ΑΠ 2286/2009 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Απόφαση αθωωτική

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2286 / 2009 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Απόφαση αθωωτική. Περίληψη: Γίνεται δεκτή η αναίρεση του Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, κατά αθωωτικής αποφάσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Αριθμός 2286/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποιν.Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια-Εισηγητή, Ανδρέα Δουλγεράκη και Γεώργιο Αδαμόπουλο, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Μαΐου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου-Πριάμου Λεκκού (λόγω κωλύματος του Εισαγγελέα) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της 26/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου. Με κατηγορούμενους τους: 1,...,

1. ...
2. ...,
3. ...,
4. ..., 6.... και
5. ..., που δεν παραστάθηκαν. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1, κάτοικο εν ζωή ..., ο οποίος απεβίωσε και που στο ακροατήριο παραστάθηκαν ως νόμιμοι κληρονόμοι οι: ..., ... και ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελένη Τζούλη. Το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου με την υπ' αριθμ. 26/2007 απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό 44/23-7-2007 αίτησή του, που συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σωφρονιάδη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με αριθμό 1352/
6. Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε Τον Αντεισαγγελέα ο οποίος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως και την πληρεξουσία δικηγόρο των πολιτικώς εναγόντων, που με προφορική ανάπτυξη ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά. ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή, κατά το άρθρο 505 παρ. 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε αποφάσεως μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από το άρθρο 479 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα (ενός μηνός). Από την διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου μπορεί να ασκεί αναίρεση κατά οποιασδήποτε αποφάσεως, αθωωτικής ή καταδικαστικής, οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους του άρθρου 510 παρ. 1 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, μεταξύ των οποίων και για έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που απαιτείται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ίδιου Κώδικα. Εφόσον πρόκειται για αθωωτική απόφαση, εν όψει και του τεκμηρίου αθωότητας του κατηγορουμένου, που θεσπίζεται και από το άρθρο 6 παρ. 2 του ΕΣΔΑ (ν.δ. 53/1974) και με δεδομένο ότι αντικείμενο αποδείξεως στην ποινική δίκη αποτελεί η ενοχή και όχι η αθωότητα του κατηγορουμένου, ο οποίος κηρύσσεται ένοχος μόνον αν αποδειχθεί η ενοχή του και όχι αν δεν αποδειχθεί η αθωότητα του, η έλλειψη αυτή υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν αναφέρει σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και από τα οποία αποκλείεται η συνδρομή των αντικειμενικών ή υποκειμενικών όρων του εγκλήματος ή δεν αναφέρει τις αποδείξεις από τις οποίες πείσθηκε για τη μη συνδρομή των ως άνω όρων και τους νομικούς λόγους βάσει των οποίων κατέληξε σε αθωωτική κρίση. Εξ άλλου, το άρθρο 216 του Ποινικού Κώδικα ορίζει, στην μεν παράγραφο 1 ότι "όποιος καταρτίζει πλαστό ή νοθεύει έγγραφο με σκοπό να παραπλανήσει με τη χρήση του άλλον σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Η χρήση του εγγράφου από αυτόν θεωρείται επιβαρυντική περίπτωση", στη δε παράγραφο 2 ότι "με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος για τον παραπάνω σκοπό χρησιμοποιεί πλαστό ή νοθευμένο έγγραφο". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει α) ότι καθιερώνονται δύο αυτοτελή εγκλήματα, δηλαδή ένα της πλαστογραφίας και άλλο της χρήσεως πλαστού ή νοθευμένου εγγράφου, β) ότι αυτοτέλεια της χρήσεως υπάρχει είτε αυτή έγινε από τρίτο, είτε από τον πλαστογράφο και γ) ότι η χρήση του πλαστού ή νοθευμένου εγγράφου, όταν τελείται από τον πλαστογράφο, παύει να είναι αυτοτελές έγκλημα και καθίσταται επιβαρυντική περίπτωση του εγκλήματος της πλαστογραφίας, από το οποίο και απορροφάται. Περαιτέρω, από τον συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 216 του Ποινικού Κώδικα προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του εγκλήματος της χρήσεως πλαστού εγγράφου απαιτείται αντικειμενικώς μεν η χρησιμοποίηση πλαστού ή νοθευμένου εγγράφου, υποκειμενικώς δε δόλος, που συνίσταται στην ηθελημένη ενέργεια του δράστη και στη γνώση του ότι το χρησιμοποιηθέν έγγραφο είναι πλαστό ή νοθευμένο, και σκοπός του υπαιτίου να παραπλανήσει με τη χρήση του εγγράφου αυτού άλλον για γεγονός που έχει έννομες συνέπειες ασχέτως αν επιτεύχθηκε ή όχι η παραπλάνηση. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Αιγαίου (μεταβατική έδρα Σάμου), με την 26/2007 απόφαση του, η οποία καταχωρίστηκε καθαρογραφημένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ. 3 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας στις 28 Ιουνίου 2007, κήρυξε αθώους τους κατηγορουμένους 1) ..., 2) ..., 3) ..., 4) ..., 5) ..., 6) ... και 7) ..., για χρήση πλαστού εγγράφου από κοινού και απάτη επί δικαστηρίου από κοινού. Για να στηρίξει το Τριμελές Εφετείο την αθωωτική του κρίση δέχθηκε ότι "από την ανωμοτί κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντος, τις ένορκες επ' ακροατηρίου καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπερασπίσεως, τα έγγραφα, τα οποία αναγνώσθηκαν και αναφέρονται παραπάνω λεπτομερώς, σε συνδυασμό με τις απολογίες των παρόντων κατηγορουμένων και την όλη αποδεικτική διαδικασία αποδεικνύονται, κατά την κρίση του δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Την 3η Μαΐου 2002 στο Ειρηνοδικείο Ικαρίας συζητήθηκε η από 12.2.2002 διεκδικητική αγωγή του μηνυτή Ψ
7. Μεταξύ των άλλων εγγράφων, οι κατηγορούμενοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν το από Σεπτεμβρίου 1981 τοπογραφικό διάγραμμα, στο οποίο είχε αποτυπωθεί η επίδικη έκταση, η οποία βρισκόταν στην περιοχή "... . Το εν λόγω τοπογραφικό διάγραμμα φέρεται να είχε συνταχθεί από τον Μ1, αρχιτέκτονα - μηχανικό, κάτοικο ..., ενόψει συμβολαιογραφικής πράξεως διανομής μείζονος ιδιοκτησίας των κληρονόμων .... Όμως, το έγγραφο αυτό αποδεικνύεται ότι ήταν πλαστό, διότι η υπογραφή τού φερόμενου ως συντάξαντος τούτο δεν ήταν γνήσια, αλλά πλαστή και είχε χαραχθεί με ελεύθερη απομίμηση της υπογραφής του, όπως επίσης και τα αποτυπώματα των σφραγίδων, οι οποίες δεν ήταν γνήσιες και δεν χρησιμοποιούνταν από τον αρχιτέκτονα - μηχανικό Μ1, αλλά άλλες. Τούτο δέχεται και ο γραφολόγος ... στην από ... έκθεσή του, η οποία αναγνώσθηκε. Εξάλλου, ο Μ1 στην από Νοεμβρίου 1998 αναγνωσθεισα υπεύθυνη δήλωσή του βεβαιώνει ότι δεν είναι ο συντάκτης του επίμαχου τοπογραφικού διαγράμματος και μάλιστα σημειώνει ότι ουδέποτε είχε μεταβεί στην επίδικη περιοχή. Το πιο πάνω δικαστήριο έλαβε υπόψη του το έγγραφο αυτό και απέρριψε την αγωγή του ενάγοντος μηνυτή, όπως και το κατ' έφεση Πολυμελές Πρωτοδικείο Σάμου. Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι οι κατηγορούμενοι είναι κάτοικοι ..., δεν φέρονται αναμεμειγμένοι στην υπόθεση της σύνταξης του τοπογραφικού και από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ποιος υπέδειξε τα όρια στο συντάκτη του πλαστού τοπογραφικού. Επειδή με βάση τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία προεκτέθηκαν το δικαστήριο δεν πείθεται για την ενοχή των κατηγορουμένων για την οποία αμφιβάλλει. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να κηρυχθούν αυτοί αθώοι των αξιοποίνων πράξεων, οι οποίες τους αποδίδονται με το κατηγορητήριο". Η αιτιολογία όμως αυτή δεν είναι η απαιτούμενη από το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ειδική και εμπεριστατωμένη, διότι δεν διευκρινίζεται αν οι κατηγορούμενοι γνώριζαν ή όχι ότι το αναφερόμενο τοπογραφικό σχεδιάγραμμα ήταν πλαστό όταν το προσκόμισαν ενώπιον του δικαστηρίου, κατά την αναφερόμενη δίκη. Επειδή, κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει κατά παραδοχή του ως άνω λόγου αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, να αναιρεθεί η απόφαση αυτή και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο για νέα κρίση, το οποίο θα συντεθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αναιρεί την 26/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αιγαίου (μεταβατική έδρα Σάμου), με την οποία κηρύχθηκαν αθώοι οι κατηγορούμενοι 1) ..., 2) ..., 3) ..., 4) ..., 5) ..., 6) ... και 7)..., για χρήση πλαστού εγγράφου από κοινού και απάτη επί δικαστηρίου από κοινού. Και Παραπέμπει την υπόθεση, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου
8. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Νοεμβρίου
9. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ