ΑΠ 2271/2007 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Βιασμός

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2271 / 2007 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Βιασμός. Περίληψη: Αιτιολογημένη απόρριψη αυτοτελούς ισχυρισμού περί προτέρου εντίμου βίου και ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του βιασμού κατ’ εξακολούθηση. Αριθμός 2271/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Δέτση, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γρηγορίου Μάμαλη, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Μάλλιο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου .......... και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Τρίπολης, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Δημητρακόπουλο, για αναίρεση της 467, 468, 474 και 475/2006 αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών, με πολιτικώς ενάγουσα την ............, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Τσούλο. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Φεβρουαρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 315/2007. Αφού άκουσε Τους πληρεξουσίους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τη διάταξη του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α και ε του ΠΚ προκύπτει ότι για να συντρέξουν οι προβλεπόμενες από τις περιπτώσεις αυτές ελαφρυντικές περιστάσεις, οι οποίες επιφέρουν μείωση της ποινής κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 83 του ίδιου κώδικα, πρέπει ο υπαίτιος, αντίστοιχα α)να έζησε έως το χρόνο που έλαβε χώρα το έγκλημα έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή, δηλαδή πρέπει ο έντιμος βίος του να ανάγεται σε όλες τις μορφές της κοινωνικής συμπεριφοράς και β)να συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του. Για τη θεμελίωση της τελευταίας ελαφρυντικής περίστασης δεν αρκεί το πιστοποιητικό της καλής διαγωγής στις φυλακές, διότι η διάταξη αναφέρεται στη διαγωγή του στην κοινωνία. Εξάλλου η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία των δικαστικών αποφάσεων υπάρχει όταν αυτή περιέχει με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχτηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικές σκέψεις με τις οποίες τα περιστατικά αυτά υπήχθησαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η αιτιολογία αυτή πρέπει να επεκτείνεται και στην κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 ΠΚ, αφού από την αναγνώριση ή μη τέτοιων περιστάσεων εξαρτάται και η μείωση της προβλεπόμενης από την εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη ποινής. Στην προκείμενη περίπτωση το Α' Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ.467, 468, 474, και475/2006 απόφασή του, αφού κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα για την αξιόποινη πράξη του βιασμού κατ' εξακολούθηση, απέρριψε το προς αναγνώριση των ελαφρυντικών περιστάσεων από το άρθρο 84 παρ. 2, εδ. α' και ε' του ΠΚ αίτημά του, με το ακόλουθο σκεπτικό? "Όσον αφορά τη χορήγηση ελαφρυντικών, την οποία αιτείται ο κατηγορούμενος, με τη μορφή αυτοτελών ισχυρισμών, που εγγράφως, διά του συνηγόρου του, υπέβαλε στο Δικαστήριο, το αίτημα αυτό κρίνεται απορριπτέο, για τους ακόλουθους λόγους. Αναφορικά με τον πρότερο έντιμο βίο, γιατί κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν προσάγεται κάποια πειστική απόδειξη ότι ο βίος του κατηγορουμένου, ατομικός, οικογενειακός, επαγγελματικός και καθόλα κοινωνικός, υπήρξε έντιμος, αφού, μόνο από το αντίγραφο του ποινικού μητρώου αυτού, που εκδόθηκε από το τμήμα ποινικού μητρώου του Ελληνικού Υπουργείου Δικαιοσύνης και στο οποίο αναγράφεται η υπ' αριθ. 471/2004 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Καλαμάτας, με την οποία καταδικάστηκε για παράβαση του άρθρου 20 του Ν.2696/99 και του επιβλήθηκε χρηματική ποινή 150 ευρώ, δεν αποδεικνύεται, χωρίς τη συνεπικουρία άλλων αποδεικτικών μέσων, ο έντιμος αυτού βίος πριν από την τέλεση της ως άνω άδικης πράξης. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος, από το 1995 και μέχρι της 18-9-2002 εξακολουθητικώς επιχειρούσε, σε βάρος της παθούσας, τις ασελγείς πράξεις που προαναφέρθηκαν και με τις οποίες πράξεις εμφανίζεται αυτός να έχει ηθική διαστροφή χαρακτήρα στην τέλεση τοιούτων πράξεων, οπότε, ασφαλώς και βεβαίως, δεν μπορεί να γίνει λόγος για πρότερο έντιμο βίο και φυσικά ύπαρξη προϋποθέσεων για τη χορήγηση αυτού του ελαφρυντικού. Όσον αφορά τη χορήγηση του ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. ε' του ΠΚ, με τον ισχυρισμό ότι, από τη σύλληψή του και τον εγκλεισμό του στις φυλακές, δηλαδή μετά την πράξη του και επί σχετικώς μακρό χρονικό διάστημα, επέδειξε καλή διαγωγή, τόσο στις φυλακές Κορυδαλλού, όσο και στις φυλακές Τριπόλεως, πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα. Η επικαλούμενη καλή διαγωγή του κατηγορουμένου στις φυλακές και η συναφής συμμόρφωσή του στους κανονισμούς της υπηρεσίας των φυλακών, δεν αρκεί για την παραδοχή της επικαλούμενης υπ' αυτού ανωτέρω ελαφρυντικής περιστάσεως, αφού, η διαγωγή αυτή, δεν ανάγεται στη συμπεριφορά του κατηγορουμένου στην κοινωνία, με καθεστώς απόλυτης ελευθερίας. Άλλωστε, εφόσον δεν προκύπτει κάτι το εναντίον, εύκολα μπορεί να σχηματιστεί η άποψη, ότι η επιδειχθείσα στις φυλακές καλή συμπεριφορά, αποσκοπούσε αποκλειστικά στη χορήγηση του ως άνω ελαφρυντικού. Επομένως και το αίτημα αυτό κρίνεται απορριπτέο". Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την επιβαλλόμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία σε σχέση με την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού περί αναγνωρίσεως στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος των ελαφρυντικών περιστάσεων α) του πρότερου έντιμου βίου και β)της επιδείξεως καλής συμπεριφοράς για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του, με την αναφορά στο σκεπτικό αυτής αναφορικώς προς την έλλειψη του πρότερου έντιμου βίου της κατ' εξακολούθηση τελέσεως των επί μέρους πράξεων βιασμού, η οποία αποτελεί πλήρη αιτιολογία για όλες τις μεταγενέστερες επί μέρους πράξεις βιασμού, πλην της πρώτης, για την οποία η έλλειψη αιτιολογίας ως προς αυτήν δεν έχει νομική σημασία, αφού η έλλειψη αιτιολογίας ως προς αυτήν (πρώτη επί μέρους πράξη) δεν επηρεάζει το ύψος της επιβλητέας ποινής για τη συνολική εγκληματική κατ' εξακολούθηση διαγωγή του, αναφορικώς δε προς την απόρριψη του ισχυρισμού περί αναγνωρίσεως στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος της ελαφρυντικής περιστάσεως της επιδείξεως καλής συμπεριφοράς επί μακρό χρόνο μετά την πράξη του, με την αναφορά στο σκεπτικό ότι η συναφής συμμόρφωσή του στους κανονισμούς της υπηρεσίας των φυλακών δεν αρκεί, αφού η διαγωγή αυτή δεν ανάγεται στη συμπεριφορά του κατηγορουμένου στην κοινωνία με καθεστώς απόλυτης ελευθερίας. Συνεπώς, το Εφετείο αιτιολόγησε ειδικά και εμπεριστατωμένα την απόρριψη των ως άνω ελαφρυντικών, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 περ. Δ' του ΚΠΔ, συνακόλουθα δε και η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της και να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ), ως και στα έξοδα της πολιτικής αγωγής. Για τους λόγους αυτούς Απορρίπτει την από 7-2-2007 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 467, 468, 474 και 475/2006 απόφασης του Α' Μεικτού Ορκωτού Εφετείου Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι