ΑΠ 2175/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2175 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Αιτιολογία αποφάσεως που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως ως εκπρόθεσμο. Απορρίπτει αναίρεση. ΑΡΙΘΜΟΣ 2175/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό - Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Χ, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χαράλαμπο Καλαφάτη, περί αναιρέσεως της 69610/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορούμενη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5 Μαρτίου 2008 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 514/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 του Κ.Π.Δ., όπως η πρώτη παράγραφος αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 18 του ν. 2408/1996, το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, εκτός των άλλων περιπτώσεων, και όταν ασκήθηκε εκπροθέσμως. Κατά της αποφάσεως που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, είναι επιτρεπτή η άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, για όλους τους λόγους που αναφέρονται περιοριστικά στη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, επομένως και για έλλειψη αιτιολογίας, με την προϋπόθεση ότι αυτοί αναφέρονται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Εξάλλου, η απόφαση με την οποία απορρίπτεται το ένδικο μέσο της εφέσεως ως απαράδεκτο, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς του, πρέπει, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, να διαλαμβάνει το χρόνο της επίδοσης στον εκκαλούντα της προσβαλλόμενης με την έφεση απόφασης και εκείνον της ασκήσεως αυτής, καθώς και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επίδοσης, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επίδοσης ή ανώτερης βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία του άρθρου 473 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., οπότε η αιτιολογία, πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ποινική Ολομέλεια Α.Π. 6 & 7/1994 και 4/1995). Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επίδοσης, οι οποίοι μπορούν να προβάλλονται με την έφεση, είναι και το ότι η επίδοση "ως αγνώστου διαμονής", έγινε χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι δηλαδή ο εκκαλών - κατηγορούμενος έχει "γνωστή διαμονή", σε συγκεκριμένο τόπο και διεύθυνση. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 156 παρ. 1 και 2 του ίδιου Κώδικα, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη, για τη Δικαστική Αρχή που έχει εκδώσει το προοριζόμενο για επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους ή και την Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας νοείται, εκείνος που έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., κατά την κύρια ανάκριση ή την προανάκριση, που τυχόν έχει ενεργηθεί και, σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλώσει στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της. Στην έννοια όμως της ανώτερης βίας, δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επίδοσης, ως άγνωστης διαμονής και εντεύθεν μη γνώση της εκκαλούμενης απόφασης από μέρους του εκκαλούντος, γιατί στην περίπτωση αυτή ο εκκαλών μάχεται κατά του κύρους της επίδοσης και δεν επικαλείται λόγο ανώτερης βίας, δικαιολογούντα την εκπρόθεσμη άσκηση της έφεσης. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 69610/2007 απόφαση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, όπως προκύπτει από αυτήν, απέρριψε, ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, την έφεση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης (η οποία είχε εκπροσωπηθεί στη δίκη από το συνήγορό της, Χαράλαμπο Καλαφάτη), κατά της υπ' αριθμό 52614/2000 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία η εκκαλούσα είχε καταδικασθεί για την πράξη της μη έγκαιρης καταβολής εργοδοτικών και εργατικών εισφορών, σε συνολική ποινή φυλακίσεως 18 μηνών, την οποία μετέτρεψε σε χρηματική προς 1.500 δρχ. ημερησίως και συνολική χρηματική ποινή 900.000 δραχμών, με την εξής αιτιολογία: Από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα ..... που εξετάστηκε νομότυπα στο ακροατήριο, τα έγγραφα που αναγνώστηκαν δημόσια στο ακροατήριο και την εν γένει συζήτηση αποδεικνύονται τα ακόλουθα: Όπως προκύπτει από το από 23-10-2001 αποδεικτικό επίδοσης απόφασης σε κατηγορούμενο με άγνωστη διαμονή του αρχιφύλακα του ΑΤ Βάρης ....., η εκκαλουμένη, με αριθ. 52614/2000 ερήμην της εκκαλούσας εκδοθείσα απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, επιδόθηκε σ' αυτήν ως άγνωστης διαμονής, αφού προηγουμένως αναζητήθηκε χωρίς αποτέλεσμα στην τελευταία γνωστή στην επιδούσα αρχή διεύθυνσή της στην οδό ..... στη ...... στην οποία της είχε επιδοθεί στις 20-9-1996, με θυροκόλληση και το κλητήριο θέσπισμα για την εκδίκαση της υπόθεσης (βλ. το από 20-9-1996 σχετικό αποδεικτικό επίδοσης του δικαστικού επιμελητή .....). Η ασκηθείσα απ' αυτήν (εκκαλούσα) έφεση, έλαβε χώρα στις 17-4-2007, ήτοι μετά την παρέλευση της νόμιμης, κατ' άρθρο 473 παρ. 1 εδ. β ΚΠΔ προθεσμίας άσκησής της. Η εκκαλούσα, όπως προκύπτει από την με αρ. 5241/07 έκθεση εφέσεως και από όσα προφορικά ανέφερε στο ακροατήριο ο συνήγορος υπεράσπισής της που την εκπροσωπεί, επικαλείται ακυρότητα της επίδοσης σ' αυτήν της εκκαλουμένης απόφασης ως αγνώστου διαμονής και ειδικότερα ότι ήταν γνωστή στην επιδούσα αρχή η διεύθυνση της κατοικίας της (οδός ..... στο .....) την οποία γνωστοποίησε την 4-2-2000 στο ΑΤ Βάρης με την από 4-2-2000 δήλωση αρ. 8 Ν. 1599/
2. Από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά στοιχεία προκύπτει ότι η διεύθυνση στην οποία αναζητήθηκε χωρίς αποτέλεσμα η εκκαλούσα (..... στη .....) αποτελούσε την τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας της στην επιδούσα εισαγγελική Αρχή, καθόσον σ' αυτήν όπως προεκτέθηκε επιδόθηκε και το κλητήριο θέσπισμα καθώς και η με αρ. 301920 κλήση που της επιδόθηκε την 5-1-2000 και την οποία παρέλαβε ο σύνοικός της ....., με την οποία κλήθηκε να εμφανιστεί στο Κ' Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών προς συζήτηση της υπόθεσης την 7-2-2000 (βλ. το από 5-1-2000 αποδεικτικό επίδοσης του αρχιφύλακα .....), στην οποία δικάσιμο εμφανίστηκε στο ως άνω Δικαστήριο η εκκαλούσα. Πράγματι η εκκαλούσα την 4-2-2000 δήλωσε στο ΑΤ Βάρης ότι διαμένει πλέον επί της ..... στο ..... . Ετσι την 2-7-2001 το ΑΤ Βάρης διαβίβασε προς επίδοση την εκκαλούμενη απόφαση στο ΑΤ Αλίμου (β) αρ. πρωτ. 1016/93/870 σχετικό έγγραφο. Την επίδοση αυτή ανέλαβε ο αστυφύλακας του ΑΤ Αλίμου ....., ο οποίος όπως αναφέρει στην από 14-7-2001 βεβαίωση από την έρευνά του καλώς εξακρίβωσε ότι η Χ δεν κατοικούσε στην οδό ..... εδώ και δέκα χρόνια ποτέ. Ετσι το ΑΤ Αλίμου επέστρεψε στο ΑΤ Βάρης την εκκαλουμένη προς επίδοση (βλ. το με αρ. πρωτ. 1016/93/628 σχετικό έγγραφο). Στη συνέχεια όπως προκύπτει από την από 22-10-2001 βεβαίωση του αρχιφύλακα ..... του ΑΤ Βάρης, μετά από νέο έλεγχο που πραγματοποίησε και πάλι στην οδό ....., διαπίστωσε ότι η εκκαλούσα δεν κατοικούσε πλέον στην διεύθυνση αυτή και δεν κατέστη δυνατό να πληροφορηθεί τη νέα διεύθυνση της κατοικίας της, μάλιστα συνομίλησε με την ....., η οποία του δήλωσε ότι είχε μισθώσει την ως άνω οικία από την Χ και ότι δεν γνώριζε τη νέα διεύθυνσή της ούτε το τηλέφωνό της και ότι έχει τοποθετήσει δικό της (της Χ) ξεχωριστό γραμματοκιβώτιο για την αλληλογραφία της την οποία παραλαμβάνει κατά διαστήματα. Ενόψει των ανωτέρω, δεδομένου ότι κατά τα προεκτεθέντα, στην επιδούσα Εισαγγελική Αρχή ήταν άγνωστη η διεύθυνση της κατοικία της εκκαλούσας κατά τον ως άνω χρόνο επίδοσης σ' αυτήν της εκκαλούμενης απόφασης, εξ' άλλου η ίδια επικαλείται ότι τη νέα ως άνω διεύθυνση (.....) τη γνωστοποίησε στην επιδούσα Εισαγγελική αρχή, όπως όφειλε για τη συγκεκριμένη υπόθεση ανεξαρτήτως αν ήταν ή όχι η πραγματική της κατοικία στην ως άνω διεύθυνση) και ορθά επιδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση στην εκκαλούσα ως άγνωστης διαμονής. Εφόσον, επομένως, η έφεση ασκήθηκε εκπρόθεσμα, πρέπει αυτή να απορριφθεί ως απαράδεκτη (ΚΠΔ 476 παρ. 1) και να καταδικαστεί η εκκαλούσα στα δικαστικά έξοδα. Με τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρονται σ' αυτήν, ο χρόνος επιδόσεως στην εκκαλούσα της εκκαλούμενης αποφάσεως, εκείνος της ασκήσεως της εφέσεως, καθώς και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση, διέλαβε δε η προσβαλλόμενη απόφαση αιτιολογία επί του προβληθέντος με την έφεση λόγου ακυρότητας της επιδόσεως, κατά τον οποίο η εκκαλουμένη της είχε επιδοθεί ακύρως, ως άγνωστης διαμονής, ενώ αυτή, κατά το χρόνο επιδόσεως της πρωτοβάθμιας απόφασης, ήταν γνωστής διαμονής, ως διαμένουσα στην οδό ..... στο ...... Η αιτιολογία αυτή, σε σχέση με το ότι η αναιρεσείουσα κατά το χρόνο επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως ήταν άγνωστης διαμονής, δεν ήταν απαραίτητη, αφού η αναιρεσείουσα στην ασκηθείσα έφεσή της δεν αναφέρει, ότι την τελευταία γνωστή διαμονή της στην οδό ..... του ..... είχε δηλώσει στην Εισαγγελική Αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση της πρωτοβάθμιας απόφασης, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο κατέστησε γνωστή τη διαμονή της αυτή στην Εισαγγελική Αρχή, περιορισθείσα στην αόριστη αναφορά σ' αυτήν, ότι η διαμονή της στην ανωτέρω διεύθυνση ήταν γνωστή στις Αρχές έχοντας μάλιστα προβεί και σε σχετική δήλωση, χωρίς όμως και να τις προσδιορίζει. Συνεπώς, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ προβαλλόμενος λόγος αναιρέσεως, με το οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι αβάσιμος και, ως τέτοιος, πρέπει να απορριφθεί, συνακολούθως δε, επειδή δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως προς εξέταση και η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την υπ' αριθμ. 32/5-3-2008 αίτηση της Χ για αναίρεση της υπ' αριθ. 69610/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι