ΑΠ 2482/2008 — Επανάληψη διαδικασίας

(6)μηνών για κλοπή, διακεκριμένη φθορά ξένης ιδιοκτησίας, εξύβριση και διατάραξη θρησκευτικών συναθροίσεων και εκθέτω τα εξής: Ι. Η αίτηση για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε με την παραπάνω καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, που έγινε αμετάκλητη μετά την έκδοση της 944/05 αποφάσεως του Αρείου Πάγου, που απέρριψε την ασκηθείσα υπ' αυτού αίτηση αναιρέσεως, στηρίζεται κατά τους ισχυρισμούς του αιτούντος, σε νέα γεγονότα και αποδείξεις, από τα οποία καθίσταται φανερό ότι είναι αθώος για τις πράξεις που καταδικάσθηκε, είναι νομότυπη, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 525 παρ.2, παραδεκτώς δε εισάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου σας, κατά τις διατάξεις των άρθρων 527 παρ. 3 και 528 παρ. 1 του ΚΠΔ, και πρέπει να εξετασθεί κατ' ουσία. II. Κατά το άρθρο 525 παρ. 1 του ΚΠΔ, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για κακούργημα ή πλημμέλημα, εκτός από άλλες περιπτώσεις που αριθμούνται περιοριστικώς στο άρθρο αυτό, και όταν μετά την οριστική καταδίκη του αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν γεγονότα ή αποδείξεις, οι οποίες μόνες ή σε συνδυασμό προς εκείνες που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως καθιστούν φανερό ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά διέπραξε. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νέες αποδείξεις θεωρούνται εκείνες, οι οποίες δεν είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο που δίκασε και έτσι ήταν άγνωστες στους δικαστές. Την κρίση αυτή σχηματίζει το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της αίτησης για επανάληψη της διαδικασίας από την έρευνα των πρακτικών της προηγούμενης δίκης και από τα έγγραφα. Νέες αποδείξεις μπορεί να είναι οποιαδήποτε αποδεικτικά στοιχεία, καταθέσεις νέων μαρτύρων ή και νεότερες συμπληρωματικές ή διευκρινιστικές των όσων είχαν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου ή νέα έγγραφα ή άλλα στοιχεία που διευκρινίζουν αμφίβολα σημεία της υπόθεσης, υπό την προϋπόθεση όμως ότι οι αποδείξεις αυτές, εκτιμώμενες είτε μόνες τους είτε σε συνδυασμό προς εκείνες που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο που καταδίκασε, καθιστούν φανερό και όχι απλώς πιθανό, ότι ο καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για βαρύτερο έγκλημα. (βλ. ΑΠ 680/2007 ). ΙΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την 7423/2003 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, ο αιτών καταδικάσθηκε με αυτήν για τις παραπάνω πράξεις γιατί το Δικαστήριο δέχθηκε τα εξής: Στο ..... και στην περιοχή "....." είναι κτισμένο ένα εκκλησάκι, προς τιμήν του Αγίου Σάββα. Την ιδιοκτησία του ναού αυτού διεκδικεί ο κατηγορούμενος, ο οποίος, εκ του λόγου τούτου έχει έλθει κατ'επανάληψη σε προστριβές με κατοίκους της περιοχής και ιερείς, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ανήκει στο κοινό και στην Εκκλησία της Ελλάδος, και κατ'επέκταση, βρίσκεται υπό την εποπτεία του Τοπικού Ενοριακού Ναού (Αγ. Γλυκερίας). Οι προστριβές αυτές είχαν (και έχουν) ως αποτέλεσμα, την δημιουργία πολλών δικών (αστικών και ποινικών). Παραπέρα, αποδεικνύεται ότι ο κατηγορούμενος την 14-8-1998, στον ανωτέρω τόπο, με περισσότερες πράξεις, τέλεσε περισσότερα εγκλήματα, που προβλέπονται από τον Π.Κ. και τιμωρούνται με στερητικές της ελευθερίας ποινές. Ειδικώτερα: α) με σκοπό την παράνομη ιδιοποίησή τους, αφήρεσε ξένα κινητά πράγματα και συγκεκριμένα: 1) το παγκάρι του ως άνω Ι. Ναού, με το εκ δρχ. 8.000-10.000 χρηματικό ποσό που περιείχε, 2) τα βαρίδια από τις δύο καμπάνες, πράγμα το οποίο είχε ως συνέπεια να τις καταστήσει άχρηστες και τα οποία (αφαιρεθέντα πράγματα) παράνομα ιδιοποιήθηκε β) με πρόθεση κατέστρεψε ξένα πράγματα, ....................................................., τα οποία χρησίμευαν για κοινό όφελος και ειδικότερα κατέστρεψε: 1) Το δίκτυο μεταφοράς νερού από την δεξαμενή που έχει τοποθετηθεί στον χώρο του Ι. Ναού, σπάζοντάς το και βγάζοντας αυτό από τη θέση του, 2) ένα ηλεκτρικό ψυγείο, μικρού μεγέθους και 3) τις κλειδαριές των θυρών του Ναού. Τ' ανωτέρω σαφώς προκύπτουν από τις μαρτυρικές καταθέσεις, ενισχύονται δε και από την όλη μέχρι τότε συμπεριφορά του κατηγορουμένου, ο οποίος, όπως αναφέρθηκε, διεκδικεί τον άνω Ι. Ναό, ως ιδικόν του και επιδιώκει με κάθε μέσον την απομάκρυνση από αυτόν των ενοριτών και ιερέων. Σε τέτοιου είδους πράξεις, άλλωστε που φανερώνουν πρόθεση του δράστη να εκδηλώσει δικαιώματα κυριότητας επί του χώρου όπου ο ναός, αλλά και δικαιώματα επ'αυτού του ναού δεν είχε λόγο να προβεί άλλος ενορίτης, δοθέντος ότι οι λοιποί κάτοικοι της περιοχής θεωρούν ότι ο άνω Ι. Ναός ανήκει στην Εκκλησία της Ελλάδος. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, κατά τον άνω τόπο και χρόνο: α) προσέβαλε την τιμή άλλων, με λόγια και ειδικότερα προσέβαλε την τιμή των εγκαλούντων Ψ1, Ψ2 και Ψ3, μελών του εξωραϊστικού Συλλόγου ..... "Η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ", αναγράφοντας τις υβριστικές φράσεις στους τοίχους του Ι. Ναού Αγίου Σάββα "έξω οι ψεύτες - Διάβολοι - Το ξεχάσατε διάβολοι" εννοώντας αυτούς, προδήλως, με τους οποίους είχε έλθει σε ρήξη και προστριβές β) την 14-8-1998, παραμονές του δεκαπενταύγουστου, προσπάθησε κακόβουλα να εμποδίσει και με πρόθεση διέπραξε μία ανεκτή, κατά το Σύνταγμα, θρησκευτική συνάθροιση για λατρεία και τελετή. Συγκεκριμένα, με τις παραπάνω πράξεις του, είχε ως αποτέλεσμα τη μη λειτουργία του Ναού για μερικές ημέρες, μέχρι την αντικατάσταση των ζημιών. Πρέπει, επομένως να κηρυχθεί ένοχος για όλες τις πράξεις. Κατά τη γνώμη όμως του Προεδρεύοντος, θα έπρεπε να κηρυχθεί αθώος των δύο πρώτων πράξεων, λόγω αμφιβολιών καθόσον δεν επιβεβαιώθηκε με αυτόπτη μάρτυρα το όλο αποδεικτικό ..........................εκ μέρους του κατηγορουμένου τέλεσής της. (βλ. απόφαση). Το νέο αποδεικτικό στοιχείο που επικαλείται στην υπό κρίση αίτηση ο αιτών είναι το υπ'αριθμ. 7/23-11-1999 πρακτικό το Ιερού Ναού Αγίας Γλυκερίας, με το οποίο ζητείται από το Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, να χαρακτηρίσει και επισήμως το Ναΐδριο του Αγίου Σάββα, ως Παρεκκλήσιο του Ιερού Ναού της Αγίας Γλυκερίας (βλ. έγγραφο). Όμως από το έγγραφο αυτό δεν προκύπτει, σε συνδυασμό και με τα αποδεικτικά μέσα που είχε εκτιμήσει το Δικαστήριο, ότι ο κατηγορούμενος και ήδη αιτών ήταν αθώος των πράξεων για τις οποίες καταδικάστηκε. Γιατί και από το ίδιο το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, προκύπτει ότι το Ναΐδριο, λειτουργούσε ως Παρεκκλήσιο, επί σειρά ετών με την ευθύνη των εκπροσώπων του παραπάνω Ιερού Ναού, ούτε αναιρούνται οι παραδοχές της αμετάκλητης καταδικαστικής απόφασης σε σχέση με τη συμπεριφορά του κατηγορουμένου, που θεμελίωνε υποκειμενικά και αντικειμενικά τις αξιόποινες πράξεις της κλοπής, φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, εξύβρισης και διατάραξης θρησκευτικής συναθροίσεως για τις οποίες καταδικάστηκε. IV. Από τα ανωτέρω στοιχεία, λαμβανόμενα υπόψη μόνα τους και σε συνδυασμό με τις αποδείξεις που προσκομίσθηκαν και λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο που εξέδωσε την ως άνω υπ' αριθμ. 7423/2003 αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του αιτούντος, δεν καθίσταται φανερό ότι αυτός είναι αθώος των αξιοποίνων πράξεων οι επικαλούμενοι λόγοι από τον αιτούντα για επανάληψη της ποινικής διαδικασίας είναι αβάσιμοι και πρέπει ν' απορριφθεί κατ ουσίαν η ως άνω αίτηση και παράλληλα να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αιτούντα (άρθρ. 583 ΚΠΔ). V. Mε την από 31-3-2008 αυτοτελή αίτηση, που κατέθεσε στις 16-5-2008, ο Χ, ζητά την αναστολή εκτέλεσης της παραπάνω 7423/2003 αμετάκλητη απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (βλ. αίτηση). Η αίτηση αυτή είναι νόμιμη (άρθρο 529 ΚΠΔ) και πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή, πλην όμως θα πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη, αφού προϋπόθεση για την παραδοχή της, είναι η πρόβλεψη ευδοκίμηση της αίτησης επανάληψης της διαδικασίας, που δεν υφίσταται στην προκειμένη περίπτωση, αφού ήδη προτείνω την απόρριψή της ως ουσιαστικά αβάσιμης (βλ. και ΑΠ 187/2007). Για τους λόγους αυτούς Π ρ ο τ ε ί ν ω Ι. Να απορριφθεί η από 26-3-2008 αίτηση του καταδικασμένου Χγια επανάληψη της διαδικασίας η οποία περατώθηκε με την έκδοση της 7423/2003 αμετάκλητης απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. ΙΙ. Να απορριφθεί η από 31-3-2008 αίτηση του ίδιου καταδικασμένου για αναστολή εκτέλεσης της ίδιας αυτής αμετάκλητης απόφασης. Και ΙΙΙ. Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αιτούντα. Αθήνα 13-6-2008 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και την πληρεξούσια του αιτούντος, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Ι. Από τη διάταξη του άρθρου 529 Κ.Π.Δ προκύπτει ότι η προβλεπόμενη από τη διάταξη αυτή αναστολή εκτελέσεως της ποινής που επιβλήθηκε στον αιτούντα την επανάληψη της διαδικασίας κατά το άρθρα 525 επ.ΚΠΔ, έχει ως προϋπόθεση ότι εκτίεται από αυτόν η ποινή που του επιβλήθηκε. Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη από 31-3-2008 αίτησή του, ο Χ ζητεί να ανασταλεί, κατ' άρθρο 529 Κ.Π.Δ, η εκτέλεση της 7423/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε αμετακλήτως σε συνολική φυλάκιση 6 μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετία. Συνεπώς, εφόσον η ποινή που επιβλήθηκε στον αιτούντα, όχι μόνον δεν εκτίεται, αλλά ανεστάλη επί τριετία, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 525 παρ. 1 περ.2 ΚΠΔ, η ποινική διαδικασία επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για τα αυτά αξιόποινα αδικήματα, κατά το άρθρο 525 παρ. 1 περ. 2 ΚΠΔ, και στην περίπτωση εκείνη, κατά την οποία μετά την οριστική καταδίκη του αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον δίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομισθεί προηγουμένως κάνουν φανερό ότι αυτός που καταδικάσθηκε είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε. Νέες αποδείξεις ή νέα γεγονότα κατά την έννοια της διατάξεως αυτής είναι εκείνα που δεν υποβλήθηκαν στο δικαστήριο και ως εκ τούτου ήσαν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση. Δεν μπορούν να αποτελέσουν λόγο επαναλήψεως της διαδικασίας γεγονότα τα οποία δεν ήταν άγνωστα στους δικαστές που εξέδωσαν την καταδικαστική απόφαση, αλλά αντιθέτως ερευνήθηκαν αμέσως ή εμμέσως και απορρίφθηκαν από αυτούς, έστω και κατ' εσφαλμένη εκτίμηση των τεθέντων υπόψη τους αποδεικτικών στοιχείων, καθώς και εκείνα με τα οποία επιδιώκεται ο από ουσιαστικής ή νομικής πλευράς έλεγχος της προσβαλλόμενης αποφάσεως με βάση το αποδεικτικό υλικό που έλαβαν υπόψη τους οι εκδώσαντες αυτήν δικαστές, εφόσον η αίτηση επαναλήψεως διαδικασίας, ως στρεφόμενη κατ' αμετάκλητης αποφάσεως, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία. Συνεπώς , η υπό κρίση από 26/3/2008 αίτηση του Χ, με την οποία ζητεί την επανάληψη της διαδικασίας επί της οποίας εκδόθηκε η αμετάκλητη 7423/2003 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία καταδικάστηκε ο αιτών σε συνολική ποινή φυλάκιση 6 μηνών, για τα αναφερόμενα στην αίτηση πλημμελήματα, ισχυριζόμενος, ότι από τα νέα αποδεικτικά στοιχεία που αναφέρονται σε αυτή, γίνεται φανερό ότι είναι αθώος, είναι νόμιμη, σύμφωνα με την πιο πάνω διάταξη, παραδεκτώς δε εισάγεται ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 527 παρ.3 και 528 παρ.1 ΚΠΔ και πρέπει να εξετασθεί κατ' ουσία. I ΙΙ. Από παραδεκτή επισκόπηση των περιεχομένων στη δικογραφία εγγράφων, προκύπτει ότι το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την 7423/2003 αμετάκλητη ήδη απόφασή του, καταδίκασε τον αιτούντα σε συνολική ποινή φυλάκιση 6 μηνών για τις αξιόποινες πράξεις της κλοπής, διακεκριμένης φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, εξύβρισης και διατάραξης θρησκευτικών συναθροίσεων. Ειδικότερα, ο αιτών Χ κηρύχθηκε ένοχος, κατά πλειοψηφία, του ότι στην Αθήνα στις 14-8-1998, με περισσότερες πράξεις, τέλεσε περισσότερα εγκλήματα, και ειδικότερα: α) με σκοπό την παράνομη ιδιοποίηση τους, αφήρεσε ξένα κινητά πράγματα και συγκεκριμένα: 1) το παγκάρι (έπιπλο) του Ι. Ναού του Αγίου Σάββα, που βρίσκεται στο ..... στην περιοχή ".....", με το εκ δρχ. 8.000-10.000 χρηματικό ποσό που περιείχε, 2) τα βαρίδια από τις δύο καμπάνες, πράγμα το οποίο είχε ως συνέπεια να τις καταστήσει άχρηστες και τα οποία (αφαιρεθέντα πράγματα) παράνομα ιδιοποιήθηκε β)με πρόθεση κατέστρεψε ξένα πράγματα, τα οποία χρησίμευαν για κοινό όφελος και ειδικότερα κατέστρεψε: 1) Το δίκτυο μεταφοράς νερού από την δεξαμενή που έχει τοποθετηθεί στον χώρο του Ι. Ναού, σπάζοντάς το και βγάζοντας αυτό από τη θέση του, 2) ένα ηλεκτρικό ψυγείο, μικρού μεγέθους και 3) τις κλειδαριές των θυρών του Ναού. Όλα τα παραπάνω ανήκαν στην ιδιοκτησία του Ι. Ναού του Αγίου Σάββα. Β) Στον ίδιο τόπο και χρόνο α) προσέβαλε την τιμή άλλων, με λόγια και ειδικότερα προσέβαλε την τιμή των εγκαλούντων Ψ1, Ψ2 και Ψ3, μελών του εξωραϊστικού Συλλόγου Γαλατσίου "Η ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ", αναγράφοντας τις υβριστικές φράσεις στους τοίχους του Ι. Ναού Αγίου Σάββα "έξω οι ψεύτες -Διάβολοι - Το ξεχάσατε διάβολοι" β) την 14-8-1998, παραμονές του δεκαπενταύγουστου, προσπάθησε κακόβουλα να εμποδίσει και με πρόθεση διέπραξε μία ανεκτή, κατά το Σύνταγμα, θρησκευτική συνάθροιση για λατρεία και τελετή. Και μέσα στην εκκλησία ενήργησε υβριστικά ανάρμοστες πράξεις. Συγκεκριμένα, με τις παραπάνω πράξεις του (κλοπή, διακεκριμένη φθορά, εξύβριση), είχε ως αποτέλεσμα τη μη λειτουργία του Ναού για μερικές ημέρες, μέχρι την αντικατάσταση των ζημιών. Την ιδιοκτησία του πιο πάνω ναού αυτού, όπως δέχθηκε η εν λόγω απόφαση, διεκδικεί ο κατηγορούμενος, ο οποίος, εκ του λόγου τούτου έχει έλθει κατ' επανάληψη σε προστριβές με κατοίκους της περιοχής και ιερείς, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ανήκει στο κοινό και στην Εκκλησία της Ελλάδος, και κατ' επέκταση, βρίσκεται υπό την εποπτεία του Τοπικού Ενοριακού Ναού (Αγ. Γλυκερίας). ΙV. Το νέο αποδεικτικό στοιχείο, που επικαλείται στην υπό κρίση αίτηση ο αιτών, είναι το 7/23-11-1999 πρακτικό του Ιερού Ναού Αγίας Γλυκερίας, με το οποίο ζητείται από το Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, να χαρακτηρίσει και επισήμως το Ναΐδριο του Αγίου Σάββα, ως Παρεκκλήσιο του Ιερού Ναού της Αγίας Γλυκερίας. Ειδικότερα ο αιτών εκθέτει στην κρινόμενη αίτησή του ότι οι μηνυτές του εξαπάτησαν το Δικαστήριο προσκομίζοντας την ..... και την από 11-8-98 βεβαίωση, έγγραφα τα οποία αναγνώστηκαν και έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο, "με τα οποία ισχυρίζοντο ότι ο Ι. Ναός του Αγίου Σάββα αποτελεί παρεκκλήσιον", όμως , όπως ο αναιρεσείων υποστηρίζει, από το προσκομιζόμενο από αυτόν πιο πάνω νέο αποδεικτικό στοιχείο, δηλαδή το ..... πρακτικό το Ιερού Ναού Αγίας Γλυκερίας, αποδεικνύεται ότι τα έγγραφα που είχαν προσκομίσει οι μηνυτές "είναι ψευδούς περιεχομένου", και κατ' ακολουθίαν, "αφού λοιπόν δεν αποτελούσε ποτέ παρεκκλήσιόν τους, δηλ. ιδιοκτησία τους ο Ι. Ναός Αγίου Σάββα, δεν μπορεί να ευσταθείσουν οι κατηγορίες περί κλοπής - διακεκριμένης φθοράς ξένης περιουσίας, εξύβρισης και θρησκευτικής παρενοχλήσεως. Από την παραδεκτή επισκόπηση του εν λόγω εγγράφου, εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι γινόταν χρήση του όρου "παρεκκλήσιον" για το Ναΐδριο του Αγίου Σάββα, χωρίς να αναφέρεται απόφαση περί του καθορισμού αυτού, ως παρεκκλησίου του Ιερού Ναού της Αγίας Γλυκερίας, και απλώς εζητείτο από το Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών να χαρακτηρίσει και επισήμως το Ναΐδριο του Αγίου Σάββα, ως Παρεκκλήσιο του πιο πάνω Ιερού Ναού. Σε καμία δε περίπτωση δεν προκύπτει εξ αυτού του εγγράφου ότι το εν λόγω Ναϊδριο ανήκε στην ιδιοκτησία του αιτούντος. Συνεπώς, η κρινόμενη αίτηση, με την οποία διώκεται η επανάληψη της διαδικασίας, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 525 παρ.1 περ. 4 ΚΠΔ, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη, αφού το 7/23-11-1999 πρακτικό το Ιερού Ναού Αγίας Γλυκερίας, συνιστά μεν νέα απόδειξη, πλην όμως η απόδειξη αυτή εκτιμώμενη είτε μόνη της είτε σε συνδυασμό με αυτές που είχαν προσκομισθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, δεν καθιστά φανερό και όχι απλώς πιθανό ότι οι καταδικασμένος είναι αθώος ή καταδικάσθηκε άδικα για εγκλήματα βαρύτερα από εκείνα που πραγματικά διέπραξε. Οι λοιπές αιτιάσεις της υπό κρίση αίτησης επιδιώκουν τον από ουσιαστικής πλευράς έλεγχο της προσβαλλόμενης αποφάσεως και είναι ως εκ τούτου απαράδεκτες και ως τέτοιες πρέπει να απορριφθούν, αφού, όπως προαναφέρθηκε, η αίτηση επαναλήψεως της διαδικασίας, ως στρεφομένη κατά αμετάκλητης απόφασης, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά έκτακτη διαδικασία. V. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί, ως ουσιαστικά αβάσιμη και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αιτούντα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 26-3-2008 αίτηση του με την οποία επιδιώκει την επανάληψη της ποινικής διαδικασίας που περατώθηκε με την αμετάκλητη 7423/2003 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, καθώς και την από 31-3-2008 αίτηση αυτού για χορήγηση αναστολής εκτελέσεως της ποινής, που επιβλήθηκε με την παραπάνω απόφαση. Και Καταδικάζει τον αιτούντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι

(220)ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2008. Και, Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 2008.- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ