ΑΠ 2198/2013 — Χρησικτησία

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2198 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Θέμα Χρησικτησία. Περίληψη: Πλήρης αιτιολογία για κτήση κυριότητας με χρησικτησία ενάγοντος και απόρριψη αντίθετης αγωγής. Αβάσιμος αναιρετικός λόγος από τον αρ. 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. Λόγος αναιρέσεως από τους αρ. 8 και 11 αβάσιμοι. Απαράδεκτος ο λόγος αναιρέσεως από τον αρ. 20, όταν προσβάλλεται με αυτόν η εκτίμηση και μόνον του περιεχομένου εγγράφου (Επικυρώνει Εφ. Αιγ. 308/2010). Αριθμός 2198/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Γ' Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ: Των αναιρεσειόντων: 1)Χ. χήρας Α. Γ., το γένος Ε. Β., που δεν παραστάθηκε, 2)Μ. Γ. του Α., και 3)Α. Κ. του Κ., συζ. Μ. Γ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα Αποστολόπουλο, ο οποίος δήλωσε ότι η 1η αναιρεσείουσα απεβίωσε στις 17/9/2012 (όπως προκύπτει από την με αριθμό …/2012 ληξιαρχική πράξη θανάτου της Ληξιάρχου του Δήμου Παπάγου - Χολαργού Φωτεινής Τζιώρτζη) και κληρονομήθηκε από τους 2ο και 3η των αναιρεσειόντων, οι οποίοι συνεχίζουν τη βιαίως διακοπείσα δίκη. Της αναιρεσίβλητης: Μ. συζ. Ν. Μ. - Σ., κατοίκου ... που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Πελέκη. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/4/2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και την από 26/8/2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 39/2005 του ίδιου Δικαστηρίου, που παρέπεμψε τις ανωτέρω αγωγές στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Νάξου λόγω αρμοδιότητας, 22/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου και 308/2010 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18/3/2011 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 1/10/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως δεν δημιουργείται ο αναιρετικός αυτός λόγος όταν - το δικαστήριο αφ' ενός μεν λαμβάνει υπόψη - ουσιώδεις πραγματικούς ισχυρισμούς ("πράγματα") των διαδίκων επί των οποίων και στηρίζει την κρίση του, αφ' ετέρου δε απορρίπτει προταθέντα ισχυρισμό για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό. Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της από 26-8-2004 αγωγής της αναιρεσίβλητης, επί της οποίας, καθώς και της από 4-4-2004 αντίθετης αγωγής των αναιρεσειόντων, εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η αναιρεσίβλητη ισχυρίστηκε ότι το επίδικο ακίνητο, ήδη μη άρτιο οικόπεδο, εμβαδού 99,30 τμ., που βρίσκεται στον οικισμό …της …είχε περιέλθει, ως τμήμα μείζονος ακινήτου (αρχικά αμπελώνα), στη γιαγιά της Μ. συζ. Δ. Π. με το υπ' αριθμ. ...1911 συμβόλαιο ανταλλαγής προικός, που μεταγράφηκε νόμιμα, ότι η τελευταία μεταβίβασε το επίδικο στην αναιρεσίβλητη με άτυπη πώληση το έτος 1950, και ότι έκτοτε η αναιρεσίβλητη, όπως και προ αυτής, από το έτος 1859, οι δικαιοπάροχοί της, νέμονταν το επίδικο, ασκώντας σ' αυτό τις προσιδιάζουσες στη φύση του διακατοχικές πράξεις διάνοια κυρίου και με καλή πίστη μέχρι την εισαγωγή του ΑΚ, ήτοι καλλιέργεια, επισκευή περιμανδροτικών τοίχων, επίβλεψη και προστασία έναντι παντός τρίτου, μέχρι την κατά το έτος 2004 κατάληψη του επιδίκου από τους αναιρεσείοντες, γενόμενη έτσι κυρία του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία, προσμετρώντας ως κε περισσού στον δικό της χρόνο νομής και εκείνον των δικαιοπαρόχων της. Όπως δε προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ως αποδειχθέντες τους ανωτέρω πραγματικούς ισχυρισμούς της αναιρεσίβλητης-ενάγουσας, και αφού δέχθηκε επίσης ότι το επίδικο δεν περιλαμβάνεται στους τίτλους κυριότητας της Α. Π., δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων ως προς άλλο ακίνητο, τους οποίους (τίτλους) είχαν επικαλεστεί οι τελευταίοι, και ότι ούτε η φερόμενη ως άνω δικαιοπάροχός τους ούτε οι ίδιοι οι αναιρεσείοντες άσκησαν ποτέ, προ του έτους 2004, πράξεις νομής επί του επιδίκου, απέρριψε με επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης, που είχε δεχθεί τα ίδια, τη συνεκδικασθείσα αγωγή των αναιρεσειόντων, δέχθηκε την αντίθετη διεκδικητική αγωγής της αναιρεσίβλητης, αναγνώρισε την τελευταία κυρία του επιδίκου και υποχρέωσε τους αναιρεσείοντες να αποδώσουν το επίδικο σ' αυτήν. Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι το Εφετείο στήριξε την κρίση του για την κυριότητα της αναιρεσίβλητης στο επίδικο (χρησικτησία) στους προταθέντες σχετικούς και ουσιώδεις, οι οποίοι δηλαδή στηρίζουν την αγωγή της, ισχυρισμούς της τελευταίας, ήτοι στη νομή της ιδίας από το έτος 1950 μέχρι το έτος 2004, ως δ' εκ περισσού με προσμέτρηση και του χρόνου χρησικτησίας των δικαιοπαρόχων της, όχι δε σε μη προβληθέντες ουσιώδεις ισχυρισμούς, ενώ έλαβε υπόψη και τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων για δική τους κυριότητα στο επίδικο κτηθείσα με χρησικτησία, τον οποίο (ισχυρισμό) και ευθέως απέρριψε το Εφετείο. Επομένως το Εφετείο δεν υπέπεσε στην προαναφερθείσα αναιρετική πλημμέλεια του αρ. 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., και τα αντίθετα που οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν με τον πρώτο, σκέλος δεύτερο, όπως εκτιμάται, δεύτερον, σκέλος δεύτερος, σκέλος τρίτο και σκέλος τέταρτο, ως προς τη χρησικτησία της αναιρεσίβλητης, και πρώτον, σκέλος πρώτο, κατά το νοηματικό του περιεχόμενο, και δεύτερον, σκέλος πρώτο, ως προς τη δική τους χρησικτησία, λόγους του αναιρετηρίου, είναι αβάσιμα. Σημειώνεται ότι η αιτίαση που προβάλλεται με τους ίδιους πρώτο, σκέλος δεύτερο και δεύτερον, σκέλος δεύτερο και τρίτο, λόγους του αναιρετηρίου ότι η αναιρεσιβαλλομένη παρά τον νόμο έλαβε υπόψη ως αφετηρία του χρόνου νομής των δικαιοπαρόχων της αναιρεσίβλητης το έτος 1876, ενώ η τελευταία ανέφερε στην αγωγή της το έτος 1859, παρεκτός του ότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση (το Εφετείο δέχεται ότι ο απώτατος δικαιοπάροχος - της αναιρεσίβλητης - προπάππος της ενέμετο το επίδικο από το έτος 1859, οπότε το απέκτησε με αγορά δυνάμει του αναφερομένου συμβολαίου, νομίμως μεταγεγραμμένου), είναι η ανωτέρω αιτίαση, ως λόγος αναιρέσεως από τον αρ. 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., απαράδεκτη, αφού ο απώτατος εκείνος χρόνος της ενάρξεως νομής των δικαιοπαρόχων της αναιρεσίβλητης δεν είναι ουσιώδης εν προκειμένω και δεν αποτελεί "πράγμα" υπό την προεκτεθείσα έννοια. ΙΙ. Από τα άρθρα 974, 1045 και 1051 του ΑΚ προκύπτει ότι όποιος έχει στη νομή του επί μία εικοσαετία πράγμα κινητό ή ακίνητο γίνεται κύριος του πράγματος με έκτακτη χρησικτησία, δυνάμενος να συνυπολογίσει τον δικό του χρόνο χρησικτησίας στον χρόνο χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου του. Εξάλλου ο αναιρετικός λόγος από τον αρ. 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας διαλαμβάνει στην απόφασή του επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες οι οποίες στηρίζουν το αποδεικτικό του πόρισμα και επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής εφαρμογής του οικείου κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Ο δε αναιρετικός λόγος από τον αρ. 11 περ. γ' του ίδιου άρθρου 559 δεν ιδρύεται όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που είχαν προσκομίσει και επικαλεστεί οι διάδικοι, όπως δεν ιδρύεται και ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 20 του ίδιου άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. όταν το δικαστήριο, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, αφού στην περίπτωση αυτή πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, που εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο κατά το άρθρο 561 §1 του Κ.Πολ.Δ. Εν προκειμένω, υπό τις προπαρατεθείσες παραδοχές του Εφετείου (νομή της αναιρεσιβλήτου επί του επιδίκου από το έτος 1950 έως το έτος 2004, ήτοι επί χρόνο περισσότερο της εικοσαετίας υπό την ισχύ του ΑΚ), το δικαστήριο διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα της χρησικτησίας - και της εντεύθεν κτήσης της κυριότητας επί του ακινήτου από την αναιρεσίβλητη, οι οποίες (αιτιολογίες) στηρίζουν το αποδεικτικό αυτό πόρισμα του δικαστηρίου και επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής εφαρμογής των οικείων ως άνω διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου (άρθρα 974 και 1045 του ΑΚ, υπό την ισχύ του οποίου, όπως προαναφέρθηκε, συμπληρώθηκε ο χρόνος χρησικτησίας της αναιρεσίβλητης), είναι δε αβάσιμα τα αντίθετα που υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες με τον τέταρτο, σκέλος πρώτο και δεύτερο, από το άρθρο 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ., λόγο του αναιρετηρίου. Περαιτέρω, από τη βεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, και τα έγγραφα, που είχαν προσκομίσει και επικαλεστεί οι διάδικοι, και το όλο περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης, προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι αναιρεσείοντες, μεταξύ των οποίων και το υπ' αριθμ. σχετ. 22 (τοπογραφική αποτύπωση του τοπογράφου Μ. Κ.), και είναι επίσης αβάσιμα τα αντίθετα που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες με τον τρίτο, από το άρθρο 559 αρ. 11γ' του Κ.Πολ.Δ., λόγο της αιτήσεώς τους. Τέλος, με τον πέμπτο λόγο του αναιρετηρίου και υπό την επίκληση του αριθμού 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., προσβάλλεται αληθώς η από το Εφετείο εκτίμηση του περιεχομένου του υπ' αριθμ. 10965/1958 έγγραφο της 4ης Τοπικής Στρατ. Διοίκησης που είχε προσκομίσει και επικαλεστεί η αναιρεσίβλητη και το οποίο αφορά το επίδικο (απόσυρση υλικών κατεδαφισθείσας όμορης οικοδομής), κατά συνέπειαν δε ο λόγος αυτός του αναιρετηρίου είναι απαράδεκτος, σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη. ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά το νόμιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρ. 176 Κ.Πολ.Δ.). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 18-3-2011 αίτηση των Χ. Γ. κ.λ.π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 308/2010 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου. Και Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητη, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2013. Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 16 Δεκεμβρίου 2013. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ