ΑΠ 379/2016 — Απάτη

(6)μηνών και χρηματικής ποινής τουλάχιστον 100.000 δρχ.". Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι για την πραγμάτωση του ανωτέρω εγκλήματος απαιτείται α) αυθαίρετη κατάληψη δημοσίου κτήματος (ή δημοτικού ή κοινοτικού), β) η κατάληψη να έγινε εν γνώσει του δράστη, αρκούντος και του ενδεχομένου δόλου ότι πρόκειται για τέτοιο κτήμα και γ) το κτήμα να τελεί υπό την αναμφισβήτητη κατοχή του Δημοσίου (Δήμου ή Κοινότητος) (ΑΠ 199/2015, 717/2014, 292, 846/2010). Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την επιβαλλόμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 § 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει των εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ’ αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε’ του ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει σ’ αυτή διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υφίσταται, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθώς τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στην εφαρμοσθείσα διάταξη, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού προς το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος, από τον Άρειο Πάγο, της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη με αρ. 332/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Τριπόλεως, οι τρεις αναιρεσείοντες πρόεδρος και μέλη αντίστοιχα της Προσωρινής Επιτροπής Διοίκησης και Διαχείρισης της ..., κηρύχθηκαν, σε δεύτερο βαθμό, ένοχοι αυθαίρετης κατάληψης δημόσιας έκτασης, στην οποία υπάρχει και πηγή ύδατος, αναγνωρίστηκε ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ.2 περ. α’ του ΠΚ και τους επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως πέντε μηνών στον καθένα, ανασταλείσα επί τριετία. Στην αιτιολογία της αποφάσεως αυτής, δέχθηκε το άνω δευτεροβάθμιο δικαστήριο, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ότι από την εκτίμηση των μνημονευομένων στο αιτιολογικό κατ’ είδος αποδεικτικών μέσων αποδείχθηκαν τα ακόλουθα κατά πιστή μεταφορά πραγματικά περιστατικά: "Η επίδικη έκταση βρίσκεται στη θέση "..." ... και ανέρχεται, σύμφωνα με το κατηγορητήριο και τους ισχυρισμούς των κατηγορουμένων σε 2.200 στρέμματα, ωστόσο στην πραγματικότητα ανέρχεται σε 11.242.042,86 τ.μ., όπως προκύπτει από την με αριθ. πρωτ. .../20-5-2009 πράξη χαρακτηρισμού του Δασαρχείου ... και η οποία (έκταση) συνορεύει δυτικά με κτήμα ..., νότια με το ... ,βόρεια με ... σύνορο ..., ... κάτωθι Ιεράς Μονής και ανατολικά με υδρόμυλο Μονής και .... Εντός της ανωτέρω έκτασης και στο τμήμα- θέση 13 της ως άνω πράξης χαρακτηρισμού συνολικής έκτασης 4.610.633,09 τμ κείται η πηγή με την ονομασία ... Το εν λόγω τμήμα

(13)σύμφωνα με την ανωτέρω πράξη χαρακτηρισμού προτείνεται να χαρακτηριστεί ως δασική έκταση της παρ.

1. Περαιτέρω, προκύπτει ότι η Ιερά Μονή ..., Πρόεδρος της Προσωρινής Επιτροπής Διοίκησης και Διαχείρισης τυγχάνει ο πρώτος κατηγορούμενος και μέλη ο δεύτερος και η τρίτη κατηγορούμενη, η οποία ανέκαθεν εξυπηρετούσε τις ανάγκες ύδρευσης των μοναχών από τα ελευθέρως και αενάως ρέοντα ύδατα της ανωτέρω πηγής εισηγήθηκε την εκμετάλλευση και εμφιάλωση μέρους του ύδατος της ως άνω πηγής και την ενοικίαση στην εταιρία εμφιάλωσης με την επωνυμία "... SA" ενός αγροτεμαχίου ιδιοκτησίας της μονής που κείται στη θέση "..." έκτασης 36.989,81 ευρώ στο οποίο βρίσκεται η απόληξη της ευρισκόμενης σε ψηλότερο σημείο πηγής. Το Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Ιεράς Μητρόπολης ... με σχετική απόφαση του κατά τη συνεδρίαση της 20-7-2007 ενέκρινε την ως άνω εισήγηση και δυνάμει της ως άνω η Ιερά Μονή ... ... μίσθωσε στις 20-7-2007 το ανωτέρω ακίνητο στην ως άνω εταιρία, συνάπτοντας το σχετικό με αριθμό .../20-7-2007 συμβόλαιο μίσθωσης αγροτικού ακινήτου του συμβολαιογράφου ... Βασίλειου Αρτόπουλου, νομίμως μεταγεγραμένου. Στο εν λόγω μισθωτήριο ρητώς αναγράφεται ότι η πηγή ανήκει κατά κυριότητα στην εκμισθώτρια μονή, ενώ με αυτό πλέον της μίσθωσης του αγροτικού ακινήτου εντός του οποίου σχεδιαζόταν η εγκατάσταση και λειτουργία εργοστασίου εμφιάλωσης νερού και αναψυκτικών παραχωρείται επιπλέον στη μισθώτρια εταιρία το δικαίωμα εκμετάλλευσης και χρήσης της πηγής και του απαραίτητου φέροντα χώρου (οπότε υπονοείται λογικώς και το μέρος του εδάφους απ’ όπου εξέρχεται και που αποτελεί αναποχώριστο και συστατικό στοιχείο του ακινήτου επί του οποίου υπάρχει). Με τη σύναψη του ανωτέρω μισθωτηρίου και την παραχώρηση στη μισθώτρια εταιρία του δικαιώματος χρήσης της πηγής, οι κατηγορούμενοι, με τις προαναφερθείσες ιδιότητές τους, με πρόθεση, ήτοι με γνώση και βούληση κατέλαβαν αυτογνωμόνως δημόσια έκταση η οποία βρισκόταν αναμφισβήτητα υπό την κατοχή του Δημοσίου καθόσον α) κατέστησαν ανέφικτη τη χρήση του κοινόχρηστου ύδατος από οποιονδήποτε τρίτο, καθόσον με το μισθωτήριο παραχωρήθηκε η αποκλειστική χρήση του νερού και του "περιβάλλοντος χώρου (ήτοι της εδαφικής έκτασης στην οποία αυτή κείται) στη μισθώτρια εταιρία, η οποία θα προέβαινε εντός του χώρου αυτού εργασίες για την άντληση του νερού και την κατάληξή του στο μισθωμένο ακίνητο εντός του οποίου θα κατασκευαζόταν το εργοστάσιο εμφιάλωσης, β) η πηγή και το μέρος του εδάφους απ’ όπου εξέρχεται (και που χαρακτηρίζεται στην από 20-5-2009 πράξη χαρακτηρισμού του Δασάρχη ... ως τμήμα 13) βρισκόταν στην αναμφισβήτητη κατοχή του Δημοσίου ανέκαθεν και αδιαλείπτως. Το ανωτέρω ενισχύεται από τις καταθέσεις των μαρτύρων, οι οποίοι με σαφήνεια και κατηγορηματικό τρόπο βεβαίωσαν το δημόσιο χαρακτήρα της έκτασης εντός της οποίας κείται η πηγή "Μ. Ν." αλλά θεωρείται δημόσια και κατ’ άρθρο 62 παρ 1 του Ν 998/79, αφού δεν έχει αναγνωριστεί επ’ αυτής δικαίωμα κυριότητας σε οποιονδήποτε τρίτο. Περαιτέρω, αποδείχτηκε ότι η Ιερά Μονή είχε διεκδικήσει το έτος 1933 μεταξύ άλλων εκτάσεων και την έκταση εντός της οποίας κείται η πηγή. Το τότε Διοικητικό Δικαστήριο του Υπουργείου Γεωργίας με την με αριθ. 70/6-12-1933 απόφασή του αναγνώρισε στην Μονή κυριότητα επί δασικής έκτασης 800 στρεμμάτων, ευρισκόμενη στη θέση "..." επί συνολικής διεκδικούμενης έκτασης 4.000 στρεμμάτων, Την υπόλοιπη διεκδικούμενη τότε έκταση, στην οποία περιλαμβανόταν και το εδαφικό τμήμα στο οποίο κείται η επίδικη πηγή, το Διοικητικό Δικαστήριο δεν το επιδίκασε στη Μονή κρίνοντας ότι είναι δημόσιο. Η Μονή αναγνώρισε την απόφαση αυτή μη ασκώντας προσφυγή ή ένδικα βοηθήματα κατά αυτής. Αλλά και μεταγενέστερα, ουδέποτε αιτήθηκε την αναγνώριση ιδιοκτησίας κατά τις διατάξεις του άρθρου 8 του Ν. 998/1979 "περί προστασίας δασών και δασικών εκτάσεων" αλλά ούτε και αγωγή κυριότητας έναντι του ελληνικού δημοσίου κατά τη διαδικασία που ορίζεται με το άρθρο 8 του ΑΝ 1539/1938 και γ) οι κατηγορούμενοι, με την ιδιότητα τους ως Πρόεδρος της Προσωρινής Επιτροπής Διοίκησης και Διαχείρισης της Ιεράς Μονής ... ο πρώτος και ως μέλη ο δεύτερος και τρίτη γνώριζαν το δημόσιο χαρακτήρα του εν λόγω κτήματος εντός του οποίου κείται η πηγή, καθόσον είχαν λόγω της ιδιότητάς τους άμεση πρόσβαση στα αρχεία της Μονής, οπότε και είχαν αντίληψη ότι ουδέποτε είχε παραχωρηθεί στη Μονή κυριότητα επί της επίδικης πηγής με οποιαδήποτε απόφαση ή διαδικασία αλλά τουναντίον είχε απορριφθεί το αίτημα της Μονής να της αναγνωριστεί κυριότητα επ’ αυτής με την με αριθμό 70/1933 απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου του Υπουργείου Γεωργίας, καθόσον κρίθηκε ότι αυτή ανήκει στο Δημόσιο. Με τις παραδοχές αυτές πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι οι κατηγορούμενοι για την αποδιδόμενη σε αυτούς με το κατηγορητήριο πράξη, μόνον όμως όσον αφορά την πηγή και τον περιβάλλοντα χώρο της, όπως αυτός έχει προσδιοριστεί ως τμήμα- θέση 13 με την με αριθ. πρωτ. .../20-5-2009 πράξη χαρακτηρισμού του Δασαρχείου ... συνολικής έκτασης 4.610.633,09 τμ με στοιχεία περιμέτρου 1-2-3- ....-124-125-
2. Για τη λοιπή έκταση, η οποία ανέρχεται συνολικά σε 6.631.409,71 τ.μ. θα πρέπει να κηρυχθούν αθώοι καθόσον δεν αποδείχτηκε ούτε περιγράφεται στο κατηγορητήριο κάποιο περιστατικό το οποίο συνιστά διακατοχική πράξη (π.χ. εκχέρσωση, περίφραξη, φύτευση κλπ) σε αυτή εκ μέρους της Μονής που θα είχε το χαρακτήρα κατάληψης δημόσιας έκτασης". Στη συνέχεια το δευτεροβάθμιο δικαστήριο κήρυξε τους τρείς κατηγορουμένους ενόχους του ότι: "Στη θέση "..." ..., στις 20-07-2007, ο πρώτος κατηγορούμενος, με την ιδιότητα του Προέδρου της Προσωρινής Επιτροπής Διοίκησης και Διαχείρισης της ... και ο δεύτερος και η τρίτη εξ αυτών με την ιδιότητα μέλους της άνω Επιτροπής με πρόθεση κατέλαβαν αυτογνωμόνως δημόσια έκταση, η οποία βρισκόταν αναμφισβήτητα υπό την κατοχή του Δημοσίου και συγκεκριμένα χωρίς έγκριση και σχετική παραχώρηση από την αρμόδια υπηρεσία, με σκοπό να αποκτήσουν δικαίωμα κυριότητος, κατέλαβαν έκταση 4.610.633.09 τ.μ. (με στοιχεία περιμέτρου 1-2-3-....... -124-125-1), όπως αυτή προσδιορίζεται ως θέση- τμήμα 13 στην με αριθ. πρωτ. .../20-5-2009 πράξη χαρακτηρισμού του Δασαρχείου ... και η οποία αποτελεί μέρος μείζονος έκτασης 11.242.042,86 τ.μ. η οποία συνορεύει δυτικά με κτήμα ..., νότια με το ..., βόρεια με Άνω ... σύνορο ..., ... κάτωθι Ιεράς Μονής και ανατολικά με υδρόμυλο Μονής και ..., καθώς επίσης κατέλαβαν και την πηγή που βρίσκεται εντός της ανωτέρω εκτάσεως με την ονομασία "Μ. Ν.", παραχωρώντας η Ιερά Μονή ... ... με το υπ’ αριθ. .../20-07-2007 συμβόλαιο μίσθωσης αγροτικού ακινήτου του Συμβολαιογράφου ... Βασιλείου Αρτόπουλου με το οποίο εκμίσθωσε στην ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "...-ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ- ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ" και τον διακριτικό τίτλο " ... S.A.", συνολική έκταση 36.989,81 τετραγωνικών μέτρων ιδιοκτησίας της, ευρισκόμενη στη θέση "..." και το δικαίωμα εκμετάλλευσης της χρήσης της πηγής στην παραπάνω ανώνυμη εταιρία παρότι γνώριζε ότι η προαναφερόμενη έκταση των 4.610.633,09 τ.μ. εντός της οποίας βρισκόταν και η πηγή με την ονομασία "Μ. Ν." ανήκε κατά πλήρες δικαίωμα νομής, κατοχής και κυριότητας στο δημόσιο". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν διέλαβε στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεώς του, την από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ κατά τα ανωτέρω απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού δεν εκθέτει σε αυτήν με σαφήνεια και πληρότητα και χωρίς λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν όλα τα στοιχεία της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης της ανωτέρω αξιόποινης πράξεως της παράβασης άρθρου 23 παρ.1 Α.Ν. 1539/1938, όπως αντικ. με το άρθρο 1 παρ. 2 του Α.Ν. 263/1968 και όπως αναλύεται στην προεκτεθείσα μείζονα σκέψη, για το οποίο πλημμέλημα και καταδικάσθηκαν οι τρεις αναιρεσείοντες, με αποτέλεσμα να στερήσει έτσι την απόφασή του από νόμιμη βάση. Ειδικότερα αναφέρεται στην αιτιολογία μεν ότι η επίδικη έκταση, ήτοι η πηγή "Μ. Ν." ... και το μέρος του εδάφους απόπου εξέρχεται το νερό και ο περιβάλλων χώρος αυτής (τμήμα 13, έκτασης 4.610.663,09 τ.μ.), ανήκαν στην αναμφισβήτητη κυριότητα και κατοχή του πολιτικώς ενάγοντος Δημοσίου ανέκαθεν και αδιαλείπτως, χωρίς να είναι απαραίτητο να αναφέρονται στο αιτιολογικό συγκεκριμένες πράξεις νομής και κατοχής εκ μέρους των οργάνων του Δημοσίου και αιτιολογείται και η γνώση από τους αναιρεσείοντες του δημόσιου χαρακτήρα του εν λόγω ακινήτου, αναγνωρισμένου δυνάμει της με αρ. 70/1993 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου ότι δεν ανήκει στην ανωτέρω Μονή, αλλά στο Δημόσιο, αλλά δεν αιτιολογείται και το τρίτο απαιτούμενο στοιχείο του εγκλήματος, η υλική πράξη της αυθαίρετης, παράνομης, κατάληψης της έκτασης αυτής από τους κατηγορουμένους. Στο προεκτεθέν αιτιολογικό, συμπληρούμενο από το προπαρατεθέν διατακτικό, αναφέρεται ως αυθαίρετη πράξη κατάληψης της άνω δημόσιας έκτασης, μόνον η, εκ μέρους των αναιρεσειόντων κατηγορουμένων, για λογαριασμό της ... που εκπροσωπούσαν, εκμίσθωση της δημόσιας έκτασης αυτής ομού μετά της πηγής σε ιδιωτική εταιρεία εμφιάλωσης νερού, ισχυριζόμενοι απλώς και αναγράφοντας στο καταρτισθέν μισθωτήριο συμβόλαιο ότι η πηγή ανήκει στην εκμισθώτρια Μονή κατά κυριότητα, παραχωρώντας στη μισθώτρια και το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης της πηγής, ενώ με την ίδια προσβαλλόμενη απόφαση αθωώθηκαν για αυθαίρετη κατάληψη της υπόλοιπης όμορης μείζονος δημόσιας έκτασης των 6.631,409 τ.μ., με την αιτιολογία ότι "δεν αποδείχθηκε, ούτε περιγράφεται στο κατηγορητήριο κάποιο περιστατικό το οποίο να συνιστά διακατοχική πράξη, π.χ. εκχέρσωση, περίφραξη, φύτευση κ.λπ. σε αυτή εκ μέρους της Μονής, που θα είχε το χαρακτήρα κατάληψης δημόσιας έκτασης". Επομένως, από το σύνολο των παραπάνω παραδοχών του αιτιολογικού σε συνδυασμό με το διατακτικό προκύπτει ασάφεια και λογικό κενό, αν οι κατηγορούμενοι προέβησαν σε αυθαίρετη κατάληψη της άνω δημόσιας έκτασης που εκμίσθωσαν ή αρκέστηκαν σε απλό ισχυρισμό περί κυριότητας της Μονής στην ανωτέρω πηγή και προχώρησαν στη πράξη εκμίσθωσης της πηγής αυτής και του περιβάλλοντος αυτής χώρου σε ιδιωτική εταιρεία εμφιάλωσης νερού, αναγράφοντας απλώς στο μισθωτήριο συμβόλαιο ότι η πηγή ανήκει στην εκμισθώτρια Μονή κατά κυριότητα, παραχωρώντας και το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης της πηγής και του αναβλύζοντος νερού αυτής, αφού δεν εκτίθεται κάποιο πραγματικό περιστατικό που να υποδηλώνει κατάληψη της νομής και παράδοση του εκμισθωθέντος ακινήτου στη μισθώτρια εταιρεία, κατά την έννοια του άνω άρθρου 23 του ΑΝ 1539/1938, και είναι αδιάφορο το ότι με βάση το μισθωτήριο αυτό συμβόλαιο η μισθώτρια εταιρεία είχεν ενοχικό δικαίωμα να προβεί στο μίσθιο αυτό ακίνητο σε εργασίες άντλησης του νερού της πηγής και κατάληξης τους σε μισθωμένο ακίνητο της Μονής, εντός του οποίου θα κατασκεύαζε και το οικείο εργοστάσιο εμφιάλωσης, πράγμα όμως που κατά τις παραδοχές δεν έγινε, αφού δεν έγινε και παράδοση της νομής και κατοχής της εκμισθωθείσας δημόσιας έκτασης στη μισθώτρια εταιρεία. Επομένως, οι σχετικοί από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ’ και Ε’ του ΚΠΔ λόγοι αναιρέσεως (πρώτος, δεύτερος, τρίτος), με τους οποίους προβάλλεται η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, εσφαλμένης ερμηνείας και εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπό τη μορφή έλλειψης νόμιμης βάσης, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο, της ορθής εφαρμογής του νόμου, είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά τις καταδικαστικές αυτής διατάξεις, παρέλκει δε η έρευνα των λοιπών λόγων αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Περαιτέρω, κατά τα άρθρα 111,112 και 113 του ΠΚ το αξιόποινο των εγκλημάτων εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία προκειμένου για πλημμελήματα, είναι πενταετής και άρχιζε/ από τότε που τελέσθηκε η πράξη. Η προθεσμία της παραγραφής αναστέλλεται, για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως πέραν των τριών ετών για τα πλημμελήματα. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ. 1 εδ. β’ , 370 εδ β’ και 511 ΚΠΔ προκύπτει, ότι η παραγραφή ως θεσμός δημόσιας τάξης, εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης ακόμη και στον Άρειο Πάγο, ο οποίος, όταν διαπιστώσει τη συμπλήρωση της παραγραφής, υποχρεούται να αναιρέσει την προσβαλλόμενη καταδικαστική απόφαση και να παύσει οριστικά την ποινική δίωξη, εφόσον η αίτηση αναιρέσεως είναι τυπικά δεκτή και περιέχεται σ’ αυτή ένας τουλάχιστον παραδεκτός και βάσιμος λόγος από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση η πλημμεληματική πράξη της παράβασης του άρθρου 23 παρ. 1 του Α.Ν. 1539/1938 περί προστασίας δημοσίων κτημάτων, για την οποία καταδικάσθηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση οι τρεις αναιρεσείοντες, φέρεται ότι τελέσθηκε στις 20-07-2007, έκτοτε δε μέχρι και τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως (την 4-11-2015) παρήλθε πλήρης οκταετία και εξαλείφθηκε κατά τα παραπάνω με παραγραφή το αξιόποινο της πράξεως αυτής. Άρα αφού η ένδικη αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε παραδεκτά και περιέχει, όπως πιο πάνω αναφέρθηκε, παραδεκτό λόγο αναιρέσεως, ο οποίος κρίθηκε ως παραπάνω βάσιμος, πρέπει να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη κατά των κατηγορουμένων αναιρεσειόντων κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αναιρεί εν μέρει την με αριθμό 332/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Τριπόλεως, κατά τις καταδικαστικές της διατάξεις. Παύει οριστικά την ποινική δίωξη η οποία ασκήθηκε κατά των κατηγορουμένων Ι. Σ. του Κ., Σ. Α. του Ο. και Χ. Β. του Ι., για την αξιόποινη πράξη του ότι: "Στη θέση "..." ..., στις 20-07-2007, ο πρώτος κατηγορούμενος, με την ιδιότητα του Προέδρου της Προσωρινής Επιτροπής Διοίκησης και Διαχείρισης της ... και ο δεύτερος και η τρίτη εξ αυτών με την ιδιότητα μέλους της άνω Επιτροπής με πρόθεση κατέλαβαν αυτογνωμόνως δημόσια έκταση, η οποία βρισκόταν αναμφισβήτητα υπό την κατοχή του Δημοσίου και συγκεκριμένα χωρίς έγκριση και σχετική παραχώρηση από την αρμόδια υπηρεσία, με σκοπό να αποκτήσουν δικαίωμα κυριότητος, κατέλαβαν έκταση 4.610.633.09 τ.μ. (με στοιχεία περιμέτρου 1-2-3-....... -124-125-1), όπως αυτή προσδιορίζεται ως θέση - τμήμα 13 στην με αριθ. πρωτ. .../20-5-2009 πράξη χαρακτηρισμού του Δασαρχείου ... και η οποία αποτελεί μέρος μείζονος έκτασης 11.242.042,86 τ.μ. η οποία συνορεύει δυτικά με κτήμα ..., νότια με το ..., βόρεια με Άνω ... σύνορο ..., ... κάτωθι Ιεράς Μονής και ανατολικά με υδρόμυλο Μονής και ..., καθώς επίσης κατέλαβαν και την πηγή που βρίσκεται εντός της ανωτέρω εκτάσεως με την ονομασία "Μ. Ν.", παραχωρώντας η Ιερά Μονή ... ... με το υπ’ αριθ. .../20-07-2007 συμβόλαιο μίσθωσης αγροτικού ακινήτου του Συμβολαιογράφου ... Βασιλείου Αρτόπουλου με το οποίο εκμίσθωσε στην ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "...-ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ- ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ" και τον διακριτικό τίτλο "... S.A.", συνολική έκταση 36.989,81 τετραγωνικών μέτρων ιδιοκτησίας της, ευρισκόμενη στη θέση "..." και το δικαίωμα εκμετάλλευσης της χρήσης της πηγής στην παραπάνω ανώνυμη εταιρία παρότι γνώριζε ότι η προαναφερόμενη έκταση των 4.610.633,09 τ.μ. εντός της οποίας βρισκόταν και η πηγή με την ονομασία "Μ. Ν." ανήκε κατά πλήρες δικαίωμα νομής, κατοχής και κυριότητας στο δημόσιο". Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Νοεμβρίου
3. Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Φεβρουαρίου
4. Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ