ΑΠ 2275/2007 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2275 / 2007 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως. Περίληψη: Για το παραδεκτό της δηλώσεως αναιρέσεως η απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, όπως είναι η έλλειψη αιτιολογίας αλλ’ απαιτείται, εφόσον υπάρχει αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση, να προσδιορίζεται ειδικότερα σε τι συνίσταται η πλημμέλεια αυτή. Απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως διότι ο λόγος αναιρέσεως κατά τον οποίο η απόφαση δεν έχει «πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία» είναι αόριστος και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως. Αίτηση αναιρέσεως με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατ’ άρθρ. 473 παρ. 2 ΚΠοινΔ, χωρεί μόνο κατά καταδικαστικών αποφάσεων. Δεν είναι καταδικαστική η απόφαση με την οποία απορρίπτεται ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) η έφεση του κατηγορουμένου. Απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως, διότι ασκήθηκε κατά μη καταδικαστικής απόφασης. Αριθμός 2275/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ΄ Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Δέτση, Αντιπρόεδρο, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη - Εισηγητή, Βιολέτα Κυτέα και Ελευθέριο Μάλλιο, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Βλάσση (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 24 Οκτωβρίου 2007, προκειμένου να αποφανθεί για τις αιτήσεις του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ......, που δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 10183/2006 απόφασης Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημ/των) Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτό, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 28 Δεκεμβρίου 2006 και 28 Ιανουαρίου 2007 αιτήσεις του αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 160/

1. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Βλάσσης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου - Πρίαμου Λεκκού με αριθμό 205/01.06.2007, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγων τις από α) 28-12-2006 και β) 28/29-1-2007 αιτήσεις αναιρέσεως του κατηγορουμένου ....., κατά της υπ΄αριθμ. 10183/06 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, εκθέτω τα εξής: Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 § 2, 474 § 2, 476 § 1, 509 § 1 και 510 Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι για το κύρος και, κατ΄ακολουθία, το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως πρέπει, στη δήλωση της ασκήσεώς της, να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ΄αυτήν τουλάχιστον ένας ορισμένος λόγος, από τους αναφερομένους στο άρθρ. 510 Κ.Π.Δ. λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, χωρίς άλλη έρευνα, απορρίπτεται (άρθρ. 513 § 1 Κ.Π.Δ.). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλουμένη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Οι αόριστοι και ασαφείς λόγοι αναιρέσεως είναι ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτιμήσεως και δεν μπορούν να συμπληρωθούν με στοιχεία ευρισκόμενα έξω από την δήλωση για αναίρεση (ΑΠ 450/06, ΑΠ 417/06, ΑΠ 406/06, εις ΠΧ/ΝΣΤ΄/977, 909, 906 αντιστ. ). Εξ΄άλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 474 § 1 και 473 § 2 Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι κατ΄εξαίρεση η αναίρεση κατά καταδικαστικής αποφάσεως μπορεί να ασκηθή από εκείνον που καταδικάσθηκε, όχι μόνο με δήλωση ενώπιον των αρμοδίων προσώπων των οριζομένων από την διάταξη του άρθ. 474 § 1 Κ.Π.Δ. και με σύνταξη σχετικής έκθεσης, αλλά και με δήλωση αυτού (καταδικασθέντος), η οποία επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, εντός προθεσμίας είκοσι ημερών, με την αναγκαία προϋπόθεση να είναι η προσβαλλομένη απόφαση καταδικαστική, χαρακτήρα τον οποίο δεν έχει η απόφαση που απορρίπτει την έφεση ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) και επομένως, η κατ΄αυτής άσκηση αιτήσεως αναιρέσεως, με δήλωση επιδοθείσα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, είναι απαράδεκτη (άρθρ. 476 § 1 Κ.Π.Δ.) ως μη ασκηθείσα κατά τις νόμιμες διατυπώσεις (βλ. ΑΠ 961/2004, εις Ποιν. Δικ/2004/1072, ΑΠ 295/2001, εις ΠΧ/ΝΑ΄/975). Στην προκειμένη περίπτωση, δια της από 28-12-2006 αιτήσεως αναιρέσεως πλήττεται η υπ΄αριθμ. 10183/06 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίπτεται ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ΄αριθμ. 78024/2000 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ζητεί δε αυτός την αναίρεση της προσβαλλομένης "για μη πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αλλά και όσους λόγους νομίμως προσθέσει μετά την καθαρογραφή της αποφάσεως και την εγγραφή της στο ειδικό βιβλίο δημοσιεύσεως". Με αυτό, όμως, το περιεχόμενο η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως είναι, συμφώνως προς τα προαναφερόμενα, απαράδεκτη, αφού ο ως άνω επικαλούμενος λόγος είναι εντελώς αόριστος, ασαφής και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως, μη προσδιοριζομένων των θεμελιούντων την επικαλουμένη ανωτέρω πλημμέλεια περιστατικών, και δεν δύναται ο λόγος αυτός να συμπληρωθή με στοιχεία ευρισκόμενα εις άλλο έγγραφο, εκτός της εν λόγω αιτήσεως αναιρέσεως. Επίσης και η δευτέρα, από 28/29-1-2007 αίτηση αναιρέσεως, κατά της ιδίας ως άνω αποφάσεως, είναι, κατά τα προεκτεθέντα, απαράδεκτη, διότι ασκήθηκε κατά μη καταδικαστικής, αλλ΄ απορριπτούσης την έφεση ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη), αποφάσεως, δια δηλώσεως επιδοθείσης στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, δηλαδή όχι κατά τις νόμιμες διατυπώσεις. Επομένως, οι υπό κρίση αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες και να καταδικασθή ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, συμφώνως προς τις διατάξεις των άρθρων 476 § 1 και 583 § 1 Κ.Π.Δ. Για τους λόγους αυτούς-Προτείνω Ι. Να απορριφθούν ως απαράδεκτες οι από α) 28-12-2006 και β) 28/29-1-2007 αιτήσεις αναιρέσεως του ....., κατά της υπ΄αριθμ. 10183/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Και ΙΙ. Να καταδικασθή ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Αθήναι 2 Μαΐου 2007 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημήτριος-Πρίαμος Λεκκός" Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Εισάγονται προς κρίση, συνεκδικαζόμενες, λόγω της μεταξύ τους συνάφειας, α) η από 28-12-2006 με αριθμό έκθεσης 912/2006 και β) η από 28-1-2007 αιτήσεις αναίρεσης του κατηγορουμένου ...., κατά της ίδιας με αριθμό 10183/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Αθηνών. ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠοινΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθία, το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως πρέπει, στη δήλωση ασκήσεώς της, να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται και οι οποίοι πρέπει να είναι από αυτούς που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 510 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα. Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν τουλάχιστον ένας ορισμένος λόγος η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια, χωρίς άλλη έρευνα, απορρίπτεται (άρθρ. 513 παρ. 1 ΚΠοινΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει τον λόγο αναίρεσης, όπως είναι η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (αρ. 93 παρ. 3 του Συντάγματος 139 και 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ ΚΠοινΔ), χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Οι αόριστοι και ασαφείς λόγοι αναιρέσεως είναι ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτιμήσεως και δεν μπορούν να συμπληρωθούν με στοιχεία ευρισκόμενα έξω από τη δήλωση για αναίρεση. Εξάλλου, κατά το άρθρο 473 παρ. 2 ΚΠοινΔ, η αναίρεση κατά της καταδικαστικής απόφασης μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάστηκε και με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην παράγραφο 2 του επόμενου άρθρου και επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών που αρχίζει σύμφωνα με την παράγραφο
2. Κατά δε το επόμενο άρθρο 474 παρ. 1 ΚΠοινΔ, με την επιφύλαξη της διάταξης της παραγράφου 2 του άρθρου 473 το ένδικο μέσο ασκείται με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή στο γραμματέα του Ειρηνοδικείου κ.λ.π. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι η διάταξη του άρθρου 473 παρ. 2 ΚΠοινΔ που επιτρέπει την άσκηση αναίρεσης με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου είναι εξαιρετική και αφορά μόνο την αναίρεση που ασκήθηκε από τον καταδικασθέντα, κατά απόφασης καταδικαστικής. Τέτοια απόφαση είναι εκείνη που επιβάλλει στον κατηγορούμενο που κηρύχθηκε με αυτήν ένοχος στερητική της ελευθερίας ή χρηματική ποινή, όχι δε και εκείνη που απορρίπτει ως απαράδεκτη την έφεση του αναιρεσείοντος κατά πρωτοβάθμιας καταδικαστικής απόφασης. Στην προκείμενη περίπτωση με την από 28-12-2006 αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ενώπιον του Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής Κορυδαλλού όπου κρατείται ο αναιρεσείων, πλήττεται η υπ' αριθμ. 10183/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημ/των) Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 78024/2000 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών με την οποία καταδικάστηκε σε συνολική ποινή φυλακίσεως 25 μηνών για απάτη, συκοφαντική δυσφήμηση, πλαστογραφία και δυσφήμηση ανώνυμης εταιρίας. Με την πιο πάνω αίτηση ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης "για μη πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αλλά και όσους λόγους νομίμως προσθέσει μετά την καθαρογραφή της αποφάσεως και την εγγραφή της στο ειδικό βιβλίο δημοσιεύσεως". Με αυτό, όμως, το περιεχόμενο η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως είναι, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην παραπάνω νομικής σκέψη, απαράδεκτη, αφού ο ως άνω επικαλούμενος λόγος είναι εντελώς αόριστος, ασαφής και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως, μη προσδιοριζομένων των θεμελιούντων την επικαλούμενη ανωτέρω πλημμέλεια περιστατικών, και δεν δύναται ο λόγος αυτός να συμπληρωθεί με στοιχεία ευρισκόμενα σε άλλο έγγραφο εκτός της εν λόγω αιτήσεως αναιρέσεως. Επίσης και η δεύτερη, από 28-1-2007 αίτηση αναιρέσεως, κατά της ίδιας ως άνω αποφάσεως, είναι, κατά τα προεκτεθέντα, απαράδεκτη, διότι ασκήθηκε κατά μη καταδικαστικής, αλλ' απορρίπτουσας την έφεση ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη), αποφάσεως, με δήλωση επιδοθείσα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, δηλαδή όχι κατά τις νόμιμες διατυπώσεις. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, οι κρινόμενες αιτήσεις αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τις από 28 Δεκεμβρίου 2006 και 28 Ιανουαρίου 2007 αιτήσεις του ..... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 10183/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (Πλημμελημάτων). Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι