ΑΠ 2261/2008 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Παραγραφή υφ' όρο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2261 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Παραγραφή υφ' όρο. Περίληψη: Αίτηση αναιρέσεως με την οποία πλήττεται απόφαση τόσον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου όσο και εκείνου που δίκασε σε πρώτο βαθμό. Απαράδεκτη κατά το μέρος που στρέφεται κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως. Απαράδεκτη εν μέρει (αόριστη) κατά της αποφάσεως του εφετείου που απέρριψε την έφεση ως ανυποστήρικτη. Αβάσιμος ο λόγος με τον οποίο βάλλεται η απόφαση ότι δεν έπρεπε να απορρίψει την έφεση ως ανυποστήρικτη, αλλά έπρεπε να εφαρμόσει τις διατάξεις των άρθρων 31 και 32 του Ν. 3346/2005 και κατά τα άρθρα 501 παρ. 3 και 370 παρ. 3 εδαφ. β΄ ΚΠΔ να παραγράψει. Απορρίπτει. ΑΡΙΘΜΟΣ 2261/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Κοπακάκη, περί αναιρέσεως της 72338/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Δεκεμβρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 147/2008. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί ως απαράδεκτη η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, άλλως, εάν κριθεί παραδεκτή, να απορριφθεί ως αβάσιμη. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 473 παρ.3 εδ.α', 489 παρ.1 εδ. β' και 504 παρ.1 του Κ.Π.Δ σαφώς προκύπτει ότι εάν έχει ασκηθεί έφεση από τον κατηγορούμενο κατά της πρωτόδικης καταδικαστικής αποφάσεως, αίτηση αναιρέσεως επιτρέπεται μόνον κατά της από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εκδιδόμενης αποφάσεως, τυχόν δε ασκούμενη αίτηση αναιρέσεως και κατά της πρωτόδικης αποφάσεως είναι απαράδεκτη. Συνεπώς, η υπό κρίση υπ' αριθμ. 18/5-12-2007 αίτηση αναιρέσεως στρεφόμενη τόσο κατά της υπ' αριθμ. 72.338/2006 αποφάσεως του κατ' έφεση δικάσαντος Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών όσο και κατά της εκκληθείσας υπ' αριθμ. 13.635/2001 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, κατά το μέρος που πλήττει και την τελευταία απόφαση είναι απαράδεκτη και απορριπτέα. ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 474 παρ.2 του ΚΠΔ στην έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου πρέπει να διατυπώνονται και οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο μέσο. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 462 ιδίου Κώδικα, προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως αναιρέσεως είναι να περιέχεται νόμιμος λόγος αναιρέσεως εκ των περιοριστικώς διαλαμβανομένων στο άρθρο 510 του ίδιου Κώδικα και σε κάθε περίπτωση ο προβαλλόμενος λόγος πρέπει να διατυπώνεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, άλλως η αίτηση κατά το άρθρο 476 παρ.1 είναι απαράδεκτη. Στην προκείμενη υπόθεση, με την ενώπιον του γραμματέα του Ειρηνοδικείου Θήρας συνταγείσα υπ' αριθμ. 18/5-12-2007 αίτηση, ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της υπ' αριθμ. 72.338/2006 αποφάσεως του κατ' έφεση δικάσαντος Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη έφεσή του κατ' της υπ' αριθμ. 13.635/2001 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία τελευταία, καταδικάσθηκε, ερήμην, σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων