαρξη της υπεξαιρέσεως απαιτείται: α) το υλικό αντικείμενο της υπεξαιρέσεως να είναι κατά τη φυσική αντίληψη κινητό πράγμα, όπως είναι και το χρήμα, β) να είναι αυτό ολικά ή μερικά ξένο, με την έννοια ότι η κυριότητα αυτού, όπως αυτή διαπλάσσεται στον Αστικό Κώδικα, ανήκει σε άλλον, εκτός από τον δράστη, γ) η κατοχή του πράγματος αυτού, κατά το χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη, να έχει περιέλθει με οποιονδήποτε τρόπο στον δράστη, δ) παράνομη ιδιοποίηση του πράγματος, από τον υπαίτιο, που υπάρχει όταν αυτή γίνεται χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη ή χωρίς την ύπαρξη άλλου νόμιμου δικαιολογητικού λόγου, και ε) προαίρεση του δράστη, που εκδηλώνεται με οποιαδήποτε ενέργεια, η οποία εμφανίζει εξωτερίκευση της θελήσεώς του να ενσωματώσει το πράγμα, χωρίς νόμιμο δικαιολογητικό λόγο, στη δική του περιουσία. Με την έννοια αυτή, διαπράττει υπεξαίρεση και αυτός, ο οποίος, δυνάμει συμβάσεως πρακτορείας που συνήψε με αεροπορική εταιρία, πούλησε, για λογαριασμό της εταιρίας, αεροπορικά εισιτήρια και δεν απέδωσε το τίμημα. Περαιτέρω, κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 του ν.δ. 8/1974 "δικαιοστάσιο επιστρατεύσεως", "
3. αναστέλλεται η λήξις της συμβατικής προθεσμίας της αφορώσης εις την εκπλήρωσιν ενοχικής υποχρεώσεως υπό προσώπου υπηρετούντος εις το στράτευμα ή τελούντος εν επιστρατεύσει, πηγαζούσης εκ προσυμφώνου ή οριστικής συμβάσεως: α) εάν η λήξις εμπίπτη εντός του χρόνου ισχύος του παρόντος και β) εάν εκ της παρελεύσεως αυτής επέρχεται έκπτωσις από δικαιώματος ή κατάπτωσις ποινικής ρήτρας. Αναστέλλεται ωσαύτως η λήξις των προθεσμιών πληρωμής συναλλαγματικών και γραμματίων εις διαταγήν η εμπίπτουσα εντός του χρόνου της ισχύος του παρόντος, εφ` όσον ο υπόχρεος προς πληρωμήν υπηρετεί εν τω στρατεύματι ή τελεί εν επιστρατεύσει.
4. Η κατά την προηγουμένην παράγραφον αναστολή παύει μετά παρέλευσιν δέκα ημερών από της λήξεως της ισχύος του παρόντος". Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, οι σχετικές αναστολές ίσχυαν για όσο χρόνο ήταν κάποιος πράγματι στρατευμένος ή επιστρατευμένος κατά την έκτακτη περίοδο της επιστρατεύσεως και όχι και για τον υπόλοιπο χρόνο ισχύος του εν λόγω νομοθετικού διατάγματος. Πρόθεση του νομοθέτη ήταν η προστασία αποκλειστικώς εκείνων οι οποίοι, κατά το χρόνο, κατά τον οποίο έπρεπε να εκπληρώσουν συμβατική τους υποχρέωση, ή ήταν ήδη στρατευμένοι με την ιδιότητα του μονίμου ή του εφέδρου στρατιωτικού, ή επιστρατεύτηκαν κατ` εκείνο το διάστημα και δεν μπορούσαν, εξαιτίας της απασχολήσεώς τους με καθαρώς στρατιωτικά καθήκοντα, λόγω εκτάκτων περιστάσεων, να φανούν συνεπείς στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους. Στη συνέχεια, με το άρθρο 1 του π.δ. 371/2002, που ισχύει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως την 18.12.2002, επήλθε άρση της γενικής επιστρατεύσεως των ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας, η οποία είχε θεσπισθεί με το π.δ. 506/1974, ενώ, με τη διάταξη του άρθρου 2 του ανωτέρω π.δ. 371/2002, καταργήθηκε το π.δ. 506/1974 "περί Γενικής Επιστρατεύσεως των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας". Και ναι μεν δεν καταργείται ρητά το δικαιοστάσιο επιστρατεύσεως που επέβαλε το ν.δ. 8/1974, πλην, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι το εν λόγω δικαιοστάσιο θεσπίσθηκε ενόψει του καθεστώτος της γενικής επιστρατεύσεως, την οποία είχε επιβάλει το π.δ. 506/1974, το οποίο έχει ήδη καταργηθεί και πλέον δεν υφίσταται τέτοιο καθεστώς. Η κατάργηση, συνεπώς, του δικαιοστασίου του ν.δ. 8/1974, που είναι νόμος προσωρινής ισχύος, είναι δεδομένη, εφόσον οι λόγοι οι οποίοι επέβαλαν τη θέσπισή του έχουν εκλείψει, όχι λόγω παρελεύσεως των συνθηκών επιβολής, αλλά νομοθετικώς με το π.δ. 371/
5. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεώς της από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των αποφάσεων πρέπει να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς, εκείνους δηλαδή που προβάλλονται στο δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τα άρθρα 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 ΚΠοινΔ, από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας για καταλογισμό ή στη μείωση αυτής ή στην εξάλειψη του αξιόποινου της πράξης ή τη μείωση της ποινής, εφόσον, όμως, αυτοί προβάλλονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, με όλα δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία κατά την οικεία διάταξη για τη θεμελίωσή τους. Διαφορετικά το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει αιτιολογημένα στην απόρριψή τους. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι και οι περί συγγνωστής νομικής πλάνης (άρθρο 31§2 ΠΚ) και εξαλείψεως του αξιοποίνου με παραγραφή (άρθρα 111 επ. ΠΚ), αφού η παραδοχή τους οδηγεί του πρώτου στην απαλλαγή του κατηγορουμένου και του δευτέρου στην οριστική παύση της ποινικής διώξεως. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε του ΚΠοινΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ` αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του οικείου εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (Ολ. ΑΠ 3/2008). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Τριμελές Εφετείο Πατρών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα υπεξαιρέσεως σε βάρος της εταιρίας "Deutsche Lufthansa Aktiengesellschaft", πράξη που τέλεσε με το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου, και τον καταδίκασε σε ποινή φυλακίσεως τριών