ΑΠ 2297/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Λαθρομεταναστών μεταφορά

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2297 / 2008 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ελαφρυντικές περιστάσεις, Λαθρομεταναστών μεταφορά. Περίληψη: Αιτιολογημένη η καταδίκη του αναιρεσείοντος για παράνομη μεταφορά λαθρομεταναστών κατ’ επάγγελμα και κατά συρροή. Αιτιολογημένη και η απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού για αναγνώριση ελαφρυντικών περιπτώσεως άρθρ. 84 παρ. 2β΄ ΠΚ. Απορρίπτει. Αριθμός 2297/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μιχαήλ Δέτση, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Μάμαλη-Εισηγητή, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Μάλλιο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ιωάννα Καστρανά, για αναίρεση της 204/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Ιωαννίνων, με συγκατηγορούμενο τον Χ

1. Το Τριμελές Εφετείο Ιωαννίνων, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4 Ιουνίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1135/
2. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα, από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Εξάλλου, η επιβαλλόμενη κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της αποφάσεως πρέπει να υπάρχει όχι μόνο ως προς την κατηγορία, αλλά να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς που προβάλλονται από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του. Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προβάλλονται στο Δικαστήριο της ουσίας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 170 παρ. 2 και 333 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ., και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξεως ή την άρση ή μείωση της ικανότητας καταλογισμού ή την εξάλειψη του αξιοποίνου της πράξεως ή τη μείωση της ποινής. Η απόρριψη ενός τέτοιου ισχυρισμού, όπως είναι και ο ισχυρισμός για την αναγνώριση της υπάρξεως στο πρόσωπο του κατηγορουμένου ελαφρυντικών περιστάσεων, πρέπει να αιτιολογείται ιδιαιτέρως. Όταν όμως ο αυτοτελής ισχυρισμός δεν προβάλλεται παραδεκτά και κατά τρόπο πλήρη και ορισμένο ή ο φερόμενος ως αυτοτελής ισχυρισμός δεν είναι στην πραγματικότητα αυτοτελής, κατά την έννοια που προαναφέρθηκε, αλλά αρνητικός της κατηγορίας, το Δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει, και μάλιστα ιδιαίτερα και αιτιολογημένα, αφού δεν υπάρχει υποχρέωση ιδιαίτερης απαντήσεως σε απαράδεκτο ισχυρισμό ή σε ισχυρισμό αρνητικό της κατηγορίας. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης υπ' αριθ. 204/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Ιωαννίνων, ο συνήγορος του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου Χ1, αναπτύσσοντας την υπεράσπισή του, ζήτησε την αναγνώριση, εκτός των άλλων, της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. β' Π.Κ., ότι δηλαδή ο εν λόγω κατηγορούμενος ωθήθηκε στην τέλεση της κρινόμενης πράξεώς του από μη ταπεινά αίτια, ανέπτυξε δε αυτός τον εν λόγω ισχυρισμό του με επίκληση πραγματικών περιστατικών που τον θεμελιώνουν. Όπως δε προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης πιο πάνω αποφάσεώς του, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το Τριμελές Εφετείο Ιωαννίνων δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ' είδος αναφερομένων στην ίδια απόφαση αποδεικτικών μέσων, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Κατά τον τόπο και χρόνο που αναφέρονται στο διατακτικό της παρούσας, (στο 5ο χλμ. της Ε.Ο .....-..... στις 27-8-2006), ο πρώτος κατηγορούμενος (Χ1) ως οδηγός και ο δεύτερος ως συνοδηγός του εκεί αναφερομένου αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας τρίτου προσώπου, επιβίβασαν σ' αυτό και μετέφεραν, διευκολύνοντας την προώθησή τους στο εσωτερικό της χώρας, από τα Ελληνοαλβανικά σύνορα της μεθορίου ..... προς το εσωτερικό, των αναφερομένων στο διατακτικό δέκα έξι Αλβανών λαθρομεταναστών, οι οποίοι δεν διέθεταν τα απαιτούμενα ταξιδιωτικά έγγραφα εισόδου και παραμονής στη χώρα. Στην πράξη τους αυτή προέβησαν έχοντας διαμορφώσει συγκεκριμένη υποδομή με σκοπό την επανειλημμένη τέλεση της αξιόποινης πράξης, προερχόμενοι μάλιστα από την περιοχή των ...... Ο ισχυρισμός του δευτέρου κατηγορουμένου ότι δεν γνώριζε τον προορισμό του ταξιδιού τους, γιατί ήταν μεθυσμένος, κρίνεται αβάσιμος και απορριπτέος, δεδομένου ότι τόσο η προετοιμασία του αυτοκινήτου, όσο και ο απαιτούμενος μεγάλος χρόνος για τη διαδρομή .....-....., όπου και συνελήφθησαν, δεν δικαιολογούν την παρουσία του χωρίς γνώση του σκοπού τους. Απορριπτέοι είναι ακόμα και οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των κατηγορουμένων για αναγνώριση ελαφρυντικών μη ταπεινών αιτίων (άρθρο 84 παρ. 2 β' ΠΚ), μεταμέλειας και καλής συμπεριφοράς μετά το αδίκημα (άρθρο 84 παρ.2 δ' και ε' ΠΚ) ως αβάσιμοι, καθόσον η πράξη τους εύγλωττα μαρτυρεί ύπαρξη ταπεινών αιτίων κερδοσκοπίας. Μετά από αυτά πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι οι κατηγορούμενοι της πράξης για την οποία κατηγορούνται". Ακολούθως, με βάση όσα αναφέρθηκαν το Τριμελές Εφετείο αφού απέρριψε τους πιο πάνω αυτοτελείς ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, κήρυξε αυτόν ένοχο για την πιο πάνω αξιόποινη πράξη της παράνομης μεταφοράς λαθρομεταναστών κατ' επάγγελμα και κατά συρροή από κοινού και του επέβαλε συνολική ποινή φυλακίσεως 8 ετών και 3 μηνών και συνολική χρηματική ποινή 60.000 ευρώ. Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Ποιν.Δ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του άνω εγκλήματος, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1α', 27 παρ. 1, 45, 94 παρ. 1 του ΠΚ και άρθρ. 88 παρ. 1β' του ν. 3386/2005, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλιπή, δηλαδή, ή αντιφατική αιτιολογία. Ειδικότερα, αναφέρονται στην αιτιολογία τα αποδεικτικά μέσα κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα και απολογίες των κατηγορουμένων), από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτέθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, ενώ δεν υπήρχε, κατά νόμο, ανάγκη να τα παραθέσει αναλυτικά και να εκθέσει τι προκύπτει χωριστά από το καθένα απ' αυτά. Περαιτέρω, το Τριμελές Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, ως προς την απόρριψη του πιο πάνω αυτοτελούς ισχυρισμού του αναιρεσείοντος για την αναγνώριση της υπάρξεως στο πρόσωπό του της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδάφ. β' του ΠΚ, ότι δηλαδή ωθήθηκε στην τέλεση της κρινόμενης πράξεώς του από μη ταπεινά αίτια, [ο οποίος (ισχυρισμός) και μόνο αποτελεί το αντικείμενοι της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως], την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, με αναφορά στα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη και είναι εκείνα, που έλαβε υπόψη και για την περί ενοχής κρίση του, και στις σκέψεις στις οποίες στηρίχθηκε το άνω Δικαστήριο για να οδηγηθεί στην προεκτεθείσα κρίση του ότι ο αναιρεσείον δεν ωθήθηκε στην ειρημένη πράξη του από μη ταπεινά αίτια. Επομένως, ο περί του αντιθέτου μοναδικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' Κ.Ποιν.Δ λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 2 Κ.Ποιν.Δ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 4 Ιουνίου 2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθ. 204/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Ιωαννίνων. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι