ΑΠ 258/2015 — Ελαφρυντικές περιστάσεις, Βιασμός

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 258 / 2015 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Ελαφρυντικές περιστάσεις, Βιασμός. Περίληψη: Βιασμός, αιμομιξία, σωμ. Βλάβες, Ενδοοικογ. Βία , κατ'εξακολούθηση- 6παρ. 1, 345 παρ. 1, 308 ΠΚ, άρ. 1 παρ. 1 του Ν. 3500/

1. Απορριπτέοι ως αβάσιμοι οι λόγοι αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας για την ενοχή και την απόρριψη ελαφρυντικού άρ. 84 παρ. 2 ε' ΠΚ, και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικών ποινικών διατάξεων Αριθμός 258/2015 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Παναγιώτη Ρουμπή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο-Εισηγητή, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Μαρία Γαλάνη Λεοναρδοπούλου, (σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 41/2015 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου), κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Πάνου Πετρόπουλου και Βασίλειο Καπελούζο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χαράλαμπου Βουρλιώτη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Α. Σ. του Γ., κατοίκου ... και ήδη κρατουμένου στο Κατάστημα Κράτησης Τριπόλεως, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Μαζαράκη, για αναίρεση της υπ'αριθ. 296, 297/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών, με πολιτικώς ενάγοντες τους:
2. Ε. Σ. του Α.,
3. Α. Σ. του Α. και
4. Γ. Σ. του Α., κάτοικοι ..., που δεν παραστάθηκαν. Το Πενταμελές Εφετείο Πατρών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 24 Φεβρουαρίου 2014 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 234/
5. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 336 παρ. 1 του ΠΚ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 του ν. 1414/1984 "όποιος με σωματική βία ή με απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου εξαναγκάζει άλλον σε εξώγαμη συνουσία ή σε ανοχή ή επιχείρηση ασελγούς πράξης, τιμωρείται με κάθειρξη". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη συγκρότηση του εγκλήματος του βιασμού απαιτούνται: α) εξαναγκασμός κάποιου, ανεξαρτήτως φύλου, σε ακούσια εξώγαμη συνουσία ή επιχείρηση ασελγούς πράξης, που συντρέχει όταν το πρόσωπο, χωρίς τη θέληση του υποβάλλεται σε εξώγαμη συνουσία ή επιχείρηση ή ανοχή ασελγούς πράξης, β) ο εξαναγκασμός του προσώπου αυτού να γίνεται με απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου ή με σωματική βία, η οποία συνίσταται σε φυσική δύναμη που δεν μπορεί να αποκρουσθεί και που αναγκάζει έτσι κάποιον να υποστεί χωρίς τη θέληση του ή να επιχειρήσει ασελγή πράξη. Ο εξαναγκασμός μπορεί να γίνει και με τους δύο τρόπους, δηλαδή της απειλής και της σωματικής βίας. Ως ασελγής πράξη νοείται η αντικειμενικώς προσβάλλουσα το κοινό αίσθημα της αιδούς και των ηθών, υποκειμενικώς δε κατευθυνόμενη στην ικανοποίηση ή διέγερση της γενετήσιας επιθυμίας, και διακρίνεται από τη συνουσία που είναι η συνένωση των γεννητικών μορίων δύο ατόμων διαφορετικού φύλου. Υποκειμενικώς απαιτείται δόλος, που συνίσταται στη βούληση του δράστη όπως με σωματική βία ή με απειλή ή και με τις δύο μαζί εξαναγκάζει άλλον σε εξώγαμη συνουσία ή ανοχή ή επιχείρηση ασελγούς πράξεως και περιλαμβάνει τη γνώση ότι ο άλλος, δεν συναινεί στη συνουσία ή σε ασελγή πράξη. Περαιτέρω κατ' άρθρον 345 παρ. 1 ΠΚ, όπως τροπ. με το άρθρο 2 παρ.8 του ν. 3627/2007 και με το άρθρο 3 του ν. 3727/2008, ορίζεται ότι "
6. Η συνουσία μεταξύ συγγενών εξ αίματος, ανιούσας και κατιούσας γραμμής, τιμωρείται: α) ως προς τους ανιόντες με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών αν ο κατιών δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας του, με κάθειρξη αν ο κατιών είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο αλλά όχι το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών αν ο κατιών έχει συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του β) ως προς τους κατιόντες, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών γ) μεταξύ αμφιθαλών ή ετεροθαλών αδελφών, με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.
7. Συγγενείς κατιούσας γραμμής ή αδελφοί μπορούν να απαλλαγούν από κάθε ποινή, αν κατά το χρόνο της πράξης δεν είχαν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας τους". Από τα παραπάνω συνάγεται ότι στοιχεία του εγκλήματος της αιμομιξίας είναι: α) υποκείμενο (μπορεί) να είναι συγγενείς εξ αίματος ανιούσης και κατιούσης γραμμής ...ως ανιόντων και κατιόντων νοουμένων των γονέων και των τέκνων, των παππούδων και γιαγιάδων, εγγονών κ.ο.κ απεριορίστου βαθμού, β)συνουσία κατά φύση δηλαδή συνεύρεση ατόμων διαφορετικού φύλου και υπό την έννοια που εκτέθηκε ανωτέρω και γ) δόλος (αρκεί και ενδεχόμενος) που πρέπει να αναφέρεται και στη συγγένεια, δηλαδή να είναι γνωστή από τον δράστη η συγγένεια. Τέλος μεταξύ των εγκλημάτων του βιασμού και της αιμομιξίας υπάρχει αληθής κατ' ιδέαν συρροή εφόσον η συνουσία τελέσθηκε με σωματική βία ή (και) με απειλή, διότι με μία πράξη προσβάλλονται διάφορα έννομα αγαθά, γενετήσια ελευθερία και η οικογένεια και πραγματώνεται η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των δύο αυτών εγκλημάτων. Τέλος, κατά το άρ. 1 παρ. 1 του Ν. 3500/2006, για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας και άλλες διατάξεις, "ενδοοικογενειακή βία θεωρείται η τέλεση αξιόποινης πράξης σε βάρος μέλους της οικογένειας, σύμφωνα με τα άρ. 6, 7, 8 και 9 του παρόντος και τα άρθρα 299 και 311 του ΠΚ, κατά την παρ. 2 εδ. α' του ίδιου άρθρου οικογένεια θεωρείται η κοινότητα που αποτελείται από συζύγους ή γονείς και συγγενείς πρώτου και δεύτερου βαθμού εξ αίματος ή εξ αγχιστείας και τα εξ υιοθεσίας τέκνα τους, κατά την παρ. 3 θύμα ενδοοικογενειακής βίας θεωρείται κάθε πρόσωπο της προηγουμένης παραγράφου σε βάρος του οποίου τελείται αξιόποινη πράξη κατά τα άρθρα 6, 7, 8 και 9 του παρόντος....". Κατά το άρθρο 6 παρ. 1 ορίζεται "το μέλος της οικογένειας το οποίο προκαλεί σε άλλο μέλος αυτής σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του, υπό την έννοια του εδ. α' της παρ. 1 του άρ. 308 ΠΚ, ή με συνεχή συμπεριφορά προξενεί εντελώς ελαφρά κάκωση ή βλάβη της υγείας του, με την έννοια του εδ. β' της παραπάνω διάταξης, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους". Ειδικότερα ποινικοποιείται η ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη, υπό την έννοια της πρόκλησης από μέλος της οικογένειας σε άλλον σωματικής κάκωσης ή βλάβης της υγείας, ή εντελώς ελαφράς σωματικής κάκωσης ή βλάβης της υγείας μετά από συνεχή συμπεριφορά. Η ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη διακρίνεται από την απλή σωματική βλάβη του άρθρου 308 ΠΚ, ως προς το στοιχείο της τέλεσης εντός του οικογενειακού πλαισίου και για το λόγο αυτό τιμωρείται αυστηρότερα (ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους). Με την παραπάνω διάταξη αντιμετωπίζονται οι μορφές ενδοοικογενειακών σωματικών κακώσεων και, προσλαμβάνουν τον χαρακτήρα ιδιωνύμου εγκλήματος σωματικών ενδοοικογενειακών κακώσεων, όταν δράστες και παθόντες είναι μέλη της ίδιας οικογένειας, όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο παρ. 2 του ως άνω νομοθετήματος. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα ότι έχουν ληφθεί όλα στο σύνολο τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα, κ.λπ.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν ο Δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει, όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη με αριθ. 296,297/2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών, ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος, για τις αξιόποινες πράξεις του βιασμού, της αιμομιξίας, της σωματικής βλάβης ανηλίκων και της ενδοοικογενειακής σωματικής κάκωσης, όλων κατ' εξακολούθηση και του επιβλήθηκε συνολική ποινή καθείρξεως είκοσι ετών και εννέα μηνών. Στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής, εκτίθεται ότι, από τα αναφερόμενα σε αυτή κατ'είδος αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου, κατά πιστή μεταφορά, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος που ήταν σε διάσταση από το έτος 1995 με τη σύντροφο του Σ. Κ., συμβίωνε στο Αργοστόλι του Νομού Κεφαλληνίας με τα τέκνα του που είχαν γεννηθεί από τη σχέση αυτή, δηλ. την Ε., τον Γ. και τον Α., που γεννήθηκαν στις 2-9-1988, στις 5-5-1992 και στις 30-11-1993, αντίστοιχα. Σε μη ακριβώς προσδιορισθείσες ημερομηνίες και πάντως εντός του χρονικού διαστήματος από τον Ιανουάριο του έτους 2003 έως και το Μάρτιο του έτους 2009, με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, με πρόθεση κατά τις βραδινές κυρίως ώρες, ερχόταν σε συνουσία με ένα εκ των τριών ανωτέρω τέκνων του και δη την κόρη του, Ε. Σ. και συγκεκριμένα, αφού υποχρέωνε την προαναφερθείσα κόρη του να βγάλει τα ρούχα της, χρησιμοποιώντας τις υπέρμετρες σωματικές του δυνάμεις, την έριχνε στο κρεβάτι και κρατώντας τη σφικτά με τα χέρια του, ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει έκαμπτε την αντίδραση της, απειλούσε δε ταυτόχρονα αυτή, ότι αν φώναζε και την άκουγαν τα αδέλφια της, που βρίσκονταν στο διπλανό δωμάτιο, θα τη σκότωνε και θα έκανε κακό και στα δύο έτερα τέκνα του, Α. Σ. και Γ. Σ.. Υπό το κράτος δε της παραπάνω σωματικής βίας και των απειλών, εξανάγκαζε την προαναφερόμενη κόρη του κατ' επανάληψη σε κατά φύση συνουσία προς ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής του. Διέπραττε δηλ. εις βάρος της το έγκλημα του βιασμού, ενώ ταυτόχρονα, όντας συγγενής εξ αίματος ανιούσας γραμμής και δη πατέρας της ίδιας, διέπραττε το έγκλημα της αιμομιξίας και δη τόσο κατά το χρονικό διάστημα που η ανήλικη κόρη του δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας της, όσο και κατά το χρονικό διάστημα που η ανήλικη κόρη του είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος, όχι όμως και το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας της, συνέχισε δε να έρχεται σε κατά φύση συνουσία μαζί της, και όταν η κόρη του είχε πλέον ενηλικιωθεί. Εξ άλλου στον ίδιο τόπο και σε μη επακριβώς προσδιορισθείσες ημερομηνίες και πάντως εντός του προαναφερθέντος χρονικού διαστήματος με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, με συνεχή σκληρή συμπεριφορά, προξένησε με πρόθεση σωματικές κακώσεις σε πρόσωπα που είχε στην επιμέλεια του, ανήκαν στο σπίτι του και δεν είχαν συμπληρώσει το δέκατο έβδομο έτος της ηλικίας τους, και ειδικότερα κατά το ως άνω χρονικό διάστημα, άλλες φορές χτυπούσε με τα χέρια του στο κεφάλι τα τέκνα του, τα οποία διέμεναν μαζί του και συγκεκριμένα, τον Α. Σ., που γεννήθηκε στις 30-11-1993 και θα συμπλήρωνε το 17° έτος της ηλικίας του στις 30-10-2010, τον Γ. Σ., που γεννήθηκε στις 5-5-1992 και θα συμπλήρωνε το 17° έτος της ηλικίας του στις 5-5-2009 και την Ε. Σ., που γεννήθηκε στις 2-9-1988 και συμπλήρωσε ήδη το 17° έτος της ηλικίας της στις 2-9-2005, άλλες δε φορές εκσφενδόνιζε εναντίον τους διάφορα αντικείμενα, ενώ επιπλέον με την ζώνη του παντελονιού του χτυπούσε τα προαναφερθέντα τέκνα του στους καρπούς και στις παλάμες των χεριών τους. Επιπλέον, κατά τον ως άνω τόπο και χρόνο, υπέβαλλε τα προαναφερόμενα τέκνα του σε υπερβολική καταπόνηση προς εργασία, αφού τα έπαιρνε μαζί του στις διάφορες οικοδομικές εργασίες που αναλάμβανε και τα υποχρέωνε να κουβαλούν οικοδομικά υλικά. Από την προπεριγραφείσα συνεχή σκληρή του συμπεριφορά εις βάρος των τέκνων του, προξενήθηκαν σε αυτά σωματικές κακώσεις και βλάβη της υγείας τους. Τα ως άνω αναφερόμενα προκύπτουν εναργώς από τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων και ιδίως των πολιτικώς εναγόντων, οι οποίοι με σαφήνεια και απλότητα διεκτραγώδησαν τα γεγονότα. Ο δόλος του, όσον αφορά την αθέμιτη γενετήσια συμπεριφορά του έναντι της ίδιας της θυγατέρας του, προκύπτει και από το ότι εντός της οικίας του δεν της είχε διαθέσει έναν ιδιαίτερο χώρο για το νυκτερινό ύπνο αλλ' αντίθετα την έβαζε να κοιμηθεί στο κρεβάτι που και αυτός κοιμόταν, με αποτέλεσμα να είναι υποχείρια στις γενετήσιες ορέξεις του. Σημειώνεται ότι εκείνη εξαρτιόταν αποκλειστικά από αυτόν, δεδομένου ότι η ίδια ήταν ανήλικη και δεν είχε οικονομικούς πόρους, η δε μητέρα της, με την οποία από μικρή ηλικία είχε αποχωριστεί, διέμενε πλέον μακριά και βρισκόταν σε μεγάλη ένδεια, ενώ οι αδελφοί της ήσαν μικρότερης ηλικίας και διαφορετικού φύλου, οπότε το αίσθημα της ντροπής την εμπόδιζε να τους εκμυστηρευθεί τα τεκταινόμενα, όπως βέβαια και από την άλλη πλευρά οι δύο αδελφοί της είχαν αντιληφθεί ότι κατ' επανάληψη η αδελφή τους τη νύκτα έβγαζε "βογγητά", όπως είπαν, αλλά δίσταζαν να τη ρωτήσουν σχετικά. Όλα αυτά επεξηγούνται στο από 16-4-2009 υπηρεσιακό σημείωμα του ψυχολόγου της Δ/νσης Κοινωνικής Πρόνοιας Κεφαλληνίας-Ιθάκης Ν. Σ., που εξέτασε κατόπιν δικαστικής εντολής τους τρεις παθόντες. Επίσης αποδείχθηκε η σκληρή και βάναυση συμπεριφορά του κατ/νου ιδίως προς τα άρρενα τέκνα του, η οποία γινόταν αντιληπτή και από τους περιοίκους, οι οποίοι όμως φοβόταν τον εκδικητικό χαρακτήρα του ιδίου αν τον κατήγγελλαν προς τις Αρχές. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε τις απευθυνθείσες εναντίον του από τα τέκνα του κατηγορίες και προσπάθησε να τις αποδώσει σε οικονομικούς κατά βάση λόγους (ότι δηλ. τον κατήγγειλαν εκδικητικά, επειδή δεν ενέδωσε σε οικονομικές αξιώσεις που του προέβαλαν), που κρίνονται όμως αβάσιμοι αφού δεν αποδεικνύονται. Χαρακτηριστικό είναι ότι, αν και αντιμετώπιζε τέτοιες βαρύτατες κατηγορίες, δεν επικαλέστηκε ούτε στο πρωτοβάθμιο ούτε στο παρόν Δικαστήριο έναν τουλάχιστον μάρτυρα υπερασπίσεως. Αν ήθελε να αντικρούσει ουσιαστικά τις κατηγορίες δεν θα κατέφευγε σε τέτοια έωλα επιχειρήματα. Αντίθετα ο (κακός) χαρακτήρας του αναδεικνύεται και από τη συμπεριφορά που επέδειξε στην ανεψιά του Ε. Μ., που κατέθεσε με σαφήνεια ότι σε μια περίπτωση όπου αυτή -ανύποπτη- δέχθηκε να διανυκτερεύσει μαζί με το ανήλικο τέκνο της στην οικία του κατηγορουμένου, αυτός κατά τη διάρκεια της νύκτας προσπάθησε να έλθει σε σαρκική επαφή με αυτήν, η οποία βέβαια τον απέτρεψε σθεναρώς. Κατόπιν όλων των ανωτέρω πρέπει να κηρυχθεί ένοχος των αποδιδόμενων σ' αυτόν πράξεων, ήτοι του βιασμού κατ' εξακολούθηση, της αιμομιξίας κατ' εξακολούθηση (με βάση την προϊσχύσασα διάταξη του άρθρου 345 ΠΚ, αφού αυτή είναι ευμενέστερη), των σωματικών βλαβών σε ανηλίκους κατά συρροή και της ενδοοικογενειακής σωματικής βλάβης [που συρρέει αληθώς με την προηγούμενη πράξη]. Σημειωτέον ότι η τελευταία πράξη κατέστη αξιόποινη από 24-1-2007, που άρχισε σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 28 του Ν.3500/2006 να ισχύει ο νόμος αυτός. Το αίτημα του περί αναγνωρίσεως σε αυτόν της ελαφρυντικής περιστάσεως ότι μετά την πράξη του συμπεριφέρθηκε καλώς για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμο, γιατί προς τούτο κανένα πραγματικό περιστατικό δεν αποδεικνύεται και γιατί αυτός από της συλλήψεως του κρατείται στις φυλακές και ως εκ τούτου η σ' αυτές βεβαιούμενη με τη σχετική βεβαίωση της δικαστικής φυλακής Τριπόλεως καλή διαγωγή του δεν αρκεί, αφού η διάταξη του άρθρου 84 παρ.2 εδ. ε' του ΠΚ, αναφέρεται [για την αναγνώριση του ελαφρυντικού αυτού] στην επίδειξη καλής διαγωγής του καταδικαζομένου στην κοινωνία". Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος του ότι: Α) Στο Αργοστόλι του Νομού Κεφαλληνίας, σε μη ακριβώς προσδιορισθείσες ημερομηνίες και πάντως εντός του χρονικού διαστήματος από τον Ιανουάριο του έτους 2003 έως και το Μάρτιο του έτους 2009, με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, με πρόθεση εξανάγκαζε άλλον με σωματική βία και με απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου, σε συνουσία και ειδικότερα κατά τον ως άνω τόπο και χρόνο και κατά τις βραδινές κυρίως ώρες, ερχόταν σε συνουσία με ένα εκ των τριών τέκνων του και δη την γεννηθείσα στις 2-9-1988 κόρη του, Ε. Σ. και συγκεκριμένα, αφού υποχρέωνε την προαναφερθείσα κόρη του να βγάλει τα ρούχα της, χρησιμοποιώντας τις υπέρμετρες σωματικές του δυνάμεις, την έριχνε στο κρεβάτι και κρατώντας τη σφικτά με τα χέρια του, ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει έκαμπτε την αντίδρασή της, απειλούσε δε ταυτόχρονα αυτή, ότι αν φώναζε και την άκουγαν τα αδέλφια της, που βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο, θα τη σκότωνε και θα έκανε κακό στα δύο έτερα τέκνα του, Α. Σ. και Γ. Σ.. Υπό το κράτος δε της παραπάνω σωματικής βίας και των απειλών, εξανάγκαζε την προαναφερόμενη κόρη του, συχνά σε κατά φύση συνουσία προς ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής του. Β) Στο Αργοστόλι του Νομού Κεφαλληνίας, σε μη επακριβώς προσδιορισθείσες ημερομηνίες και πάντως κατά το χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο του έτους 2003 έως και το Μάρτιο του έτους 2009 με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος με πρόθεση ερχόταν σε συνουσία με συγγενή του εξ αίματος κατιούσας γραμμής και ειδικότερα στον ως άνω τόπο και χρόνο, όντας συγγενής εξ αίματος ανιούσας γραμμής και δη πατέρας της γεννηθείσας στις 2-9-1988 κόρης του Ε. Σ., ερχόταν σε κατά φύση συνουσία με αυτή και δη τόσο κατά το χρονικό διάστημα που η προαναφερόμενη κόρη του δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος της ηλικίας της, όσο και κατά το χρονικό διάστημα που η ανήλικη κόρη του είχε συμπληρώσει το δέκατο πέμπτο έτος, όχι όμως και το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας της, συνέχισε δε να έρχεται σε κατά φύση συνουσία μαζί της, και όταν η κόρη του είχε συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας της. Γ) Στο Αργοστόλι του Νομού Κεφαλληνίας, σε μη επακριβώς προσδιορισθείσες ημερομηνίες και πάντως εντός του χρονικού διαστήματος από τον Ιανουάριο του έτους 2003 μέχρι και το Μάρτιο του έτους 2009 με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος, με συνεχή σκληρή συμπεριφορά, προξένησε με πρόθεση σωματικές κακώσεις σε πρόσωπα που είχε στην επιμέλεια του, ανήκαν στο σπίτι του και δεν είχαν συμπληρώσει το δέκατο έβδομο έτος της ηλικίας τους, και ειδικότερα κατά το ως άνω χρονικό διάστημα, άλλες φορές χτυπούσε με τα χέρια του στο κεφάλι τα τέκνα του, τα οποία διέμεναν μαζί του και συγκεκριμένα, τον Α. Σ., που γεννήθηκε στις 30-11-1993, τον Γ. Σ. που γεννήθηκε στις 5-5-1992 και την Ε. Σ. που γεννήθηκε στις 2-9-1988, άλλες δε φορές εκσφενδόνιζε εναντίον τους διάφορα αντικείμενα, ενώ επιπλέον με την ζώνη του παντελονιού του χτυπούσε τα προαναφερθέντα τέκνα του στους καρπούς και στις παλάμες των χεριών τους. Δ) Επιπλέον, στον ως άνω τόπο και κατά το χρονικό διάστημα από 24-1-2007 μέχρι και το Μάρτιο του 2009 με περισσότερες από μία πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος,, υποχρέωνε τα προαναφερόμενα τέκνα του σε υπερβολική καταπόνηση προς εργασία, αφού τα έπαιρνε μαζί του στις διάφορες οικοδομικές εργασίες που αναλάμβανε και τα υποχρέωνε να κουβαλούν οικοδομικά υλικά. Από την προπεριγραφείσα συνεχή σκληρή του συμπεριφορά εις βάρος των τέκνων του, προξενήθηκαν σε αυτά σωματικές κακώσεις και βλάβη της υγείας τους". Με αυτά που δέχθηκε το ως άνω δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας στο αιτιολογικό του, διέλαβε στην προσβαλλόμενη με αρ. 296,297/2013 απόφασή του, την απαιτούμενη κατά τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σε αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων των εγκλημάτων, α) του βιασμού κατ' εξακολούθηση β) της αιμομιξίας κατ' εξακολούθηση γ) της σωματικής βλάβης ανηλίκων κατ' εξακολούθηση και δ) της ενδοοικογενειακής σωματικής βλάβης κατ' εξακολούθηση, για τα οποία κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και τις νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1 α, 27 παρ.1, 94 παρ.1, 98, 308 παρ. 1α, 336 παρ.1, 345 παρ.1β ΠΚ, 1 παρ. 1 - 2α, 6 παρ. 1 και 8 του Ν. 3500/2006, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου, δηλαδή με ασαφείς ή αντιφατικές παραδοχές και αιτιολογίες και έτσι η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσεως. Ειδικότερα, όσον αφορά τις επί μέρους αιτιάσεις του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου, α) με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς λογικά κενά περιγράφεται και αιτιολογείται η άσκηση εκ μέρους του αναιρεσείοντος σωματικής βίας και απειλών σωρευτικά κάθε φορά, σε βάρος της παθούσας ανήλικης κόρης του Ε., που γεννήθηκε στις 2-9-1988, με τις παραδοχές, ότι ο αναιρεσείων με περισσότερες από μία πράξεις κατά το χρονικό διάστημα από τον Ιανουάριο του 2003 έως και τον Μάρτιο του 2009, " χρησιμοποιώντας τις υπέρμετρες σωματικές του δυνάμεις την έριχνε στο κρεβάτι και κρατώντας τη σφικτά με τα χέρια του, ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει, έκαμπτε την αντίδρασή της, την απειλούσε δε ταυτόχρονα . . ότι αν φώναζε θα την σκότωνε αυτή και τα δύο μικρότερα αδέλφια της, και στη συνέχεια την εξανάγκαζε κατ' επανάληψη σε κατά φύση συνουσία προς ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής του", β) οι αναφερόμενες παραπάνω απειλές απευθυνόμενες στην ανήλικη κόρη του, υπό τις παραπάνω συνθήκες, ήταν πρόσφορες και σπουδαίες και δημιουργούν, κατ' αντικειμενική κρίση, άμεσο κίνδυνο, δηλαδή ενέχοντα σοβαρότητα και βαρύτητα ικανή να κάμψει την αντίσταση της ανήλικης κόρης του, γ) από το γεγονός ότι δεν προσδιορίζεται ακριβέστερα ο παραπάνω χρόνος των επί μέρους εξακολουθητικών πράξεων της αιμομιξίας του κατηγορουμένου, μέσα στο διάστημα από τον Ιανουάριο του 2003 έως και τον Μάρτιο του 2009, για όσες από τις πράξεις τελέστηκαν, μετά την 2-9-2006, που η ανήλικη συμπλήρωσε το 18ο έτος της ηλικίας της και έφεραν πλέον χαρακτήρα πλημμελήματος, δεν δημιουργείται καμία ασάφεια, καθόσον δεν επηρεάζεται η παραγραφή καμίας από τις πράξεις αυτές, αφού ο χρόνος συμπλήρωσης της παραγραφής (οκταετία, 5+3 έτη) της απώτερης από τις πράξεις αυτές είναι η 2-9-2014, η δε δίκη στο Εφετείο έγινε στις 22-5-2013 πριν συμπληρωθεί η οκταετία, δ) το ως άνω έγκλημα της σωματικής βλάβης συνίσταται στην πρόκληση σωματικής κακώσεως και στα τρία τέκνα του με κακώσεις στο κεφάλι, στους καρπούς και στις παλάμες των χεριών τους, για δε την πληρότητα της αιτιολογίας δεν ήταν αναγκαίο να εξειδικευθούν οι σωματικές αυτές κακώσεις και ε) με επαρκή και ειδική αιτιολογία το δικαστήριο απάντησε και απέρριψε κατ'ουσίαν τον υποβληθέντα αυτοτελή ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, περί αναγνωρίσεως ελαφρυντικής περιστάσεως εκ του άρθρου 84 παρ. 2 ε του ΠΚ, "ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του στις φυλακές προσφέροντας εργασία και χωρίς να δώσει κανένα απολύτως δικαίωμα, επιδείξας πλήρη προσαρμογή στους κανονισμούς της φυλακής", δεχόμενο στο αιτιολογικό του, "ότι προς τούτο δεν αποδείχθηκε κανένα πραγματικό περιστατικό και διότι αυτός από της συλλήψεώς του κρατείται στις φυλακές και ως εκ τούτου η σε αυτές βεβαιούμενη με τη σχετική βεβαίωση της δικαστικής φυλακής Τριπόλεως καλή διαγωγή του δεν αρκεί", ήτοι το δικαστήριο εμμέσως πλην σαφώς με τις ανωτέρω παραδοχές, δέχεται ορθά ερμηνεύοντας την παραπάνω διάταξη, ότι απαιτείται, εκτός από το μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη, η συνδρομή και άλλων θετικών περιστατικών δηλωτικών της αρμονικής συμβιώσεως του δράστη μετά την πράξη. Σημειωτέον ότι για να αναγνωρισθεί κατά το νόμο η ελαφρυντική αυτή περίσταση, πρέπει η συμπεριφορά αυτή να εκτείνεται σε μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα στις φυλακές, αλλά και υπό καθεστώς ελευθερίας του υπαιτίου, διότι τότε μόνον η επιλογή του αντανακλά στην γνήσια ψυχική του στάση και παρέχει αυθεντική μαρτυρία ως προς την ποιότητα του ήθους του και της κοινωνικής προδιαθέσεώς του, ήτοι απαιτείται, εκτός από το μεγάλο σχετικά χρονικό διάστημα, η συνδρομή και άλλων θετικών περιστατικών δηλωτικών της αρμονικής συμβιώσεως του δράστη μετά την πράξη του, υπό καθεστώς ελευθερίας του στην κοινωνία ή έστω και κατά την κράτησή του στις φυλακές, περιστατικά όμως που αυτός δεν ισχυρίζεται ούτε προκύπτει από τα πρακτικά ότι επικαλέστηκε, πέραν της καλής διαγωγής στη φυλακή, που αποδείχθηκε, αλλά δεν αρκεί κατά τα παραπάνω αναπτυχθέντα. Κατά τα λοιπά, οι περαιτέρω, αιτιάσεις για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών περιστατικών, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, καθόσον υπό την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η περί τα πράγματα αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Επομένως, οι εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠΔ, συναφείς λόγοι αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως, που πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας για την ενοχή, για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας κατά την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού περί αναγνωρίσεως συνδρομής υπέρ του αναιρεσείοντος της από το άρθρο 84 παρ. 2 ε' ΠΚ ελαφρυντικής περιστάσεως, και για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου(κατ'εκτίμηση), με τις παραπάνω αιτιάσεις, είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν. Κατ'ακολουθίαν, ελλείψει άλλου παραδεκτού λόγου αναίρεσης για έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τη με αρ. εκθ. 6/24-02- 2014 αίτηση του Α. Σ. του Γ. για αναίρεση της με αρ. 296,297/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών. Και. Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα