Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2240 / 2007 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Χρόνος τέλεσης πράξης, Παραγραφή. Περίληψη: Αναιρεί καταδικαστική απόφαση για παράνομη εκχέρσωση για έλλειψη αιτιολογίας διότι δεν αναφέρεται ο χρόνος τελέσεως κάθε μερικότερης πράξεως που ασκεί επιρροή στην παραγραφή Αριθμός 2240/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ε΄ Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό - Εισηγητή και Βιολέτα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κυριάκου Καρούτσου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1 που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Γιαμαλάκη, περί αναιρέσεως της ΑΤ-1952/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 26 Μαρτίου 2007 και 7 Σεπτεμβρίου 2007, αιτήσεις του αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1504/2007. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνουν δεκτές οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ 1.- Κατά της υπ' αριθμ. Α.Τ-1952/23-3-2007 καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, που καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο καθαρογραφής την 31-7-2007 ασκήθηκαν από τον αναιρεσείοντα Χ1 οι από 26-3-2007 και 7-9-2007 δύο αιτήσεις αναιρέσεως με δήλωσή του η πρώτη στο γραμματέα του Πρωτοδικείου Πειραιώς και η δεύτερη που επιδόθηκε στις 10-9-2007 στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Οι ανωτέρω αναιρέσεις ασκούνται παραδεκτώς εντός της νόμιμης προθεσμίας, ειδικά δε η μεταγενέστερη εφόσον δεν έχει κριθεί η προηγούμενη κατά της ίδιας αποφάσεως θεωρείται ως συμπληρωματική της πρώτης και πρέπει να συνεκδικασθούν. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠοινΔ). Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Στην προκειμένη περίπτωση με την από 26 Μαρτίου 2007 αίτηση του αναιρεσείοντος πλήττεται η Α.Τ-1952/2007 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς που δίκασε ως εφετείο, με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης ενός
(1)έτους με τριετή αναστολή και χρηματική ποινή 2.000 ευρώ για παράβαση του άρθρου 71 παρ. 3 ν. 998/79 όπως η παρ. 3 αντικ. με το άρθρο 46 παρ. 2 του Ν. 2145/1993, όπως κατά λέξη αναφέρει "για κακή εκτίμηση των αποδείξεων ως προς τον χρόνο της πράξεως και της συναφούς παραγραφής καθώς και για τους λόγους που επιφυλάσσεται να προσθέσει με αυτοτελές δικόγραφο". Με αυτό όμως το περιεχόμενο, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, πλήττει την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ως εκ τούτου είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Μετά ταύτα πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο. 583 παρ. 1 ΚΠΔ). Από το συνδυασμό των άρθρων 98 και 94 του ΠΚ προκύπτει ότι η εξειδίκευση των μερικότερων πράξεων του κατ' εξακολούθηση εγκλήματος που διατηρούν την αυτοτέλειά τους, δεν είναι κατ' αρχήν αναγκαία, εκτός αν για μια ή περισσότερες πράξεις συντρέχει λόγος εξαλείψεως του αξιοποίνου, όπως παραγραφή, η οποία αρχίζει από την ημέρα της τέλεσης καθεμιάς από τις μερικότερες πράξεις, ή όταν συντρέχει λόγος απαράδεκτου ή αναστολής της διώξεως ή ανέγκλητου κ.λ.π. Περαιτέρω, κατά τα άρθρα 111, 112 και 113 του ΠΚ, όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 1 παρ. 6 του ν. 2408/1996, το αξιόποινο εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία, προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πέντε έτη και αρχίζει από τότε που τελέσθηκε η πράξη. Η προθεσμία αναστέλλεται, για όσο χρόνο διαρκεί η κύρια διαδικασία και ωσότου να γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, πάντως όχι πέρα από τα τρία έτη για πλημμελήματα. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ. 1 εδάφ. β', 370 στοιχ. β' και 511, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 50 παρ. 5 του ν. 3160/2003, του Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξης εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ακόμη δε και από τον Άρειο Πάγο, ο οποίος, διαπιστώνοντας την συμπλήρωση της παραγραφής και μετά την άσκηση της αναίρεσης, οφείλει να αναιρέσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, λόγω παραγραφής, υπό την προϋπόθεση όμως ότι η αίτηση αναίρεσης είναι τυπικά παραδεκτή, για το λόγο ότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, και περιέχεται σ' αυτή, σύμφωνα με τα άρθρα 474 παρ. 2 και 509, ένας τουλάχιστον παραδεκτός λόγος αναίρεσης, από αυτούς που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 510 του Κ.Π.Δ., ο οποίος κρίθηκε και βάσιμος. Ενόψει αυτών ο ακριβής προσδιορισμός του χρόνου τελέσεως της πράξης στην καταδικαστική απόφαση είναι απαραίτητος όταν ασκεί επιρροή στην παραγραφή αυτής, το ίδιο δε ισχύει και επί του κατ' εξακολούθηση εγκλήματος όπου είναι αναγκαία η μνεία του χρόνου τελέσεως κάθε μιας από τις μερικότερες πράξεις που το απαρτίζουν και επομένως η παράλειψη αυτού του στοιχείου από την καταδικαστική απόφαση συνιστά έλλειψη της απαιτούμενης από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στ. Δ΄ του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως. Τέλος το έγκλημα της παράνομης εκχέρσωσης δασικής εκτάσεως, τιμωρούμενο με ποινή φυλακίσεως, είναι πλημμέλημα (άρθρ. 71 παρ. 3, 4 ν. 998/79 σε συνδ. με 18 εδ. β΄ ΠΚ) και ως εκ τούτου υπόκειται στην κατ΄ ανώτατο όριο οκταετή παραγραφή. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού παρέθεσε τα περιστατικά τα οποία κατά την κρίση του συνήγαγε από τις αποδείξεις, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι "Στον .... το χρονικό διάστημα από το έτος 1994 μέχρι και το έτος 2000 ενεργώντας ατομικά αλλά και ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΚΝΕΣ ΙΝΒΕΣΤΕΜΕΝΤΣ ING" με πρόθεση εκχέρσωσε παράνομα δημόσια δασική έκταση..." και επέβαλε σ΄ αυτόν ποινή φυλακίσεως ενός έτους και χρηματική ποινή 2000 ευρώ Ενώ όμως στο σκεπτικό της αποφάσεως αυτής αναφέρεται ότι " η τοιαύτη παράνομος εκχέρσωσις εγένετο διαδοχικώς και τμηματικώς και ήρξατο από του έτους 1994 και εξηκολούθησε αύτη (εκχέρσωσις) τουλάχιστον μέχρι και του έτους 2000" δεν προσδιορίζεται σ'αυτό (σκεπτικό) αλλά ούτε και στο διατακτικό της αποφάσεως συγκεκριμένα ο εντός του χρονικού εκείνου διαστήματος χρόνος τελέσεως της κάθε μιας από τις μερικώτερες πράξεις που απαρτίζουν το έγκλημα της εκχέρσωσης και διατηρούν την αυτοτέλειά τους ως προς την παραγραφή, προκειμένου να διακριβωθεί αν και πόσες συμπίπτουν με χρόνο προηγούμενο της οκταετίας ή όχι και συνεπώς αν το αξιόποινο αυτών έχει εξαλειφθεί με την παραγραφή ή όχι. 3.- Με τα δεδομένα αυτά υπάρχει κατά τούτο ασάφεια στην αιτιολογία της αποφάσεως, η οποία καθιστά βάσιμο τον από το άρθρο 510 περ.1 στ. Δ΄ του ΚΠΔ σχετικό λόγο της από 7-9-2007 αιτήσεως. Πρέπει, λοιπόν, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα κρίση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως(άρθρ. 519 ΚΠΔ). Για τους λόγους αυτούς Συνεκδικάζει τις από 26 Μαρτίου και 7 Σεπτεμβρίου 2007 αιτήσεις του Χ1 για αναίρεση της 1952/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς Απορρίπτει την από 26 Μαρτίου 2007 αίτηση για αναίρεση της 1952/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς. Και, Επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι
(220)ευρώ. Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1952/2007 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς Και Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Νοεμβρίου 2007. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Δεκεμβρίου 2007. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ