ΑΠ 249/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Αποδεικτικά μέσα, Σωματική βλάβη από αμέλεια

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 249 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Αποδεικτικά μέσα, Σωματική βλάβη από αμέλεια. Περίληψη: Σωματική βλάβη από αμέλεια. Καταδικαστική απόφαση. Αίτηση αναίρεσης για έλλειψη αιτιολογίας απόφασης. Η έκθεση αυτοψίας και η ιατροδικαστική έκθεση που έγινε με παραγγελία της Τροχαίας που επιλήφθηκε του τροχαίου ατυχήματος δεν συνιστούν ιδιαίτερα αποδεικτικά μέσα αλλά απλά έγγραφα που συνεκτιμώνται χωρίς ιδιαιτερότητα από το Δικαστήριο. Απόρριψη σχετικής αίτησης και του ως άνω λόγου αναίρεσης ως αβάσιμου. ΑΡΙΘΜΟΣ 249/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή - Εισηγητή, και Γεώργιο Μπατζαλέξη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου-Εμμανουήλ Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Δαμασκόπουλο, περί αναιρέσεως της 5291/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ψ1 διά του ..., με την ιδιότητα του δικαστικού συμπαραστάτη, κάτοικο ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Ηρειώτη. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Σεπτεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1422/2009. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των ως άνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η κρινόμενη από 28-9-2009 αίτηση του Χ1, κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5291/2009 καταδικαστικής απόφασης του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα. Επομένως, είναι τυπικά δεκτή και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω. Από το συνδυασμό της διατάξεως του άρθρου 314 §1 εδάφιο α' του Ποινικού Κώδικα, στην οποία ορίζεται, ότι όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του άλλου τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι 3 ετών, προς τη διάταξη του άρθρου 28 του ίδιου Κώδικα, στην οποία ορίζεται ότι από αμέλεια πράττει, όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλλει, είτε δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προκάλεσε η πράξη του, είτε το προέβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν, προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια (μη συνειδητή), απαιτείται, αντικειμενικά μεν να προκληθεί σωματική βλάβη σε άλλον, υποκειμενικά δε να διαπιστωθεί αφενός, ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την επιβαλλόμενη κατ' αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος οφείλει, κάτω από τις ιδιαίτερες περιστάσεις να καταβάλει, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα και τη λογική, αφετέρου να διαπιστωθεί ότι είχε τη δυνατότητα, με τις προσωπικές του ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες, να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί αντικειμενικά σε αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψή του. Περαιτέρω, η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 §3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 §1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα, υπάρχει όταν, προκειμένου περί καταδικαστικής αποφάσεως, περιέχονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά τα οποία προέκυψαν από τη διαδικασία στο ακροατήριο και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις από τις οποίες προέκυψαν αυτά και οι νομικές σκέψεις και συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που αποδείχθηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Ειδικότερα, ως προς την έκθεση των αποδεικτικών μέσων, αρκεί κατ' αρχή η γενική κατά το είδος τους αναφορά αυτών, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από καθένα από αυτά. Ωστόσο πρέπει να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα και όχι μερικά από αυτά για να καταλήξει στην καταδικαστική για τον κατηγορούμενο κρίση του. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τον επιτρεπτό συνδυασμό του σκεπτικού προς το διατακτικό της υπ' αριθμ. 5291/2009 αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος στη ... στις 12-2-2002 και περί ώραν 20:15 από αμέλειά του δηλαδή από έλλειψη προσοχής που όφειλε από τις περιστάσεις, σύμφωνα με τους κανόνες της κοινής πείρας και λογικής κατά την οδήγηση οχήματος αλλά και μπορούσε να καταβάλει ανάλογα με τις προσωπικές του ικανότητες, προξένησε με το όχημά του κατά την οδήγηση αυτού σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας σε άλλον χωρίς να προβλέψει το αξιόποινο αποτέλεσμα που παρήλθε από την κατωτέρω περιγραφόμενη πράξη του. Συγκεκριμένα, ο ως άνω κατηγορούμενος στον προαναφερθέντα τόπο και χρόνο, οδηγώντας την με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτ/τα (124cc) και βαίνοντας με αυτήν στην Λεωφόρο ...με κατεύθυνση από ...προς ... δεν ρύθμισε την ταχύτητα του οχήματός του λαμβάνοντας συνεχώς υπόψη του της κατ' εκείνη τη στιγμή επικρατούσες συνθήκες στην ως άνω οδό (νυκτερινή ώρα) ενώ πεζοί που βρίσκονταν στην πορεία του καθυστερούσαν να απομακρυνθούν από το οδόστρωμα και γι' αυτό (κίνηση πεζών στο οδόστρωμα) είχε πλήρη ορατότητα, με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος να μη δυνηθεί εγκαίρως να διακόψει την πορεία του και να εκτελέσει τον επιβαλλόμενο από τις συγκεκριμένες περιστάσεις αποφευκτικό ελιγμό του, όταν η πεζή Ψ1 διέσχιζε κατ' εκείνην την στιγμήν το οδόστρωμα στο ρεύμα κυκλοφορίας του με φορά από τα αριστερά προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του οχήματος του κατηγορουμένου και έτσι να την παρασύρει και να την τραυματίσει. Ανεξαρτήτως δε της συνυπαιτιότητας της ως άνω πεζής ο τραυματισμός αυτής οφείλεται και σε αμέλεια του κατηγορουμένου και τούτο γιατί από ικανή απόσταση μπορούσε να δει την πεζή - γιατί είχε πλήρη ορατότητα - που διέσχιζε την οδό την στιγμή εκείνη, πλην όμως δεν είδε αυτήν λόγω της μη προσήλωσής του στην οδήγηση και την κίνησή του με αυξημένη ταχύτητα παρότι ήταν νυκτερινή ώρα και η κίνηση πεζών στο οδόστρωμα δεν ήταν ασύνηθες γεγονός. Η πεζή Ψ1 από την παράσυρσή της με την μοτοσυκλέτα του κατηγορουμένου υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, με κάταγμα του μέσου βάθρου, υποσκληρίδιο αιμάτωμα, θλάση των πνευμόνων και μικρό πνευμονοθώρακα αριστερά. Κατά συνέπειαν ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της πράξης της σωματικής βλάβης από αμέλεια, αναγνωριζόμενου όμως σ' αυτόν της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 §2α του ΠΚ κατά πλειοψηφία, καθόσον αυτός μέχρι του χρόνου τελέσεως της ως άνω πράξης έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και κοινωνική εν γένει ζωή. Όμως το μέλος του Δικαστηρίου, Εφέτης κ. Ράλλη-Κατριβάνου είχε τη γνώμη ότι δεν έπρεπε να αναγνωριστεί στον κατηγορούμενο η ως άνω ελαφρυντική περίσταση. Στη συνέχεια, το ως άνω Δικαστήριο της ουσίας κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα για σωματική βλάβη από αμέλεια και του επέβαλε ποινή φυλάκισης τεσσάρων