ΑΠ 356/2014 — Ειδική παροχή

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 356 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Θέμα Ειδική παροχή. Περίληψη: Ο δεύτερος λόγος αβάσιμος, ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως. Αναστέλλει κατ΄ άρθρο 249 ΚΠολΔ για πρώτο λόγο, μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως από την Πλήρη Ολ.ΑΠ επί ετέρας δίκης, για τη νομιμότητα ή μη της κατ’ εφαρμογή της αρχής της ισονομίας επέκταση της χορήγησης της ειδικής παροχής του άρθρου 14 ν.3016/2002 (των 176 ευρώ), αδιακρίτως. Αριθμός 356/2014 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Β2 Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες. ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 10η Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και του γραμματέως Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ: ΤΟΥ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΝΤΟΣ: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "Δήμος Περιστερίου", όπως εκπροσωπείται νομίμως, που εδρεύει στο Περιστέρι Αττικής και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Κωνσταντίνου Σιουρούνη. ΤΩΝ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΩΝ: 1) Ά. Β., 2) Α. Κ., 3) Α. Κ., 4) Ρ. Μ., 5) Μ. Μ., 6) Α. Π. και 7) Α. Τ., κατοίκων ..., που παραστάθηκαν δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Νικόλαου Σωτηρακόπουλου. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-7-2007 (ημερομηνία κατάθεσης) αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Περιστερίου. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 87/2008 απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 3012/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 7-3-2012 αίτησή του, που συνεκδικάσθηκε με την από 9-3-2012 αίτηση των αναιρεσίβλητων. Εκδόθηκε η 975/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου, που ανέβαλε την πρόοδο της δίκης προς συμπλήρωση από τον αναιρεσείοντα της έλλειψης που διαλαμβάνεται στο αιτιολογικό της. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση ο αναιρεσείων με την από 22-7-2013 κλήση του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώθηκε. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χριστόφορος Κοσμίδης, ανέγνωσε την από 30-10-2012 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου, Αντωνίου Αθηναίου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη και των δύο λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με το δεύτερο από τους λόγους της αιτήσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 560 αρ.1 ΚΠολΔ, υπό την έννοια ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε κατ' έφεση, κατ' εσφαλμένη εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 14 του ν. 3016/2002 υπολόγισε και στα δώρα εορτών Πάσχα και Χριστουγέννων, καθώς και στο επίδομα αδείας, την ειδική παροχή των 176 ευρώ μηνιαίως, που είχε χορηγηθεί κατά νομοθετική εξουσιοδότηση της εν λόγω διάταξης, ενώ κατά την αληθινή έννοια αυτής η συγκεκριμένη παροχή δεν αποτελεί μισθό και ως εκ τούτου (πάντοτε κατά την άποψη του αναιρεσείοντος) δεν προσαυξάνει τις μηνιαίες, τακτικές αποδοχές των υπαλλήλων προς τους οποίους χορηγείται. Ο κρινόμενος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος, ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο της ουσίας δεν συνυπολόγισε την ως άνω ειδική παροχή στα δώρα εορτών και στο επίδομα αδείας, αλλά, αντιθέτως, απέρριψε ως μη νόμιμο το σχετικό αίτημα της αγωγής των αναιρεσίβλητων.
2. Σύμφωνα με το άρθρο 249 εδ. α' ΚΠολΔ, αν η διάγνωση της διαφοράς εξαρτάται εν όλω ή εν μέρει από την ύπαρξη ή ανυπαρξία μιας έννομης σχέσης ή την ακυρότητα ή τη διάρρηξη μιας δικαιοπραξίας που συνιστά αντικείμενο άλλης δίκης εκκρεμούς σε πολιτικό ή διοικητικό δικαστήριο ή από ζήτημα που πρόκειται να κριθεί ή κρίνεται από διοικητική αρχή, το δικαστήριο μπορεί αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου να διατάξει την αναβολή της συζήτησης εωσότου περατωθεί τελεσίδικα ή αμετάκλητα η άλλη δίκη ή εωσότου εκδοθεί από τη διοικητική αρχή απόφαση που δεν μπορεί να προσβληθεί. Από τη διατύπωση και το σκοπό της διάταξης αυτής, η οποία έχει θεσπισθεί προς εξοικονόμηση χρόνου και δαπάνης και προς αποφυγή εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων, συνάγεται ότι η εφαρμογή της δεν είναι εκ προοιμίου ασυμβίβαστη με την αναιρετική δίκη (πρβλ. ΚΠολΔ 575). Διότι, παρά τη μη ειδική αναφορά της στο άρθρο 573 παρ.1 ΚΠολΔ, όπου γίνεται ενδεικτική μνεία μιας σειράς από διατάξεις του γενικού μέρους του ΚΠολΔ, που μπορούν να έχουν εφαρμογή και στην αναιρετική διαδικασία, δεν αποκλείεται, σε συγκεκριμένη περίπτωση, η διακριτική ευχέρεια, που παρέχεται από το άρθρο 249 ΚΠολΔ, να εξασφαλίζει την προσφορότερη λύση για την εξυπηρέτηση του ως άνω σκοπού. Αυτό συμβαίνει, προεχόντως, όταν κάποιο σοβαρό, νομικό ζήτημα, το οποίο πρέπει να επιλυθεί από το οικείο αναιρετικό τμήμα, έχει παραπεμφθεί ήδη στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, ως ζήτημα εξαιρετικής σημασίας, όπου και εκκρεμεί.
3. Στην προκείμενη περίπτωση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε κατ' έφεση, δέχθηκε ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι, που είχαν προσληφθεί στο πλαίσιο ειδικού προγράμματος απασχόλησης ανέργων προς απόκτηση εργασιακής εμπειρίας, κατά μεν το ένδικο χρονικό διάστημα από την πρόσληψή τους (1-1-2002) μέχρι την επακολουθήσασα κατάταξή τους σε οργανικές θέσεις του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος ΟΤΑ (27-7-2006) δεν δικαιούνται τη λήψη της ειδικής παροχής των 176 ευρώ μηνιαίως, που είχε χορηγηθεί κατά νομοθετική εξουσιοδότηση της διάταξης του άρθρου 14 του ν. 3016/2002 σε πλείστες όσες κατηγορίες υπαλλήλων της δημόσιας διοίκησης, διότι δεν ενέπιπταν στο αντίστοιχο, ενιαίο μισθολογικό καθεστώς των ν. 2470/1997 και 3205/2003, που ίσχυε για τους υπαλλήλους του Δημοσίου, των ΝΠΔΔ και των ΟΤΑ. Κατά δε το ένδικο χρονικό διάστημα, από την κατάταξή τους και μετέπειτα (από 28-7-2006 μέχρι 31-1-2007), κατά το οποίο είχαν υπαχθεί στο ως άνω μισθολογικό καθεστώς, δικαιούνται τη λήψη της ειδικής παροχής, διότι η παράλειψη του εναγομένου να τη χορηγήσει και προς αυτούς παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της ισονομίας, σύμφωνα με τις εκτενείς σκέψεις που ειδικότερα αναφέρονται στις αιτιολογίες του. Κατόπιν αυτών και κατά μερική παραδοχή της ένδικης αγωγής, το Πολυμελές Πρωτοδικείο επιδίκασε στον καθένα από τους ενάγοντες το ποσό των 1079,48 ευρώ νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής.
4. Την ως άνω κρίση του δικαστηρίου της ουσίας προσβάλλει ήδη ο αναιρεσείων ΟΤΑ, με τον πρώτο από το άρθρο 560 αρ.1 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, ισχυριζόμενος ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε κατ' έφεση, ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένα τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 4 παρ.1 και 22 παρ.1 του Συντάγματος, σε συνδυασμό με αυτές των άρθρων 14 του ν. 3016/2002 και 28 του ν. 3205/
5. Προκύπτει, όμως, ότι η ευδοκίμηση ή μη του προβαλλόμενου λόγου αναιρέσεως εξαρτάται από την κρίση για το ζήτημα της αδιάκριτης επέκτασης ή μη, κατ' εφαρμογή της συνταγματικής αρχής της ισονομίας (άρθρο 4 παρ.1 του Συντάγματος), της χορήγησης της μηνιαίας ειδικής παροχής των 176 ευρώ και σε κατηγορίες υπαλλήλων του Δημοσίου, των ΟΤΑ και των ΝΠΔΔ, για τους οποίους δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 14 του ν. 3016/
6. Το ζήτημα αυτό, ως αναφερόμενο σε μεγάλη κατηγορία εργαζομένων στο δημόσιο τομέα και, εντεύθεν, χαρακτηρισθέν ως ζήτημα εξαιρετικής σημασίας (επί του οποίου έχουν γίνει ήδη διαφορετικές προσεγγίσεις από Τμήματα του παρόντος δικαστηρίου), έχει παραπεμφθεί ήδη στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την 2233/2013 απόφαση του Β1 τμήματος αυτού. Μετά το γενόμενο προσδιορισμό, η παραπεμφθείσα υπόθεση εκκρεμεί προς συζήτηση στην Πλήρη Ολομέλεια κατά τη δικάσιμο της 10ης Απριλίου
7. Επομένως, για την ενότητα της νομολογίας και προς αποφυγή εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων, συντρέχει, ευλόγως, περίπτωση εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 249 ΚΠολΔ. Κατόπιν αυτού, πρέπει να ανασταλεί η πρόοδος της παρούσας δίκης επί του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως από την Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, προς την οποία η τυχόν παραπομπή και της υπόθεσης αυτής θα επιβράδυνε ακόμη περισσότερο την εκδίκασή της. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΝΑΒΑΛΛΕΙ τη συζήτηση επί του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως μέχρι την έκδοση οριστικής αποφάσεως από την Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου επί της υποθέσεως που έχει παραπεμφθεί σ' αυτή με την 2233/2013 απόφαση του Β1 τμήματος του Αρείου Πάγου. ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 23η Ιανουαρίου
8. -Και ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 14η Φεβρουαρίου
9. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ