Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2349 / 2008 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Εκπρόθεσμη άσκηση αναιρέσεως. Απορρίπτει ως απαράδεκτη. ΑΡΙΘΜΟΣ 2349/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ο οποίος ορίσθηκε με την υπ' αριθμό 57/2008 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γεωργίου Σαραντινού), Βασίλειο Λυκούδη, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Νικόλαο Ζαΐρη, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 20 Μαΐου 2008, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, ο οποίος δεν παραστάθηκε, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1062/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 4 Δεκεμβρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 129/2008. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη με αριθμό 180/11.4.2008, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω στο Δικαστήριό σας (σε Συμβούλιο) την από 4-12-2007 αίτηση αναίρεσης του Χ, που ασκήθηκε με δήλωση, κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 474 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ., στο Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής Κομοτηνής από τον ίδιο αυτοπροσώπως, κατά της αριθμ. 1062/17-3-2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης με την οποία απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη η αριθμ. 54/14-1-2003 έφεσή του κατά της αριθμ. 755/14-1-2003 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάσθηκε για πλαστογραφία με χρήση κατ' εξακολούθηση, απάτη και κλοπή σε συνολική ποινή φυλάκισης είκοσι
(20)μηνών και εκθέτω τα εξής: Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 473 παρ.1 και 476 παρ.1 του Κ.Ποιν.Δ. συνάγεται ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, εκτός από τις άλλες περιπτώσεις και όταν ασκηθεί μετά την πάροδο της οριζομένης για την άσκησή του προθεσμίας. Η προθεσμία γενικώς για την άσκηση των ενδίκων μέσων, εφόσον διάταξη νόμου δεν ορίζει διαφορετικά, είναι δέκα ημέρες, όταν ο δικαιούμενος διαμένει στην ημεδαπή και ήταν παρών κατά τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν ήταν παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δέκα ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της αποφάσεως. Κατά την εξαιρετική δε διάταξη της παραγ. 3 του ίδιου ως άνω άρθρου 473, η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Εξάλλου, από τη γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία κανένας δεν υποχρεώνεται στα αδύνατα, προκύπτει ότι είναι επιτρεπτή η άσκηση ενδίκου μέσου και μετά την πάροδο της προθεσμίας ασκήσεώς του, αν συνέτρεξε λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, αλλά στην περίπτωση αυτή, όπως συνάγεται από το άρθρο 474 παρ.2 Κ.Ποιν.Δ., ο ασκών το ένδικο μέσο πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς του να αναφέρει το λόγο ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του και τα αποδεικτικά μέσα που αποδεικνύουν τον επικαλούμενο αυτό λόγο. Αν δεν το πράξει, το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, ως εκπρόθεσμο και απορρίπτεται. Περαιτέρω, από τις διατάξεις του άρθρου 273 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ., όπως ήδη ισχύει, προκύπτει ότι ως δήλωση κατοικίας ή διαμονής, στην οποία επιδίδονται εγκύρως στον κατηγορούμενο, ωσότου η καταδικαστική απόφαση γίνεται αμετάκλητη και εκτελεστή, όλα τα έγγραφα της προδικασίας και της διαδικασίας στο ακροατήριο, καθώς και κάθε άλλο ποινικό δικόγραφο, θεωρείται και εκείνη που αναγράφεται στην έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου, εκτός αν ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει μεταβολή της πριν από την επίδοση. Αν ο επιδίδων δεν βρει για οποιονδήποτε λόγο τον κατηγορούμενο στην κατά τα παραπάνω δηλωθείσα διεύθυνση και δεν βρεθεί σύνοικός του στη διεύθυνση αυτή, επικολλά το έγγραφο στη θύρα της οικίας και αντίγραφο του θυροκολληθέντος εγγράφου επιδίδεται στον τυχόν διορισμένο αντίκλητο του κατηγορουμένου, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 155 παρ. 2 του Κ.Ποιν.Δ. Στην προκειμένη περίπτωση η προσβαλλόμενη με αριθμό 1062/2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης καταχωρήθηκε καθαρογραμμένη στο κατά το άρθρο 473 παρ.3 του Κ.Π.Δ. ειδικό βιβλίο την 1-4-2005, όπως αυτό προκύπτει από τη σχετική βεβαίωση του γραμματέως του ποινικού Τμήματος του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ακολούθως δε, επιδόθηκε στον αναιρεσείοντα με θυροκόλληση, στη διεύθυνση που αυτός είχε δηλώσει με την έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου, της εφέσεως στις 12-7-2005 και στην αντίκλητό του δικηγόρο στις 24-8-2005 (βλ. τα από 12-7-2005 και 24-8-2005 αποδεικτικά του Αρχιφύλακα του ΙΓ' ΑΤ Θεσσαλονίκης ... και του Επιμελητή Δικαστηρίων ..., αντίστοιχα). Έτσι η δεκαήμερη προθεσμία της αναιρέσεως, κατά της επιδοθείσης πιο πάνω αποφάσεως, που άρχισε από την επομένη της ως άνω επίδοσης στην αντίκλητο (άρθρο 155 παρ.2 Κ.Π.Δ.), λόγω αναστολής δε της προθεσμίας για την άσκηση ενδίκων μέσων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 473 παρ.4 Κ.Ποιν.Δ., από 1ης έως 31ης Αυγούστου, άρχισε την 1-9-2005 και έληξε στις 10-9-2005, ενώ η κατ' αυτής αναίρεση ασκήθηκε στις 4-12-2007, δηλαδή μετά την πάροδο της οριζόμενης για την άσκηση της δεκαήμερης προθεσμίας. Στην έκθεση αναιρέσεως ο αναιρεσείων δεν επικαλείται κανένα λόγο ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της. Κατ' ακολουθίαν η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι εκπρόθεσμη και συνεπώς απαράδεκτη. Εν' όψει όλων αυτών πρέπει, κατά τα άρθρα 476 παρ.1 και 583 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ., να κηρυχθεί απαράδεκτη η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: 1) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 4-12-2007 αίτηση αναίρεσης του Χ, κατά της αριθμ. 1062/2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. 2) Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα. Αθήνα 23-2-2008 Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΕΠΕΙΔΗ, από τις διατάξεις των άρθρων 473 παρ. 1 και 476 παρ. 1 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, συνάγεται ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, εκτός από τις άλλες περιπτώσεις και όταν ασκηθεί μετά την πάροδο της προθεσμίας που ορίζεται για την άσκησή του. Η προθεσμία γενικώς, για την άσκηση των ένδικων μέσων, εφ' όσον διάταξη νόμου δεν ορίζει άλλως είναι δεκαήμερη, όταν ο δικαιούμενος διαμένει στην ημεδαπή και ήταν παρών κατά τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν ήταν παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, η ως άνω προθεσμία είναι επίσης δέκα ημερών και αρχίζει από την επίδοση της αποφάσεως. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη της παραγράφου 3 του ως άνω άρθρου 473, η προθεσμία για την άσκηση της αναιρέσεως αρχίζει από τότε που η τελεσίδικη απόφαση θα καταχωριστεί καθαρογραφημένη στο ειδικό βιβλίο, που τηρείται στη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου. Εξάλλου, από τη γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία κανένας δεν υποχρεώνεται στα αδύνατα, προκύπτει ότι επιτρέπεται η άσκηση ένδικου μέσου και μετά την παρέλευση της προθεσμίας για την άσκησή του, αν συνέτρεξε λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, αλλά στην περίπτωση αυτή, όπως συνάγεται από το άρθρο 474 παρ. 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο, πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς του, να αναφέρει τον λόγο ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του και τα αποδεικτικά μέσα, που αποδεικνύουν τον επικαλούμενο λόγο. Αν δεν το πράξει, το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, ως εκπρόθεσμο, και απορρίπτεται. Περαιτέρω, από το άρθρο 273 παρ. 1 του παραπάνω Κώδικα, όπως ήδη ισχύει, συνάγεται ότι ως δήλωση κατοικίας ή διαμονής, στη οποία επιδίδονται εγκύρως στον κατηγορούμενο, ωσότου η καταδικαστική απόφαση γίνεται αμετάκλητη και εκτελεστή, όλα τα έγγραφα της προδικασίας και της διαδικασίας στο ακροατήριο, καθώς και κάθε άλλο ποινικό δικόγραφο, θεωρείται και εκείνη που αναγράφεται στην έκθεση ασκήσεως του ένδικου μέσου, εκτός αν ο κατηγορούμενος είχε δηλώσει μεταβολή της πριν από την επίδοση. Σε περίπτωση που εκείνος που κάνει στην επίδοση δεν βρει για οποιονδήποτε λόγο τον κατηγορούμενο στην διεύθυνση, που δηλώθηκε σύμφωνα με όσα αναφέρονται παραπάνω, και δεν βρεθεί σύνοικός του στη διεύθυνση αυτή, επικολλά το έγγραφο στη θύρα της οικίας του στη διεύθυνση αυτή, επικολλά το έγγραφο στη θύρα της οικίας και αντίγραφο του θυροκολληθέντος εγγράφου επιδίδεται στον τυχόν διορισμένο αντίκλητο του κατηγορουμένου, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 155 παρ. 2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη 1062/2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, καταχωρίστηκε, καθαρογραφημένη, στο κατά το άρθρο 473 παρ. 3 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ειδικό βιβλίο, την 1η Απριλίου 2005, όπως αυτό προκύπτει από τη σχετική βεβαίωση του γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ακολούθως, αντίγραφο της αποφάσεως επιδόθηκε στον αναιρεσείοντα με θυροκόλληση, στη διεύθυνση που αυτός είχε δηλώσει με την έκθεση ασκήσεως του ένδικου μέσου της εφέσεως στις 17 Ιουλίου 2005 και στην αντίκλητό του δικηγόρο στις 24 Αυγούστου 2005 (βλ. τα από 12.7.2005 και 24.8.2005 αποδεικτικά επιδόσεως του αρχιφύλακα του ΙΓ' Αστυνομικού Τμήματος Θεσσαλονίκης ... και του επιμελητή δικαστηρίων ..., αντιστοίχως). Ετσι, η δεκαήμερη προθεσμία της αναιρέσεως κατά της πιο πάνω αποφάσεως, που άρχισε από την επομένη ημέρα από την ως άνω επίδοση στην αντίκλητο (άρθρο 155 παρ. 2 Κ.Π.Δ.), λόγω αναστολής δε της προθεσμίας για την άσκηση ένδικων μέσων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 4 ΚΠΔ, από 1ης έως 31ης Αυγούστου, άρχισε την 1η Σεπτεμβρίου 2005 και έληξε στις 10 Σεπτεμβρίου 2005. Όμως, η αναίρεση ασκήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2007, δηλαδή μετά την πάροδο της οριζόμενης για την άσκησή της δεκαήμερης προθεσμίας, χωρίς ο αναιρεσείων να επικαλείται κάποιο λόγο ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της. Κατ' ακολουθίαν, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι εκπρόθεσμη και συνεπώς, σύμφωνα με τις παραπάνω διατάξεις, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 4 Δεκεμβρίου 2007 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου Χ, κατά της 1062/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης. ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι ευρώ
(220). Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουνίου 2008. Και, Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 7 Νοεμβρίου 2008.- Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ