ΑΠ 259/2015 — Έφεση Εισαγγελέα

(14)και επτά [7] μηνών, αντίστοιχα, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία. Στην ως άνω έκθεση εφέσεως, που συντάχθηκε ενώπιον της αρμόδιας γραμματέως του Εφετείου [την οποία παραδεκτά επισκοπεί ο Άρειος Πάγος για την εξέταση του προβαλλομένου πρώτου λόγου αναιρέσεως], αναφέρεται ότι η παραπάνω Εισαγγελέας δήλωσε ότι ασκεί έφεση για την ως άνω αποδιδόμενη αξιόποινη πράξη που προαναφέρθηκε καθόσον: " Να γίνει δεκτή η παρούσα έφεση να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση και να κηρυχθούν αυτοί ένοχοι για τις άνω πράξεις διότι δεν εκτίμησε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά και προδήλως εσφαλμένα αξιολόγησε τα αποδεικτικά στοιχεία της ακροαματικής διαδικασίας, αφού από την συνδυαστική αυτών θεώρηση προέκυψε έπρεπε να κηρυχθούν αυτοί ένοχοι για το ότι: Α) Κατά το χρονικό διάστημα από 21 Μαρτίου έως 10 Απριλίου του έτους 2007 στη θέση "Προφήτης Ηλίας" ή "Μαργιουλέικα" του οικισμού Βερέικα Κρήνης Αιγιαλείας τέλεσαν με πρόθεση περισσότερες πράξεις που προβλέπονται και τιμωρούνται από το νόμο με περιοριστικές της ελευθερίας και χρηματικές ποινές ήτοι: 1ον ) Ο πρώτος κατηγορούμενος επελήφθη αυτογνωμόνως δημοσίου κτήματος, ευρισκομένου αναμφισβήτητα στην κατοχή του Δημοσίου και ειδικότερα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, δια rot/ δευτέρου κατηγορουμένου, στον οποίο έδωσε σχετική εντολή, όργωσε έκταση 657,50 τ.μ., η οποία ήταν δημοσιά δασική και ανήκε αναμφίβολα στην κυριότητα και κατοχή του Δημοσίου, καταλαμβάνοντας έτσι παράνομα αυτήν.2ον ) Ο δεύτερος κατηγορούμενος παρέσχε άμεση συνδρομή στον πρώτο ως άνω κατηνορούμενο κατά τη διάρκεια της πράξης της κατάληψης δημόσιας έκτασης και στην εκτέλεση της πράξης αυτής και ειδικότερα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, κατόπιν εντολής του πρώτου κατηγορουμένου όργωσε με μηχανικό μέσο την προαναφερθείσα δημόσια δασική έκταση. Β) 1ον ) Ο πρώτος κατηγορούμενος εκχέρσωσε και υλοτόμησε αποψιλωτικά έκταση δημόσια που κηρύχθηκε αναδασωτέα και ειδικότερα στον ως άνω τόπο και χρόνο δια του δευτέρου κατηγορουμένου, στον οποίο έδωσε σχετική εντολή, έκοψε και έκαψε πέντε μεμονωμένα άτομα πουρναριών, τα οποία βρίσκονταν μέσα σε δημόσια δασική έκταση, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα δυνάμει της υπ' αρ. ΖΑ/3491-14-10-94 απόφασης του Νομάρχη Αχαΐας, η οποία δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ/1138/3-11-

1. 2ον ) Ο δεύτερος κατηγορούμενος παρέσχε άμεση συνδρομή στον πρώτο ως άνω κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια της πράξης της εκχέρσωσης δημόσιας δασικής έκτασης που είχε κηρυχθεί αναδασωτέα και στην εκτέλεση της πράξης αυτής και ειδικότερα, κατόπιν εντολής του πρώτου κατηγορουμένου, έκοψε και έκαψε πέντε μεμονωμένα άτομα πουρναριών, τα οποία βρίσκονταν μέσα σε δημόσια δασική έκταση, η οποία είχε κηρυχθεί ΑΝΑΔΑΣΩΤΕΑ δυν. της υπ' αριθ. ΖΑ/3491-14-10-94 απόφασης του Νομάρχη Αχαΐας, η οποία δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ/1138/3-11-
2. Η αυτονόητη - απαίτηση πλήρους κατανοήσεως του νομικού υπόβαθρου της υπό κρίση υποθέσεως και σχηματισμού εναργούς εντεύθεν δε ασφαλούς δικαστικής πεποιθήσεως αναφορικά με την αξιολόγηση των αποδεικτικών πραγματικών περιστατικών τα οποία συνθέτουν αυτήν οδηγεί κατ' ανάγκη στις παρακάτω σύννομες ερμηνευτικές, του τιθεμένου νομικού πλαισίου επισημάνσεις για την ποινική ευθύνη των ειρημένων κατηγορουμένων. Στο άρθρο 3 του ν. 998/1979 [ΦΕΚ Α1 289], όπως αντικαταστάθηκε με την § 1 του άρθρου 1 του ν. 3208/2003 [ΦΕΚ Α' 303], ορίζονται τα έξης: "
3. Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται τα οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί, με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασης τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές).
4. Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά.
5. Η κατά τις §§ 1 και 2 δασοβιοκοινότητα υφίσταται και το δασογενές περιβάλλον δημιουργείται σε μια έκταση όταν. I. Φύονται στην εν λόγω έκταση άγρια ξυλώδη φυτά, δυνάμενα με δασική εκμετάλλευση να παράγουν δασικά προϊόντα (δασοπονικά είδη). II. To εμβαδόν της εν λόγω έκτασης στην οποίο φύονται εν όλω ή σποραδικά τα ως άνω δασικά είδη είναι κατ' ελάχιστον 0.3 εκτάρια. Η δασοβιοκοινότητα υφίσταται και το δασογενές περιβάλλον δημιουργείται και σε εκτάσεις με μικρότερο εμβαδόν από 0,3 εκτάρια, όταν λόγω της θέσης τους βρίσκονται σε σχέση αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασης με άλλες γειτονικές εκτάσεις που συνιστούν δάσος ή δασική έκταση. III. Οι κόμες των δασικών ειδών σε κατακόρυφη προβολή καλύπτουν τουλάχιστον το 25% (συγκόμωση 0,25) της έκτασης του εδάφους. Τα δασικά οικοσυστήματα χαρακτηρίζονται ως δάση ή δασικές εκτάσεις κατά τις επόμενες διακρίσεις. [α] Εάν στην ως άνω βιοκοινότητα τα δασικά είδη έχουν ευδιάκριτη κατακόρυφη δομή (ορόφους) και οι κόμες τους καλύπτουν ποσοστό μεγαλύτερο του 30% του εδάφους (συγκόμωση μεγαλύτερη του 0,30), η εν λόγω έκταση χαρακτηρίζεται δάσος, με την προϋπόθεση ότι η συγκόμωση του ανορόφου υπερβαίνει τα δεκαπέντε εκατοστά (0,15) και σε περίπτωση έλλειψης υπό ροφού η συγκόμωση του ανορόφου υπερβαίνει τα είκοσι πέντε εκατοστά (0,25). [β] Εάν στην ως άνω βιοκοινότητα η ξυλώδης βλάστηση αποτελείται από δασοπονικά είδη αείφυλλων ή φυλλοβόλων πλατύφυλλων που εμφανίζονταν σε θαμνώδη μορφή, η εν λόγω έκταση χαρακτηρίζεται δασική έκταση, εφόσον οι κόμες των ειδών αυτών καλύπτουν ποσοστό μεγαλύτερο του25% του εδάφου (συγκόμωση μεγαλύτερη του 0,25). [γ] Στην έννοια των δασικών οικοσυστημάτων περιλαμβάνονται και οι εκτάσεις που απώλεσαν για οποιονδήποτε λόγο τη δασική βλάστηση και δεν αποδόθηκαν με πράξεις της διοίκησης, μέχρι την έναρξη ισχύος παρόντος νόμου, σε άλλες χρήσεις. Οι εν λόγω εκτάσεις διέπονται από τις διατάξεις της §3 του Συντάγματος κηρύσσονται αναδασωτέες και διατηρούν το χαρακτήρα που είχαν πριν από την καταστροφή τους.
6. Ως δασικές εκτάσεις νοούνται και οι οποιασδήποτε φύσεως ασκεπείς εκτάσεις, (φρυγανώδεις ή χορτολιβαδικές εκτάσεις, βραχώδεις εξ εξάρσεις και γενικά ακάλυπτοι χώροι) που περικλείονται από δάση ή δασικές εκτάσεις, καθώς και οι υπεράνω των δασών ή δασικών εκτάσεων ασκεπείς κορυφές ή αλπικές ζώνες των ορέων. Στις εν λόγω εκτάσεις, πέραν επιτρεπτών επεμβάσεων που προβλέπονται από την § 2 του άρθρου 13 το 1734/1987 (ΦΕΚ 189 Α) και τα άρθρα 45 έως 61 του παρόντος νόμου ουδεμία άλλη επέμβαση επιτρέπεται. Οι εκτάσεις των περιπτώσεων α', δ ε' της § 6 του παρόντος άρθρου δεν υπάγονται στις διατάξεις αυτή παραγράφου, έστω και αν περικλείονται από δάση ή δασικές εκτάσεις. 5....
7. Δεν υπάγονται οπωσδήποτε εις στις διατάξεις του παρόντος νόμου: β) Αι χορτολιβαδικαί εκτάσεις αι ευρισκόμεναι επί πεδινών εδαφών η επί ανωμάλου εδάφους ή λόφων εφόσον δεν εκπίπτουν εις τας περιπτώσεις της § 3 του παρόντος άρθρου ή δεν ανεξάρτητα από τη μορφή που απέκτησαν αργότερα, εφόσον οι τίτλοι των ενδιαφερομένων ανάγονται σε ημερομηνία πριν από την 23-2-1946 ...To μαχητό τεκμήριο κυριότητας επεβλήθη το 1836 επί των δασών και όχι επί των αγροτικών εκτάσεων. Επειδή δεν είναι πρακτικά δυνατόν να βρεθεί ποιες εκτάσεις ήταν δασικές το 1836, χρόνο αναφοράς αποτελεί το έτος 1945 κατά το οποίο πραγματοποιήθηκε η πρώτη καθολική αεροφωτογράφιση της χώρας. Οι εν λόγω φωτογραφίες, όμως, εμφανίζουν ως χέρσες ή δασικές και τις γεωργικές εκτάσεις που δεν καλλιεργήθηκαν κατά την εμπόλεμη κατάσταση, αλλά επανακαλλιεργήθηκαν μετά τη λήξη αυτής της περιόδου.. Για την αποφυγή τυχόν αδικιών κρίνεται σκόπιμη η χρησιμοποίηση των φωτοερμηνευτικών στοιχείων και της αεροφωτογραφίας του έτους 1960, σε τρόπο ώστε εκλαμβάνονται ως γεωργικές εκτάσεις που επανακαλλιεργήθηκαν μετά τη λήξη του εμφυλίου ως υπαγόμενες στην κατηγορία εκτάσεων που θα έπρεπε κατ' εφαρμογή των διατάξεων της δασικής νομοθεσίας να κηρυχθούν αναδασωτέες. Το εν λόγω ζήτημα αντιμετωπίζεται με τη μεταβατική διάταξη της § 8 του άρθρου
8. Η αντιμετώπιση του θέματος τόσο με το άρθρο 67 του ν. 998/1979 όσο και με το άρθρο 14 του ν. 1 734/1 98[7] δεν υπήρξε ριζική ... Με την § 8 [του άρθρου 21] για την κατάρτιση του δασικού χάρτη στις περιπτώσεις που οι εκτάσεις εμπίπτουν στο άρθρο 1 2 λαμβάνεται υπόψη και η αεροφωτογραφία του έτους 1
9. Αυτή η πρόβλεψη είναι αναγκαία για να μην εκληφθεί ότι οι γεωργικές εκτάσεις που έμειναν ακαλλιέργητες κατά την εμπόλεμη κατάσταση - και ως εκ τούτου εμφανίζονται στην αεροφωτογραφία του 1 945 ως χέρσες ή δασικές - και επανακαλλιεργήθηκαν μετά τη λήξη της πρέπει να κηρυχθούν αναδασωτέες ...". Από τις ανωτέρω διατάξεις των άρθρων 12 και 21 § 8 του ν. 3208/2003 συνάγεται ότι δεν υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας και, συνεπώς, δεν δύνανται να κηρυχθούν αναδασωτέες ιδιωτικές εκτάσεις για τις οποίες συντρέχουν, σωρευτικώς, οι ακόλουθες προϋποθέσεις: [α] ήσαν αγροτικές πριν από την έναρξη του πολέμου, ήτοι προ του 1940, επανακαλλιεργηθείσες δε το αργότερο προ του 1960, εμφαίνονται ως αγροτικές είτε στις Α/Φ του 1945 είτε στις Α/Φ του 1960 είτε σε αμφότερες, ανεξαρτήτως εάν οι εκτάσεις αυτές είτε κατά τη διάρκεια του πολέμου είτε και μετά τη λήξη του, δεν καλλιεργήθηκαν και απέκτησαν έτσι, προσωρινά, το χαρακτήρα δάσους ή δασικής έκτασης για κάποιο χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 1940 - I960 έως την επανακαλλιέργεια τους που έλαβε χώρα μετά τη λήξη των έκτακτων συνθηκών και πάντως προ του 1960, [β] δεν απέκτησαν, με οποιονδήποτε, τρόπο, μετά το 1960 δασικό χαρακτήρα και, συνεπώς, δεν εμφανίζονται ως δάση σε αεροφωτογραφίες μεταγενέστερες του έτους αυτού και [γ] υπάρχουν για τις εκτάσεις αυτές σχετικοί τίτλοι, που ανάγονται σε χρόνο προγενέστερο της 23-2-1946 και έχουν μεταγραφεί. Εξακολουθούν όμως. να υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας ιδιωτικές υπό την ανωτέρω έννοια εκτάσεις, οι οποίες σε αεροφωτογραφίες προγενέστερες του έτους 1945 είχαν δασικό χαρακτήρα και εκχερσώθηκαν μεταγενεστέρως, καθόσον σκοπός των σχετικών διατάξεων ανεξαρτήτως της συνταγματικότητας τους, είναι πάντως η προστασία των δασωθεντων, κατά τη διάρκεια του πολέμου, της κατοχής και του επακολουθήσαντος εμφυλίου πολέμου, ιδιωτικών αγρών και όχι η αποδέσμευση από το καθεστώς προστασίας των εκχερσωθέντων κατά την ίδια περίοδο δασών (ΣτΕ 2405/2009 Τραπ. Νομ. Πληρ. ΝΟΜΟΣ). Επειδή, εν προκειμένω από τη συνολική αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού (εμμάρτυρου και έγγραφου) του δικογραφικού φακέλλου, που συγκεντρώθηκε κατά προανάκριση και την προηγηθείσα αυτής προκαταρκτική εξέταση (όρ. Α.Π.(Συμβ) 91/2002 ΠρΛογ ΠΔ 2002), τις καταθέσεις των ενόρκως εξετασθέντων λοιπών μαρτύρων τα συνημμένα έγγραφα, συνεκτιμωμένων τούτων και με τα μνημονευόμενα και , στο σκεπτικό της εκκαλουμένης, επαρκώς κατ' είδος προσδιοριζόμενα, αποδεικτικά μέσα [καταθέσεις των, μαρτύρων κατηγορίας Χ. Α. και Π. Μ. - υπερασπίσεως, την ανάγνωση των εγγράφων που μετ' επικλήσεως προσκομίσθηκαν στην απολογία του κατηγορουμένου κατά τις δημόσιες επ' ακροατηρίω συνεδριάσεις του άνω Δικαστηρίου (όρ. Αντίγραφα από ΠΡΑΚΤΙΚΑ της Συνεδριάσεως) βεβαιώθηκαν -αποδείχθηκα τα ακόλουθα: Την 17 Απριλίου 2007 κατόπιν τηλεφωνικής καταγγελίας αρμόδιοι υπάλληλοι του Δασαρχείου Αιγίου μετέβησαν στη θέση" "Προφήτης Ηλίας ή "Μαργιουλέικα" του οικισμού Βερέικα του Δ.Δ. Κρήνης του Δήμου Συμπολιτείας Ν. Αχαΐας και διαπίστωσαν σε διάφορα σημεία της ευρυτέρας εκτάσεως είχαν κοπεί, άνευ αδείας της αρμοδίας προς τούτο Δασικής Αρχής μεμονωμένα άτομα πουρναριών, κέδρων και γκορτσιάς ενώ πλησίον των ως άνω κομμένων δασικών ειδών υπήρχαν ίχνη από πρόσφατες εστίες φωτιάς στις οποίες είχαν καεί κομμένα δασικά είδη. Στην ίδια θέση υπήρχε πρόσφατα οργωμένη έκταση εμβαδού 657,50 τ.μ. Η έκταση στην οποία ανευρέθησαν τα κομμένα είδη, οι εστίες φωτιάς και που οργώθηκε βρισκόταν μέσα σε δάσος ελάτης με ποσοστό δασοκαλύψεως 100%, το οποίο κάηκε από πυρκαγιά το έτος
10. Η πυρκαγιά είχε κατακαύσει συνολική έκταση 850 στρεμμάτων η οποία κηρύχθηκε αναδασωτέα με την ΖΑ/3491 -14-10-1 994 απόφαση του Νομάρχη Αχαΐας. Στη θέση αυτή, κατά το χρονικό διάστημα από 21 Μαρτίου έως 10 Απριλίου του έτους 2007 ο δεύτερος κατηγορούμενος, με εντολή του πρώτου όργωσε με μηχανικό μέσο έκταση εμβαδού 657,50 τ.μ., καταλαμβάνοντας έτσι για λογαριασμό του πρώτου δημόσια έκταση. Στην ίδια θέση και σε παρακείμενο χώρο, επίσης ο δεύτερος με εντολή του πρώτου κατηγορουμένου, έκοψε και έκαψε πέντε [5] μεμονωμένα άτομα πουρναριών, χωρίς άδεια της δασικής αρχής εκχερσώνοντας έτσι έκταση, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα με την Ζα/3491/14-10-1994 απόφαση του Νομάρχη Αχαΐας, η οποία η οποία δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ/11 38/3-11 -1
11. Να σημειωθεί ότι σε βάρος του πρώτου κατηγορουμένου εξεδόθη από το Δασαρχείο Αιγίου το υπ' αριθ. 1/2008 Πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής εν συνεχεία του από 16-1-2008 Πρωτοκόλλου μηνύσεως του Δασοφύλακα Γ. Κ. του Δασαρχείου Αιγίου . Αυτός (1°ς κατηγορούμενος) ισχυρίζεται ότι η συγκεκριμένη έκταση, εντός της οποίας ενεργήθηκαν οι ανωτέρω πράξεις, ανήκει στην κυριότητα του, και ότι αποτελεί μέρος ευρύτερης έκτασης άνω των 40 στρεμμάτων, προσκομίζει δε προς απόδειξη και τα συμβόλαια υπ' αριθμ. .../1939 του συμβολαιογράφου Πατρών Χρήστου Κόττα και υπ'αριθμ …/1961 του συμβολαιογράφου Πατρών Σωτηρίου Μπέτσου ως τίτλους του απώτερω δικαιοπαρόχου του Ν. Τ. του Α., τον οποίο κληρονόμησαν διαδοχικά ο πατέρας του Π. Τ. εν συνεχεία δε, δυνάμει κληρονομικής διαδοχής, ο ίδιος. Ωστόσο ο αρνητικός αυτός της κατηγορίας ισχυρισμός του κατηγορουμένου κρίνεται βάσιμος για τους ακόλουθους λόγους: 1ον ) Από την 15/5/2007 έκθεση φωτοερμηνείας αεροφωτογραφιών της περιοχής του δασολόγου Γ. Χ. και την από 19-11 -2007 συμπληρωματική αυτής του ίδιου Δασολόγου, προκύπτει ότι μέχρι και το έτος 1986τουλάχιστον (από το σύνολο των αποδείξεων έως το 1994) ολόκληρη η έκταση των 657,50 τ.μ. καθώς και τα σημεία κοπής των πουρναριών, βρίσκονταν μέσα σε πλήρως δασική έκταση 2ον ) εξ' άλλου σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 62 §1 ν. 998/1979 που ορίζει ότι "οποιοσδήποτε επικαλείται ή αξιώνει δικαίωμα εμπράγματο η μη επί των δασών, των δασικών εκτάσεων ή των αναφερόμενων στο άρθρο 74 του νόμου αυτού εδαφών, οφείλει να αποδείξει την ύπαρξη του δικαιώματος του", εισάγεται διαδικαστικό προνόμιο υπέρ του Δημοσίου το οποίο συνίσταται στην απαλλαγή του από το βάρος αποδείξεως της ιδίας του κυριότητας επί των δασών, δασικών εκτάσεων και μετατίθεται το βάρος αποδείξεως στον επικαλούμενο υπέρ αυτού δικαίωμα κυριότητας. Οι προτεινόμενοι δε από τον κατηγορούμενο μάρτυρες που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο και υποστήριξαν τον περί ιδίας κυριότητας ισχυρισμό του κατηγορουμένου ιδίως δε τις επικαλούμενες από τον κατηγορούμενο πράξεις νομής του άμεσου δικαιοπαρόχου πατέρα του, Π. Τ. του Ν. και του απώτερου δικαιοπαρόχου παππού του, Ν. Τ. του ότι η εν λόγω έκταση στην αεροφωτογραφία του έτους 1960, άλλα και στην μεταγενέστερη του έτους αυτού αεροφωτογραφία του 1987, εμφανίζεται ως δασική, χορτολιβαδική χωρίς ίχνη καλλιέργειας (ορ. την από 19-11-2007 Έκθεση φωτοερμηνείας (συμπληρωματική) Γ. Χ. Δασολόγου Γ'). Σε κάθε περίπτωση άλλωστε στην προκείμενη περίπτωση δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής η διάταξη του άρθρου 1 2 του ν. 3208/2008 διότι όπως ρητά ορίζει η § 5 του ίδιου άρθρου του αυτού νόμου "για την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου αυτού προηγείται πράξη χαρακτηρισμού της εκτάσεως κατά τη διαδικασία του άρθρου 14 του ν. 998/1979, η οποία υποχρεωτικά παραπέμπεται στην Πρωτοβάθμια Επιτροπή του άρθρου 10 του ν. 998/1979". Τέτοια όμως Πράξη Χαρακτηρισμού, της εκτάσεως κατά την ανωτέρω διαδικασία η οποία υποχρεωτικά έπρεπε να παραπεμφθεί στην Πρωτοβάθμια Επιτροπή του άρθρου 10 ν. 998/1 979, ουδόλως υφίσταται. Υπό τα ανωτέρω, εκτιμάται ότι ο ακροαματικός επανέλεγχος της παρούσης υποθέσεως είναι επιβεβλημένος δοθέντος ότι εσφαλμένως το δικαστήριο δίκασαν σε πρώτο βαθμό ήχθη στην έκδοση της εκκαλουμένης αποφάσεως του ενώ έπρεπε να κηρύξει τους κατηγορουμένους ΕΝΟΧΟΥΣ για τις ανωτέρω αποδιδόμενες σε αυτούς αξιόποινες πράξεις.". Η έφεση αυτή, όπως διατυπώθηκε, περιέχει την απαιτούμενη για το παραδεκτό της, κατά τη διάταξη του άρθρου 486§3 ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία του προβαλλομένου λόγου της, αφού εκτίθεται σ' αυτήν η συγκεκριμένη περί την εκτίμηση των αποδείξεων πλημμέλεια της εκκαλουμένης αθωωτικής αποφάσεως ως προς τις πράξεις της παράνομης καταλήψεως και εκχερσώσεως δημόσιας εκτάσεως και της άμεσης συνέργειας σ'αυτές [οι οποίες αποδίδονται στους κατηγορούμενους] και προσδιορίζονται οι λόγοι για τους οποίους το πρωτοβάθμιο δικαστήριο οδηγήθηκε σε εσφαλμένο, κατά την εκκαλούσα Εισαγγελέα, αποδεικτικό πόρισμα. Άλλη, επιπλέον, αιτιολογία δεν ήταν αναγκαία, ούτε ήταν απαραίτητο να γίνεται αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους. Επομένως, το Πενταμελές Εφετείο Πατρών, με το να κρίνει τυπικά δεκτή την ανωτέρω έφεση και να επιληφθεί, στη συνέχεια, της κατ' ουσία ν έρευνας της, δεν υπερέβη την εξουσία του, ο δε περί του αντιθέτου, από το άρθρο 510§1 στοιχ. Η' Κ. ΠοινΔ, πρώτος λόγος αναιρέσεως, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 2, 3 Ν. 998/1979 ως δασική έκταση χαρακτηρίζεται κάθε έκταση επιφανείας του εδάφους η οποία καλύπτεται από αραιά ή πενιχρά, υψηλή ή θαμνώδη ξυλώδη βλάστηση οιασδήποτε διάπλασης, που μπορεί να προσφέρει προϊόντα εξαγόμενα από τα πιο πάνω φυτά ή να συμβάλλει στη διατήρηση της φυσικής και βιολογικής ισορροπίας ή να εξυπηρετήσει τη διαβίωση του ανθρώπου μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Τα δάση και οι δασικές εκτάσεις δεν μεταβάλλουν τον, κατά τις ανωτέρω διατάξεις, χαρακτήρα τους και όταν ακόμη εντός αυτών υφίστανται μεμονωμένα ή εγκατασπαρμένα καρποφόρα δένδρα ή συστάδες τέτοιων δένδρων. Εξ άλλου, με τις διατάξεις των άρθρων 2 και 4 του Α.Ν. 1539/1938 "περί προστασίας των δημοσίων κτημάτων", ορίζεται ότι επί των δημοσίων δασών θεωρείται νομέας το Δημόσιο, έστω και αν ουδεμία ενήργησε επ' αυτών πράξη νομής και ότι τα επί ακινήτων κτημάτων δικαιώματα του Δημοσίου δεν υπόκεινται σε καμία παραγραφή. Επίσης, το Δημόσιο τυγχάνει κύριο όλων των δασών της χώρας τα οποία δεν έχουν αναγνωρισθεί νόμιμα ως ιδιωτικά. Μόνη η ύπαρξη οιουδήποτε τίτλου δεν θεωρείται καθ' εαυτή ως διακατοχική πράξη. Περαιτέρω, στο άρθρο 14 του Ν. 998/ 1979 ορίζονται τα εξής : "
12. Εάν δεν έχει καταρτισθή εισέτι δασολόγιον, ο χαρακτηρισμός περιοχής τινός ή τμήματος της επιφανείας της γης ως δάσους ή δασικής εκτάσεως και ο καθορισμός των ορίων τούτων διά την εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος νόμου, ως και ο προσδιορισμός της κατηγορίας εις ην ανήκει δάσος ή δασική έκτασις κατά τας εν άρθρω 4 διακρίσεις, ενεργείται κατ' αίτησι οιουδήποτε έχοντος έννομον συμφέρον ή και αυτεπαγγέλτως διά πράξεως του κατά τόπον αρμοδίου δασάρχου.
13. Η κατά την προηγουμένην παράγραφον πράξις ... δέον να είναι προσηκόντως ητιολογημένη ...Η πράξις αυτή κοινοποιείται εις τον υποβαλόντα την σχετική αίτησιν ιδιώτην ή νομικόν πρόσωπον ή δημοσίαν υπηρεσίαν, αποστέλλεται εις τον οικείον δήμον ή κοινότητα και εκτίθεται επί ένα μήνα μερίμνη του δημάρχου ή προέδρου της κοινότητος εις το δημοτικόν ή κοινοτικόν κατάστημα...
14. Κατά της πράξεως του δασάρχου περί ης αι προηγούμενοι παράγραφοι, επιτρέπονται αντιρρήσεις του νομάρχου, ως και παντός έχοντος έννομον συμφέρον φυσικού ή νομικού προσώπου, εντός δύο μηνών από της κατά τα ανωτέρω προς αυτό κοινοποιήσεως, ή, εφ' όσον δεν συντρέχει περίπτωσις κοινοποιήσεως, από της τελευταίας των κατά την προηγουμένην παράγραφον δημοσιεύσεων, ενώπιον της κατά το αρθρ. 10 παρ. 3 επιτροπής δασικών αμφισβητήσεων του νομού, εις όν ευρίσκεται η υπό αμφισβήτησιν έκτασις ή το μεγαλύτερον τμήμα αυτής. Η επιτροπή, ως και η δευτεροβάθμιος τοιαύτη, λαμβάνουσα υπ' όψιν τον σχετικόν φάκελον και τας προτάσεις του ενδιαφερομένου ως άνω ιδιώτου, νομικού προσώπου ή δημοσίας υπηρεσίας, δυναμένη δε και να διενεργήση αυτοψίαν προς μόρφωσιν ασφαλεστέρας γνώμης περί της υφισταμένης εν τη περιοχή καταστάσεως, αποφαίνεται ητιολογημένως εντός τριμήνου προθεσμίας από της υποβολής των αντιρρήσεων.
15. ..". Εξ άλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 10 παρ. 3, 11 παρ. 1,12 παρ. 1, 2, 4, 5 και 7, 13 παρ. 1 και 3,14 και 41 του Ν. 998/1979, προκύπτει ότι οι δύο διαδικασίες, δηλαδή η διαδικασία προσωρινής επιλύσεως αμφισβητήσεων για το χαρακτήρα εκτάσεως ως δάσους (ή δασικής εκτάσεως) ή μη, η οποία γίνεται από τον οικείο δασάρχη και η διαδικασία κήρυξης εκτάσεως ως αναδασωτέας, η οποία γινόταν από το νομάρχη και ήδη από τον γενικό γραμματέα περιφέρειας (Ν. 2503/1997, Α' 107), είναι διαδικασίε5 κατ' αρχήν, διακεκριμένες μεταξύ τους. Κατά το άρθρο 23 παρ. 1 του Α. Ν.1539/1938 όπως αντικ. με το άρθρο 1 παρ.2 του Ν. 263/1968, "ο αυτογνωμόνως επιλαμβανόμενος οιουδήποτε δημοσίου κτήματος, ευρισκομένου αναμφισβητήτως υπό την κατοχή του Δημοσίου, τιμωρείται, διωκόμενος αυτεπαγγέλτως, δια φυλακίσεως τουλάχιστον εξ

(6)μηνών και χρηματικής ποινής τουλάχιστον 100.000 δρχ.". Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι για την πραγμάτωση του ανωτέρω εγκλήματος απαιτείται: α) αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου κτήματος, β) η κατάληψη να έγινε εν γνώσει του δράστη, αρκούντος και του ενδεχόμενου δόλου, ότι πρόκειται για τέτοιο κτήμα και γ) το κτήμα να τελεί υπό την αναμφισβήτητη κατοχή του δημοσίου. Εξ άλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 Ν. 2408/1996 ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγον αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο, αρκεί δε να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς και κατ' είδος τους, χωρίς να είναι ανάγκη να εκτίθενται τι προέκυψε από το καθένα χωριστά, ενώ περαιτέρω, όταν δεν εξαίρονται ορισμένα εξ αυτών δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη και τα υπόλοιπα. Για την πληρότητα της αιτιολογίας σχετικά με το έγκλημα της παράνομης εκχερσώσεως δάσους ή δασικής εκτάσεως, δεν απαιτείται να αναφέρεται στη απόφαση βάσει ποιας πράξεως ή αποφάσεως της Διοικήσεως η έκταση αυτή, επί της οποίας ο κατηγορούμενος προέβη στις ανωτέρω αξιόποινες πράξεις, έχει χαρακτηρισθεί ως δασική, γιατί οποιαδήποτε έκταση της Ελληνικής Επικράτειας, δημόσια ή ιδιωτική που καλύπτεται από αραιά ή πενιχρή βλάστηση, οποιασδήποτε διαπλάσεως και ειδικότερα από χαμηλά πουρνάρια και ρείκια, χαρακτηρίζεται ως δασική από το άρθρο 3 § 2 του Ν.998/1979.0ύτε άλλωστε απαιτείται ο καθ' όρια προσδιορισμό της εκχερσωθείσης εκτάσεως, εφόσον δεν ανακύπτει ζήτημα ταυτότητος της δασικής εκτάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού της ως άνω προσβαλλομένης αποφάσεως, το Πενταμελές Εφετείο Πατρών, δέχθηκε, μετά την αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερομένων αποδεικτικών μέσων, τα εξής: Στις 17 Απριλίου 2007 κατόπιν τηλεφωνικής καταγγελίας αρμόδιοι υπάλληλοι του Δασαρχείου Αιγίου μετέβησαν στη θέση" "Προφήτης Ηλίας ή "Μαργιουλέϊκα" του οικισμού Βερέϊκα του Δ.Δ. Κρήνης του Δήμου Συμπολιτείας Ν.Αχαΐας και διαπίστωσαν σε διάφορα σημεία της ευρύτερης έκτασης είχαν αποκοπεί, χωρίς άδεια της αρμοδίας προς τούτο Δασικής Αρχής μεμονωμένα άτομα πουρναριών, κέδρων και γκορτσιάς ενώ πλησίον των ως άνω κομμένων δασικών ειδών υπήρχαν ίχνη από πρόσφατες εστίες φωτιάς στις οποίες είχαν καεί κομμένα δασικά είδη. Στην ίδια θέση υπήρχε πρόσφατα οργωμένη έκταση εμβαδού 657,50 τμ, με περίμετρο 112 μ. Η έκταση στην οποία ανευρέθησαν τα κομμένα είδη, οι εστίες φωτιάς και που οργώθηκε, βρισκόταν εντός ευρύτερης περιοχής στην οποία υπήρχε δάσος ελάτης με ποσοστό δασοκαλόψεως 100%, το οποίο κάηκε από πυρκαγιά το έτος 1994 και για το λόγο αυτό με την ΖΑ/3491/14-10-1994 απόφαση του Νομάρχη Αχαΐας που νόμιμα δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ/1138/3-11-1994 μαζί με το σχετικό σχειάγραμμα κηρύχθηκε αναδασωτέα συνολική έκταση 850 στρεμμάτων. Στη θέση αυτή, κατά το χρονικό διάστημα από 21 Μαρτίου έως 10 Απριλίου του έτους 2007 ο δεύτερος κατηγορούμενος, με εντολή του πρώτου όργωσε με μηχανικό μέσο έκταση εμβαδού 657,50 τ.μ., καταλαμβάνοντας έτσι για λογαριασμό του πρώτου δημόσια έκταση. Στην ίδια θέση και σε παρακείμενο χώρο, επίσης ο δεύτερος με εντολή του πρώτου κατηγορουμένου, έκοψε και έκαψε πέντε [5] μεμονωμένα άτομα πουρναριών, χωρίς άδεια της δασικής αρχής εκχερσώνοντας έτσι έκταση, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα, ως προελέγχθη με την ΖΑ/3491/14-10-1994 απόφαση του Νομάρχη Αχαΐας, η οποία η οποία δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ/1138/3.11.1994 μαζί με το σχετικό σχεδιάγραμμα. Σε βάρος του πρώτου κατηγορουμένου εξεδόθη από το Δασαρχείο Αιγίου το υπ' αριθ. 1/2008Πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής εν συνεχεία το από 16-1-2008 Πρωτόκολλο μηνύσεως του Δασοφύλακα Γ. Κ. του Δασαρχείου Αιγίου . Η έκταση των 657 τ.μ. είναι δημόσια δασική και περιλαμβάνεται εντός της ευρύτερης έκτασης που κηρύχθηκε αναδασωτέα με την ανωτέρω ΖΑ 3491/14-10-1994 απόφαση του Νομάρχη Αχαΐας, εντοπίσθηκε δε ως περιλαμβανόμενη στην αναδασωτέα έκταση, εφόσον έγινε ταυτοποίηση της έκτασης και διαπιστώθηκε ότι αυτή βρίσκεται εντός της αναδασωτέας με την χρήση ηλεκτρονικών μέσων (GPS) αεροφωτογραφιών και ορθοφωτοχαρτών από τους αρμόδιους υπαλλήλους της Δασικής υπηρεσίας, όπως καταθέτει ο μάρτυρας Χ. Α., δασοπόνος και ο μάρτυρας Γ. Χ. Δασολόγος. Ο ανωτέρω ασολόγος είναι και αυτός ο οποίος και συνέταξε και τις μ' άριθ. Πρωτ. 1791/16-5-2007 και 4487/19-11-2007 εκθέσεις φωτοερμηνείας στις οποίες αναφέρεται ότι η επίδικη έκταση βρίσκεται εντός της ανωτέρω αναδασωτέας έκτασης και αποτελούσε με βάση τις αεροφωτογραφίες των ετών 1945,1960,1987 έκταση δασική, χορτολιβαδική χωρίς ίχνη καλλιέργειας. Συνεπώς μέχρι και το έτος 1986 τουλάχιστον ολόκληρη η έκταση των 657,50 τ.μ. καθώς και τα σημεία κοπής των πουρναριών, βρίσκονταν μέσα σε πλήρως δασική έκταση ενώ και από την 36432/1041/4-4-2013 Πράξη χαρακτηρισμού ευρύτερης έκτασης σε συνδυασμό με την 31033/849/21-3-2013 έκθεση φωτοερμηνείας κατατάσσεται η έκταση των 657 τ.μ., όπως και οι θέσεις στις οποίες έγινε η αποψιλωτική υλοτομία στην κατηγορία του δάσους. Τα ανωτέρω περί του δασικού χαρακτήρα της έκτασης ενισχύονται και από την 1773/6-6-1975 αίτηση του Γ. Τ., αδελφού του πατέρα του πρώτου κατηγορούμενου Ν. Τ., προς το Δασαρχείο Πατρών ο οποίος ζητούσε την διάνοιξη δρόμου δια μέσου δασικής εκτάσεως, ο οποίος δρόμος (σύμφωνα με την αίτηση) θα άρχιζε από θέση Μαργιουλέϊκα και θα παρέμενε σε κοινή χρήση. Η αίτηση αυτή, κατόπιν αυτοψίας των δασικών υπαλλήλων, έγινε δεκτή και εγκρίθηκε η διάνοιξη του δρόμου εντός της δασικής εκτάσεως. Επίσης,(τα ανωτέρω)δεν αναιρούνται από την από μηνός Μαρτίου 2013 Τεχνική Έκθεση Φωτοερμηνείας τον Τοπογράφου Μηχανικού ΕΜΠ, Κ. Α. ο οποίος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι "το εξεταζόμενο και αναφερόμενο στο Πρωτόκολλο Διοικητικής Αποβολής, τμήμα της ιδιοκτησίας Ν. Τ. εμβαδού 657,50 τ.μ.: α) δεν είχε υποστεί άρωση ή άλλου είδους επέμβαση τουλάχιστον κατά την χρονική περίοδο από 27-3-2006 έως 26-5-2008 και β) βρίσκεται εκτός της αναδασωτέας έκτασης που κηρύχθηκε με την από 14-10-1994 και με αριθμό πρωτοκόλλου ΖΑ/3491 Απόφαση Κήρυξης Αναδασωτέας Έκτασης, του Νομάρχη Αχαΐας" καθόσον αυτός δεν προβαίνει σε ερμηνεία των αεροφωτογραφιών για το προγενέστερο διάστημα των ετών 1945, 1960 και 1987 στην οποία προέβησαν οι αρμόδιοι υπάλληλοι του της Δασικής υπηρεσίας προκειμένου να διακριβώσουν τον δασικό χαρακτήρα του επιδίκου, στην δε ένορκη κατάθεση του ενώπιον του δικαστηρίου τούτου αναφέρεται στην από Ιουλίου 2014 τεχνική έκθεση του Ι Σ., στην οποία γίνεται λόγος για μια έκταση 67331,64 τμ ως αποτυπούται στο τοπογραφικό διάγραμμα του Κ Αργυρού, στην οποία κατά την άποψη του συντάξαντος αυτή περιλαμβάνεται και η επίδικη έκταση, η οποία παριέχεται στο 974/1961 συμβόλαιο κατ η οποία είναι καλλιεργούμενη γεωργική. Όμως, το συμπέρασμα αυτό του Ι Σ. δεν κρίνεται πειστικό καθόσον έρχεται σε αντίθεση με τα συμπεράσματα των αρμοδίων υπαλλήλων του Δασαρχείου Αιγίου, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τις ίδιες μεθόδους μ' αυτόν, αλλά και με την ένορκη κατάθεση του Κ Αργυρού, ο οποίος αναφέρει ότι ο ίδιος δεν εφάρμοσε τους τίτλους του πρώτου κατηγορουμένου στο έδαφος και δη ότι δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τον τίτλο του έτους 1961 γιατί δεν υπήρχε σχεδιάγραμμα. . Εξάλλου, δεν αποδείχθηκε από κάποιο αποδεικτικό μέσο, ο ισχυρισμός του πρώτου κατηγορουμένου ότι η συγκεκριμένη έκταση, εντός της οποίας ενεργήθηκαν οι ανωτέρω πράξεις, ανήκει στην κυριότητα του, καθόσον αποτελεί μέρος ευρύτερης έκτασης άνω των 40 στρεμμάτων, προσκομίζει δε προς απόδειξη και τα συμβόλαια .../1939 του συμβολαιογράφου Πατρών Χρήστου Κόττα και …/1961 του συμβολαιογράφου Πατρών Σωτηρίου Μπέτσου ως τίτλους του απώτερου δικαιοπαρόχου του Ν. Τ. του Α., τον οποίο κληρονόμησε ο πατέρας του Π. Τ., για τον οποίο επικαλείται, ότι το παραχώρησε στον ίδιο ατύπως κατά το έτος 2000 προ του θανάτου του, πλην όμως, δεν εντοπίζεται η έκταση των 657,50 τ.μ. εντός των ακινήτων που περιγράφονται στα ανωτέρω συμβολαιογραφικά έγγραφα, ουδόλως δε, οι μεταξύ του δικαιοπάροχου του και τρίτων δικαστικές διενέξεις δεσμεύουν το Ελληνικό Δημόσιο ως προς τον χαρακτήρα της έκτασης ως δημόσιας δασικής. Ο πρώτος κατηγορούμενος γνωρίζοντας τον δασικό χαρακτήρα της έκτασης δεν ζήτησε τον χαρακτηρισμό της πριν προβεί στις παραπάνω πράξεις κατάληψης και εκχέρσωσης ενώ παρότι επικαλείται ότι η κυριότητα του αμφισβητήθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο από το έτος 2007 τουλάχιστον δεν επιδίωξε να αποδείξει την ύπαρξη του δικαιώματος του και δεν ενεφανίσθη ούτε προσκόμισε τους τίτλους του όταν κλήθηκε από τους αρμοδίους υπαλλήλους κατά τη διενέργεια της προαναφερθείσας από αυτούς αυτοψίας στο επίδικο μετά την σχετική καταγγελία, προσφάτως δε περί το έτος 2013 άσκησε αναγνωριστική της κυρτότητας αγωγή και υπέβαλε την από 15-3-2013 αίτηση του για την έκδοση πράξης χαρακτηρισμού σε έκταση 67331,64 τμ καίτοι η φερόμενη στα άνω συμβόλαια ως ιδιοκτησία του έκταση είναι 40 στρέμματα, επί της οποίας ,μετά την από 21-3-2013 έκθεση αυτοψίας και φωτοερμηνείας στην οποία το επίδικο περιλαμβανόμενο στην ευρύτερη έκταση μ' αριθμό 3 ,εμβαδού 7736,25 τμ και με στοιχεία 1-2-3-4-5-....-25-26-27Α1-1,φέρεται με αριθμό 3Α εμβαδού 657,50 τμ και στοιχεία 17-138-139-140-141-137 για το οποίο αναφέρεται ότι <ανέκαθεν είχε την μορφή δάσους(κυρίως ελάτης ) σε συνέχεια ευρύτερου άσους ελάτης ,με μέγιστη κάλυψη κατά τα έτη 1945 (90%) και 1960 (85%).Το δάσος ελάτης άρχισε να υποβαθμίζεται από το έτος 1987 στο βόρειο άκρο του, μέχρι να εξαφανίζεται σχεδόν πλήρως μετά την πυρκαγιά του

1. Σήμερα είναι χορτολίβαδο (βλ επισυναπτόμενα αποσπάσματα ορθοφωτοχάρτη> εκδόθηκε, μετά από αποχή από τον χαρακτηρισμό για το επίδικο, λόγω του ότι περιλαμβάνεται στην αναδασωτέα έκταση ε η 36432/2013 σχετική πράξη χαρακτηρισμού για ταμάριθμό 6 και 7 ακίνητα η οποία και επιδόθηκε στον πρώτο κατηγορούμενο στις 23-6-
2. Από τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία αποδείχθηκε ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος παρείχε άμεση συνδρομή στον πρώτο κατηγορούμενο για την κατάληψη της έκτασης και προέβη στις πράξεις αποψίλωσης με εντολή του πρώτου κατηγορούμενου παρότι και ό ίδιος γνώριζε το δασικό χαρακτήρα της έκτασης, έχοντας συνομιλήσει με τον Μ. Π., κτηνοτρόφο της περιοχής, που υποστηρίζει το δασικό χαρακτήρα της περιοχής της ως άνω έκτασης και παρατηρεί κάθε επέμβαση στην περιοχή ειδοποιώντας την δασική υπηρεσία, είχε δε αντιληφθεί τον δεύτερο κατηγορούμενο να επιβλέπει αλλοδαπούς εργάτες που προέβαιναν σε πράξεις εκχέρσωσης. Επομένως, αποδείχθηκε ότι η ανωτέρω έκταση την οποία κατέλαβε αυθαιρέτως ο πρώτος κατηγορούμενος με την άμεση συνδρομή του δεύτερου κατηγορούμενου και εκχέρσωσε ο τελευταίος με εντολή του πρώτου κατηγορούμενου είναι δημόσια δασική έκταση κατ ανήκει αναμφισβήτητα στην κατοχή του Δημοσίου, καθόσον βρίσκεται εντός της αναδασωτέας έκτασης, εντασσόμενη στην ευρύτερη περιοχή δάσους ελάτης, που κάηκε το έτος 1994, έχοντας χορτολιβαδικό χαρακτήρα μη καλλιεργούμενη, ο δε πρώτος κατηγορούμενος με τις προαναφερόμενες ενέργειες του κατ την βοήθεια του δευτέρου κατέλαβε την έκταση που εκχερσώθηκε, τελούσαν δε σε γνώση και οι δύο κατηγορούμενοι ότι η εν λόγω έκταση είναι δημόσια και ανήκει αναμφισβήτητα στην κατοχή του Δημοσίου. Κατόπιν τούτων πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι για τις πράξεις που κατηγορούνται, κατά τα ειδικότερα διαλαμβανόμενα στο διατακτικό της παρούσας, απορριπτόμενων των αντιθέτων ισχυρισμών του πρώτου κατηγορούμενου ιδίως του ότι υφίσταται δεδικασμένο ως προς το μη δασικό χαρακτήρα του επίδικου από βουλεύματα και δικαστικές αποφάσεις, καθόσον από τα ανωτέρω (βουλεύματα και δικαστικές αποφάσεις ) δεν προκύπτει ότι αφορούν την επίδικη έκταση, του ότι το επίδικο δεν είναι δασικό γιατί είναι μικρότερης των 3 στο έκτασης, αφού αυτό αποτελεί τμήμα ευρύτερης έκτασης 7735,26 τμ, ότι βρίσκεται σε οικισμό προ του1923 ή κάτω των 2000 κατοίκων, γεγονός που δεν αποδείχθηκε και ότι δεν είχε δόλο κατά την τέλεση των άνω πράξεων ως ουσιαστικά αβασίμων. Ομοίως, πρέπει να απορριφθούν τα αιτήματα του πρώτου κατηγορουμένου για διενέργεια πραγ/νης και αυτοψίας, καθόσον, κατά' την κρίση του δικαστηρίου δεν συντρέχει λόγος προς τούτο.. Όμως πρέπει να αναγνωριστούν στον μεν πρώτο κατηγορούμενο το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ 2αΠΚ καθόσον μέχρι την τέλεση της άνω πράξης διήγε έντιμο ατομικό οικογενειακό, επαγγγελματικό και εν γένει κοινωνικό βίο και στον δεύτερο κατηγορούμενο το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ 2ε ΠΚ, καθόσον αποδείχθηκε ότι για αρκετό μεγάλο διάστημα από την τέλεση των άνω πράξεων συμπεριφέρθηκε καλά. Ακολούθως, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο Ν. Τ. του ότι κατά το χρονικό διάστημα από 21 Μαρτίου έως 10 Απριλίου του έτους 2007 στη θέση "Προφήτης Ηλίας" ή "Μαργιουλέικα" του οικισμού Βερέϊκα Κρήνης Αιγιαλείας τέλεσε με πρόθεση περισσότερες πράξεις που προβλέπονται και τιμωρούνται από το νόμο με περιοριστικές της ελευθερίας και χρηματικές ποινές, ήτοι: Α. Επελήφθη αυτογνωμόνως δημοσίου κτήματος, ευρισκομένου αναμφισβήτητα στην κατοχή του Δημοσίου και ειδικότερα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, δια του δευτέρου κατηγορουμένου, στον οποίο έδωσε σχετική εντολή, όργωσε έκταση 657,50 τ.μ., η οποία ήταν δημόσια δασική και ανήκε αναμφίβολα στην κυριότητα και κατοχή του Δημοσίου, καταλαμβάνοντας έτσι παράνομα αυτήν. Β. Εκχέρσωσε και υλοτόμησε αποψιλωτικά έκταση δημόσια που κηρύχθηκε αναδασωτέα και ειδικότερα στον ως άνω τόπο και χρόνο δια του δευτέρου κατηγορουμένου, στον οποίο έδωσε σχετική εντολή, έκοψε και έκαψε πέντε μεμονωμένα άτομα πουρναριών, τα οποία βρίσκονταν μέσα σε δημόσια δασική έκταση, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα δυνάμει της υπ' αρ. ΖΑ/3491-14-10-94 απόφασης του Νομάρχη Αχαΐας, η οποία δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ/1138/3-11-
3. ΔΕΧΕΤΑΙ το Δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος έζησε ως το χρόνο που έγινε το έγκλημα έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή. Ακολούθως, κήρυξε, ένοχο τον κατηγορούμενο Δ. Τ., του ότι κατά το χρονικό διάστημα από 21 Μαρτίου έως 10 Απριλίου του έτους 2007 στη θέση "Προφήτης Ηλίας" ή "Μαργιουλέικα" του οικισμού Βερέικα Κρήνης Αιγιαλείας τέλεσε με πρόθεση περισσότερες πράξεις που προβλέπονται και τιμωρούνται από το νόμο με περιοριστικές της ελευθερίας και χρηματικές ποινές ήτοι: Α. Παρέσχε άμεση συνδρομή στον πρώτο ως άνω κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια της πράξης της κατάληψης δημόσιας έκτασης και στην εκτέλεση της πράξης αυτής και ειδικότερα, στον ως άνω τόπο και χρόνο, κατόπιν εντολής του πρώτου κατηγορουμένου όργωσε με μηχανικό μέσο την προαναφερθείσα έκταση 657,50 τ.μ., η οποία ήταν δημόσια δασική και ανήκε αναμφίβολα στην κυριότητα και κατοχή του Δημοσίου. Β. Παρέσχε άμεση συνδρομή στον πρώτο ως άνω κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια της πράξης της εκχέρσωσης δημόσιας δασικής έκτασης που είχε κηρυχθεί αναδασωτέα και στην εκτέλεση της πράξης αυτής και ειδικότερα, κατόπιν εντολής του πρώτου κατηγορουμένου, έκοψε και έκαψε πέντε μεμονωμένα άτομα πουρναριών, τα οποία βρίσκονταν μέσα σε δημόσια δασική έκταση, η οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα δυνάμει της υπ' αριθμ. ΖΑ/3491-14-10- 94 απόφασης του Νομάρχη Αχαΐας, η οποία δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Δ/1138/3-11-
4. Με αυτά που δέχθηκε το Πενταμελές Εφετείο, ως προς την πράξη της αυθαίρετης καταλήψεως και εκχερσώσεως δημοσίου κτήματος, η οποία ενδιαφέρει εν προκειμένη διέλαβε, στην προσβαλλόμενη απόφαση του, την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτήν, κατά την παραδεκτή ως άνω αλληλοσυμπλήρωση σκεπτικού και διατακτικού, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την αποδεικτική διαδικασία και συγκροτούν την, κατά τα ανωτέρω, αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ως άνω εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 1,26,27, 46,51,53,79,83,94 ΠΚ, 23 ΑΝ. 1539/1938, 70 Ν.998/1979, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου. Ειδικότερα, αναφέρονται 1] ότι ο πρώτος των κατηγορουμένων Ν.Τ., με την άμεση συνδρομή του δεύτερου κατηγορουμένου Δ.Τ., κατέλαβε και στη συνέχεια εκχέρσωσε δασική έκταση του Δημοσίου, που είχε κηρυχθεί αναδασωτέα με την με αριθμό ΖΑ/3491/1994 απόφαση του Νομάρχη Αχαΐας, 2] η γνώση των κατηγορουμένων περί του ότι η ως άνω έκταση ανήκε στο Δημόσιο. Η αιτίαση ότι δεν λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο όλα τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, διότι στην απόφαση εξαίρονται ορισμένα από αυτά, είναι απορριπτέα, καθόσον, όπως προεκτέθηκε στη μείζονα σκέψη, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη και τα λοιπά αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα. Οι λοιπές αιτιάσεις για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, είναι απορριπτέες, διότι πλήττουν απαραδέκτως την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Κατά το άρθρο 171 στοιχ. 1 περ. Α του ΚΠοινΔ, ακυρότητα που λαμβάνεται και αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και στον Άρειο Πάγο ακόμη προκαλείται αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν τη σύνθεση του δικαστηρίου, σύμφωνα με τις ειδικές διατάξεις του οργανισμού δικαστηρίω και του νόμου περί μεικτών ορκωτών δικαστηρίων για ακυρότητα εξαιτίας κακής σύνθεσης του. Περαιτέρω, στο άρθρο 17 στοιχ. Β παρ. 1, 3 εδ. β, 4, 5, 7 εδ. α και 10 του Ν. 1756/1988 (Κώδικας Οργανισμού Δικαστηρίων και Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών) ορίζεται ότι σε όσα πρωτοδικεία και εφετεία προβλέπεται οργανικός αριθμός δεκαπέντε τουλάχιστον δικαστών και στις αντίστοιχες εισαγγελίες, οι συνθέσεις των ποινικών δικαστηρίων καταρτίζονται με κλήρωση (παρ.1). Ο δικαστής ή ο πρόεδρος του συμβουλίου, που διευθύνει το δικαστήριο, και ο εισαγγελέας, που διευθύνει την εισαγγελία, καταρτίζουν πίνακες, οι οποίοι περιλαμβάνουν κατ' αρχαιότητα και με αλφαβητική σειρά τα ονόματα των νεοτέρων προέδρων εφετών και των αρχαιοτέρων εφετών, από τους οποίους κληρώνονται οι πρόεδροι των τριμελών εφετείων (παρ. 3 εδ. β). Με βάση τους άνω πίνακες ενεργείται η κλήρωση έως ότου συγκροτηθούν όλα τα δικαστήρια του μηνός (παρ. 4). Με την ίδια διαδικασία ορίζονται οι αναπληρωματικοί δικαστές και εισαγγελείς και οι συμπάρεδροι δικαστές και δεύτεροι εισαγγελέα (παρ. 5). Αντικατάσταση δικαστή που έχει κληρωθεί ως μέλος της συνθέσεως δικαστηρίου, καθώς και του εισαγγελέα δεν επιτρέπεται παρά μόνον από τον αναπληρωματικό δικαστή που ορίζεται κατά τη διαδικασία των παραγράφων 4 και 5 για λόγους ασθενείας ή ανυπέρβλητης υπηρεσιακής ή προσωπικής ανάγκης του κληρωθέντος μέλους της συνθέσεως του δικαστηρίου. Ο λόγος της αναπληρώσεως αναγράφεται στα πρακτικά του δικαστηρίου (παρ. 7 εδ. α).Κατά το άρθρου 17 Β'παρ.10 του ως άνω Ν. 1756/1988, η κακή σύνθεση του δικαστηρίου καλύπτεται εφόσον δεν προτάθηκε πριν αρχίσει η αποδεικτική διαδικασία της υποθέσεως. Στη προκείμενη περίπτωση τέτοια πρόταση ούτε οι αναιρεσείοντες επικαλούνται, ούτε από τα επισκοπούμενα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως του Εφετείου Πατρών προκύπτει ότι προβλήθηκε. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α' του ΚΠοινΔ προβαλλόμενος σχετικός λόγος αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, λόγω κακής συνθέσεως του δικαστηρίου, πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος. Κατ'ακολουθία των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 29-10-2014 αίτηση των Ν. Τ. του Π. και Δ. Τ. του Α., για αναίρεση της με αριθμό 310-310α-310β-310γ-310δ-393-394/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών. Καταδικάζει, κάθε ένα από τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα

(250)Ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Φεβρουαρίου 2015. Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Μαρτίου 2015 . Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ