ΑΠ 2226/2007 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Παραγραφή

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2226 / 2007 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Παραγραφή. Περίληψη: 1) Απόλυτη ακυρότητα, 2) Ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, 3) Παραγραφή. Απορρίπτει αναίρεση. Αριθμός 2226/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια, Ιωάννη Παπουτσή - Εισηγητή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου - Εμμανουήλ Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..... , που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Μπαλέρμπα, περί αναιρέσεως της 2152/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9.11.2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 382/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 2152/2006 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος σε ποινή φυλακίσεως 30 μηνών, η οποία μετατράπηκε σε χρηματική, για την πράξη της πλαστογραφίας μετά χρήσεως από κοινού κατ' εξακολούθηση. Περαιτέρω, από την επιτρεπτή επισκόπηση των πρακτικών της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, προκύπτει ότι, κατά την ημέρα εκδικάσεως της υποθέσεως (20.9.2006), ο κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του, η οποία και υπέβαλε αίτημα για αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης, προκειμένου αυτή να συνεκδικασθεί με άλλη συναφή, κατά την ορισθείσα δικάσιμο της 6.12.
2. Μετά την υποβολή του ως άνω αιτήματος, ο Πρόεδρος διέκοψε τη συνεδρίαση για την 09.00 ώρα της επομένης (21.9.2006), κατά την οποία, όμως, δεν εμφανίσθηκε ο κατηγορούμενος, ούτε και η συνήγορός του. Στη συνέχεια, το Δικαστήριο, με παρεμπίπτουσα απόφασή του, δεσμευόμενο από την κατά τα άνω αρχική εμφάνιση του κατηγορουμένου, θεώρησε αυτόν (κατηγορούμενο) ωσεί παρόντα (Ολ. ΑΠ 3/2006) και χώρησε στην εκδίκαση της υποθέσεως, αφού προηγουμένως, απέρριψε το αίτημα για αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσης, λόγω του κινδύνου παραγραφής της πρώτης επί μέρους κατ' εξακολούθηση πράξης. Ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος ότι ουδέποτε ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου διέκοψε τη συνεδρίαση της 20.9.2006 για την επομένη ημέρα, δεν επιβεβαιώνεται, ενόψει του ως άνω περιεχομένου των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης, που, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 143 παρ. 3 του ΚΠΔ αποδεικνύουν πλήρως όλα όσα, περί του αντιθέτου, αναφέρονται σ' αυτά. Συνεπώς, ο περί του αντιθέτου σχετικός λόγος του αναιρετηρίου, σύμφωνα με τον οποίο, σε συνάρτηση με τη φερόμενη μη διακοπή της συνεδριάσεως, κακώς δικάσθηκε ωσεί παρών ο αναιρεσείων, ενώ θα τον εκπροσωπούσε η πληρεξουσία δικηγόρος του και έτσι (ΚΠΔ 171 παρ. 1 περ. δ) παραβιάσθηκαν οι διατάξεις που αφορούν την εκπροσώπησή του και επήλθε έτσι απόλυτη ακυρότητα (ΚΠΔ 510 παρ. 1 στοιχ. Α), είναι αβάσιμος. ΙΙ. Από τα άρθρα 148 έως 153, 474 παρ. 2, 476 παρ. 2 και 509 παρ. 1α του ΚΠΔ, προκύπτει, ότι προϋπόθεση του κύρους της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων είναι οι περιεχόμενοι σε αυτή λόγοι από τους περιοριστικώς διαλαμβανόμενους στο άρθρο 510 του ίδιου Κώδικα, να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, γιατί, διαφορετικά, η αίτηση τυγχάνει απαράδεκτη. Από την ως άνω αξίωση του νόμου, δεν εξαιρείται ο προβλεπόμενος στο παραπάνω άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' λόγος της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που απαιτείται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ. Ενόψει τούτων, για το ορισμένο του λόγου αυτού, πρέπει, α) αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία της, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της απόφασης, στα οποία αναφέρεται η σχετική αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται, επιπλέον, σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, αναφορικά με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της απόφασης (Ολ. ΑΠ 19/2001). Απλή επανάληψη της διατάξεως του νόμου, που προβλέπει το συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης ή περιγραφική απλώς αναφορά αυτού, χωρίς μνεία των περιστατικών που τον θεμελιώνουν, δεν αρκεί. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, λόγο της κρινόμενης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι στερείται της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, όπως απαιτείται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, διότι "δεν εκτίθενται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, εκ των οποίων το Δικαστήριο της ουσίας - Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών - συνήγαγεν την ύπαρξη των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του αδικήματος, τα μέσα από τα οποία αποδείχθηκαν τα πραγματικά περιστατικά και οι νομικοί συλλογισμοί επί τη βάσει των οποίων εγένετο η υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών εις την ουσιαστικήν ποινικήν διάταξιν η οποία εφηρμόσθη". Έτσι, όμως, όπως έχει διατυπωθεί ο λόγος αυτός, χωρίς να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίστανται οι ελλείψεις αυτές της αιτιολογίας και σε ποιές παραδοχές εμφανίζονται, είναι αόριστος και πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτος. Για τον ίδιο λόγο πρέπει να απορριφθεί και ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο διατυπώνεται η αιτίαση, ότι "άπαντα τα αδικήματα τ' αναφερόμενα εις την αναιρεσιβαλλομένην απόφασιν έχουν παραγραφεί [άρθρα 111-113 ΠΚ]". Μετά από αυτά, πρέπει η κρινόμενη αναίρεση να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 9.11.2006 αίτηση του ..... για αναίρεση της υπ' αριθ. 2152/2006 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι