ΑΠ 2396/2007 — Αγνώστου διαμονής επίδοση, Αιτιολογίας επάρκεια

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 2396 / 2007 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αγνώστου διαμονής επίδοση, Αιτιολογίας επάρκεια. Περίληψη: Με την προσβαλλόμενη απόφα-ση απορρίφθηκε η έφεση ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη). Νόμιμη η κλήτευση του εκκαλούντος ως αγνώστου διαμονής. Όχι γνωστοποίηση μεταβολής κατοικίας και δη αυτής στο Ψάρι Μεσσηνίας (καμία μνεία στην έφεση) στην Εισαγγελική Αρχή που είχε παραγγείλει την επίδοση. Απορρίπτει λόγο Δ΄ και λοιπούς λόγους αναιρέσεως. Μνεία και των τριών κρισίμων στοιχείων στην προσβαλλόμενη (χρόνος επιδόσεως - αποδεικτικό - χρόνος εφέσεως) - (αγνώστου διαμονής επίδοση - αιτιολο-γίας επάρκεια). Αριθμός 2396/2007 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη-Εισηγητή, Αιμιλία Λίτινα ,Θεοδώρα Γκοΐνη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Αθανασά, περί αναιρέσεως της 31609/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και η αναιρεσείουσα - κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Ιουνίου 2005 αίτησή της αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1194/05. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ, η προθεσμία για την άσκηση ένδικων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως, η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δεκαήμερη, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διανομή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημέρες και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της αποφάσεως. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 156 του ίδιου Κώδικα, αν το πρόσωπο, στο οποίο πρόκειται να γίνει η επίδοση, απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και είναι άγνωστη η διαμονή του, η επίδοση του εγγράφου γίνεται, μετά την άκαρπη αναζήτηση των αναφερόμενων στη διάταξη αυτή προσώπων, στο δήμαρχο της τελευταίας γνωστής κατοικίας ή διαμονής του ή στο δημοτικό υπάλληλο που ορίζει ο δήμαρχος γι' αυτό το σκοπό. Η μη τήρηση των διατυπώσεων αυτών συνεπάγεται κατά το άρθρο 154 παρ.2 Κ.Ποιν.Δ την ακυρότητα της επιδόσεως και δεν αρχίζει η ανωτέρω προθεσμία ασκήσεως ένδικων μέσων. Ως άγνωστης διαμονής θεωρείται, κατά τις διατάξεις των άνω άρθρων 154 και 156, εκείνος που απουσιάζει από τον τόπο της κατοικίας του και η διαμονή του είναι άγνωστη για τη Δικαστική (Εισαγγελική) Αρχή που έχει εκδώσει το προς επίδοση έγγραφο ή έχει παραγγείλει την επίδοση του, έστω και αν αυτή είναι γνωστή σε τρίτους, όπως είναι ακόμη και άλλη Εισαγγελική Αρχή ή και η Αστυνομική Αρχή. Τόπος δε κατοικίας θεωρείται εκείνος, τον οποίο έχει δηλώσει ο κατηγορούμενος, κατά το άρθρο 273 παρ.1 Κ,Ποιν,Δ , κατά την προανάκριση που τυχόν έχει ενεργηθεί και, σε περίπτωση αλλαγής κατοικίας, εκείνος που έχει δηλωθεί στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή και, αν δεν έχει ενεργηθεί προανάκριση ή ο κατηγορούμενος δεν εμφανίσθηκε κατ' αυτήν, ως τόπος κατοικίας θεωρείται εκείνος που αναφέρεται στη μήνυση ή στην έγκληση. Περαιτέρω, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 476 παρ. 1 και 2 Κ.Ποιν.Δ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα, το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή δικαστήριο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά δε της σχετικής αποφάσεως επιτρέπεται αναίρεση, ο έλεγχος, όμως, του Αρείου Πάγου στην περίπτωση αυτή περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως για το απαράδεκτο. Τέλος, η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, που επιβάλλεται από το Σύνταγμα (άρθρο 93 παρ.3) και τον Κ.Ποιν.Δ (άρθρο 139) απαιτείται και για την απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο. Ειδικότερα, η απόφαση που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, για να έχει την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως στον εκκαλούντα, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως και το αποδεικτικό, από το οποίο προκύπτει η επίδοση της αποφάσεως στον εκκαλούντα (Ολ ΑΠ 4/1995, και 7/1994), χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή λόγος ανωτέρας βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου αυτού κρίση του δικαστηρίου, άλλως ιδρύεται λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ Κ.Ποιν.Δ. Μεταξύ των λόγων ακυρότητας της επιδόσεως, οι οποίοι πρέπει να προβάλλονται υποχρεωτικά με την έφεση, είναι και η επίδοση "ως άγνωστης διαμονής" χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτής, μολονότι, δηλαδή, ο εκκαλών - κατηγορούμενος είχε γνωστή διαμονή. Επίσης, πρέπει να προβάλλεται υποχρεωτικά με την έφεση και ο λόγος ανώτερης βίας, εκ της οποίας ο εκκαλών παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκησή της, στην έννοια, όμως, της οποίας δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως "ως άγνωστης διαμονής" και εντεύθεν μη γνώσεως από τον εκκαλούντα της εκκαλούμενης αποφάσεως, γιατί στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος δεν επικαλείται λόγο ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του, αλλά μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη 31609/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, όπως απ' αυτή προκύπτει, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η έφεση με αριθμό εκθέσεως 15100/2004 της ήδη αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης, εκπροσωπηθείσης στη δίκη από το συνήγορο της, κατά της 44421/1998 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε καταδικασθεί η κατηγορουμένη ερήμην, για έκδοση ακάλυπτων επιταγών κατ' εξακολούθηση, σε ποινή φυλακίσεως τριών ετών και χρηματική ποινή 2.000.000 δρχ. Από την ανωτέρω έφεση, η οποία παραδεκτώς επισκοπείται από τον 'Αρειο Πάγο κατά την έρευνα του παραδεκτού και βασίμου των λόγων της αναιρέσεως, προκύπτει ότι η ήδη αναιρεσείουσα φερόμενη στην εν λόγω έφεση ως κάτοικος .......... Μεσσηνίας, προκειμένου να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκήσεώς της, είχε προβάλλει ότι " έλαβε γνώση της εκκαλούμενης απόφασης μόλις την 20-12-2004.... η εκκαλούμενη απόφαση φέρεται να της έχει επιδοθεί ακύρως την 7-1-1999 ως αγνώστου διαμονής, ενώ ήταν γνωστής διαμονής, διότι από τα τέλη του έτους 1995 και μέχρι σήμερα κατοικεί με την οικογένειά της στο ......... του Νομού Μεσσηνίας, όπου και ο τόπος καταγωγής της, και η πατρική της οικία, η διεύθυνσή της δε αυτή ήταν γνωστή στις Αρχές". Κατά την εκδίκαση της εφέσεως, εξάλλου, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της αποφάσεως, ο συνήγορος, που εκπροσώπησε την κατηγορουμένη, δήλωσε ότι αυτή "δεν έλαβε γνώση της εκκαλούμενης αποφάσεως και ζήτησε να εξετασθεί μάρτυρας αποδείξεως περί του εμπροθέσμου της εφέσεως...". Είχε, δηλαδή, προβάλει η κατηγορουμένη με την έφεσή της ακυρότητα της επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως ως άγνωστης διαμονής και όχι λόγους ανωτέρας βίας, εξαιτίας των οποίων απώλεσε την προθεσμία ασκήσεως της εφέσεως, στους οποίους δεν εμπίπτει, όπως προαναφέρθηκε, και ο ισχυρισμός για ακυρότητα της επιδόσεως ως άγνωστης διαμονής και μη γνώσεως, ως εκ τούτου, απ' αυτήν της εκκαλούμενης αποφάσεως. Δεν αναφέρει, όμως, στην άνω έφεσή της η κατηγορουμένη αν τη φερόμενη αυτή ως τελευταία γνωστή κατοικία της είχε δηλώσει κατά οποιδήποτε τρόπο και στην Εισαγγελική αρχή, που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως. Στην αιτιολογία δε της προσβαλλόμενης αποφάσεως διαλαμβάνονται τα εξής: "Στην προκείμενη περίπτωση η εκκαλούσα δικάστηκε με την εκκαλουμένη υπ' αρίθ. 44421/98 απόφαση του Μονομελούς Πλημ/κείου Αθηνών για έκδοση ακάλυπτων επιταγών κατ' εξακολούθηση σε ποινή φυλάκισης 3 ετών και χρηματική ποινή 2.000.000 δραχμών. Η εν λόγω απόφαση επιδόθηκε στην εκκαλούσα σύμφωνα με το άρθρο 156 Κ.Ποιν.Δ, ως άγνωστης διαμονής, καθόσον όπως προκύπτει από το με ημερομηνία ......... αποδεικτικό επιδόσεως του αστυφύλακα .......... ΑΤ Περιστερίου αναζητήθηκε στην επί της οδού ....... στο ......... τελευταία γνωστή κατοικία της και δεν ανευρέθηκε τόσο η ίδια όσο και κάποιος από τους αναφερόμενους στο άρθρο αυτό συγγενείς της. Η επίδοση της εκκαλουμένης κατά τον ως άνω τρόπο έγινε νομότυπα, καθόσον αποδείχθηκε ότι κατά τον ως άνω (.......) επίμαχο χρόνο η εκκαλούσα πράγματι απουσίαζε από τη γνωστή στην επιδίδουσα εισαγγελική αρχή τελευταία κατοικία της, αφού την είχε εγκαταλείψει, γεγονός το οποίο κατέθεσε και ο εξετασθείς με επιμέλειά της μάρτυρας - σύζυγος της. Η ίδια όμως ισχυρίζεται ότι κατά το χρόνο επίδοσης της εκκαλουμένης κατοικούσε με την οικογένεια της στον τόπο, όπου είχε γεννηθεί, ....... Μεσσηνίας, φιλοξενούμενη των γονέων της στην πατρική οικία, γεγονός που γνώριζε και σε κάθε περίπτωση όφειλε να γνωρίζει η αρμόδια για την επίδοση αρχή. Όμως, από την επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας δεν προέκυψε ότι η εκκαλούσα τόσο κατά το χρόνο της κλητεύσεώς της στο πρωτόδικο δικαστήριο ( 4-3-1998), οπότε και πάλι είχε κλητευθεί ως αγνώστου διαμονής, όσο και κατά το χρόνο επιδόσεως της εκκαλουμένης κατοικούσε στο ..........- Μεσσηνίας και σε κάθε περίπτωση δεν προέκυψε ότι η αρμόδια για την κλήτευσή της αρχή γνώριζε τόσο κατά την ως άνω κλήτευσή της στο πρωτόδικο δικαστήριο όσο και κατά την επίδοση της εκκαλουμένης ότι η τελευταία κατοικία-διαμονή της ήταν το ......... Λακωνίας, ούτε, εξάλλου, η ίδια δήλωσε ποτέ αρμοδίως τη μεταβολή της κατοικίας της, ώστε η ανωτέρω κλήτευση και επίδοση να γίνει στη νέα της διεύθυνση, μολονότι γνώριζε ότι σε βάρος της εκκρεμούσαν ποινικές δίκες για έκδοση ακάλυπτων επιταγών και εισφορές προς το ΙΚΑ. Με τα δεδομένα αυτά, εφόσον παραδεκτά επιδόθηκε η εκκαλουμένη στις 7-1-1999 ως αγνώστου διαμονής, η άσκηση της υπό κρίση εφέσεώς της που έγινε στις 23-12-2004 είναι εκπρόθεσμη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη...". Η αιτιολογία αυτή της απορριπτικής της εφέσεως, ως εκπρόθεσμης και εντεύθεν απαράδεκτης, αποφάσεως είναι η απαιτούμενη από το Σύνταγμα και τον Κ.Ποιν.Δ ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ' αυτήν τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητά της, δηλαδή η χρονολογία επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως στον εκκαλούντα (........), το σχετικό αποδεικτικό επιδόσεως και η χρονολογία ασκήσεως εφέσεως (23-12-2004), η οποία κείται πέραν της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεώς της. Εφόσον δε η εκκαλούσα, και ήδη αναιρεσείουσα, δεν προέβαλε με την έφεση ότι είχε καταστήσει γνωστή και στην Εισαγγελική Αρχή, που είχε παραγγείλει την επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως, τη διεύθυνση κατοικίας της στο ........ Μεσσηνίας, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο την κατέστησε γνωστή, νομίμως αναζητήθηκε (χωρίς αποτέλεσμα) στη διεύθυνση που αναφέρεται στη μήνυση (στις τρεις αναγγελίες ακάλυπτης επιταγής της Τράπεζας Εργασίας), ήτοι .........-.........., ως τελευταία γνωστή κατοικία της και δεν υποχρεούτο το δικάσαν Δικαστήριο να διαλάβει αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση σε σχέση με το αν αυτή διέμενε ή όχι στο ......... Μεσσηνίας, εκ περισσού δε εξετάσθηκε για το ζήτημα αυτό και μάρτυρας στο ακροατήριο. Επομένως, ο εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Δ' Κ.Ποιν.Δ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται το αντίθετο, δηλαδή, ελλιπής αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Απορριπτέες, ειδικότερα, είναι οι αιτιάσεις της αναιρεσείουσας α)ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη την κατάθεση του εξετασθέντος στο ακροατήριο για το εκπρόθεσμο της εφέσεως μάρτυρα, γιατί, όπως αναφέρθηκε, η εξέταση αυτή ήταν περιττή, β)ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αναφέρει (κατά τη μνημόνευση του αποδεικτικού επιδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως) το ονοματεπώνυμο του Δημάρχου, στον οποίο είχε γίνει η επίδοση της εκκαλουμένης, και η πόλη της οποίας ήταν αυτός Δήμαρχος, γιατί η απαίτηση, να αναφέρεται στην αιτιολογία της αποφάσεως, που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, το αποδεικτικό επιδόσεως της εκκαλουμένης, πληρούται με τη μνεία που γίνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση της χρονολογίας του εν λόγω αποδεικτικού (..........) και του ονοματεπώνυμου του συντάκτου του (αστυφύλακας ΑΤ Περιστερίου .........) και δεν ήταν αναγκαία η παράθεση των λοιπών (κατ' άρθρο 161 Κ.Ποιν.Δ) στοιχείων του αποδεικτικού επιδόσεως, γ) ότι δεν αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πως και από ποια αποδεικτικά μέσα σχηματίσθηκε η δικανική πεποίθηση ότι η τελευταία γνωστή κατοικία της αναιρεσείουσας ήταν στην οδό .........- ........., γιατί για την πληρότητα της αιτιολογίας της αποφάσεως δεν απαιτείτο να μνημονεύεται ειδικώς από ποιο αποδεικτικό μέσο συνήγαγε την κρίση περί της τελευταίας γνωστής κατοικίας της αναιρεσείουσας αλλ' αρκούσε η γενική μνεία ότι έλαβε υπόψη το αποδεικτικό επιδόσεως της εκκαλουμένης, όπου η βεβαίωση περί της εν λόγω τελευταίας γνωστής κατοικίας. Το κατά πόσο δε αποδεικνυόταν πράγματι τούτο από το αποδεικτικό επιδόσεως ανάγεται στην ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου, δ) ότι δεν αξιολογήθηκαν τα επισημαινόμενα αναγνωσθέντα έγγραφα, γιατί από την αιτιολογία της αποφάσεως προκύπτει ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αναγνωσθέντα έγγραφα και ε)ότι δημιουργείται αντίφαση από το ότι το "...........Μεσσηνίας" αναφέρεται στην αιτιολογία της αποφάσεως και ως ".......... Λακωνίας", γιατί είναι προφανής η παραδρομή στη χρησιμοποίηση της λέξεως "Λακωνίας" αντί " Μεσσηνίας". Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ ουδόλως συνάγεται ότι το Δικαστήριο υποχρεούται να παραβλέπει τις από το νόμο τιθέμενες προθεσμίες και να θεωρεί εντεύθεν εμπρόθεσμα τα εκπροθέσμως ασκηθέντα ένδικα μέσα, η απόρριψη των οποίων για το λόγο αυτό δεν συνιστά έλλειψη ακροάσεως. Επομένως, τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα με τους λοιπούς λόγους αναιρέσεως είναι αβάσιμα, ενώ οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, που δεν αναφέρονται στην απόρριψη της εφέσεως ως εκπρόθεσμης, είναι απαράδεκτες. Ύστερα απ' αυτά, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 Κ.Ποιν.Δ) ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 17 Ιουνίου 2005 αίτηση της χ1, για αναίρεση της 31.609/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι