ΑΠ 432/2013 — Σωματική βλάβη επικίνδυνη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 432 / 2013 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Σωματική βλάβη επικίνδυνη. Περίληψη: Αναίρεση καταδικαστικής αποφάσεως. Αδίκημα. Επικίνδυνη σωματική βλάβη. Λόγοι α) Εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, β) Έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, γ) Απόλυτη ακυρότητα διαδικασίας στο ακροατήριο. Στο διατακτικό που συμπληρώνει το σκεπτικό καθορίζεται ποιό από τα δύο είδη διακινδύνευσης συνέτρεξε στη προκειμένη περίπτωση, ήτοι κίνδυνος για τη ζωή του παθόντος. Επομένως είναι αβάσιμος ο λόγος αναίρεσης περί ελλείψεως νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Επαρκής η αιτιολογία της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη εξειδίκευση του δόλου. Η καταδικαστική κρίση, που στηρίζεται μόνο στη μαρτυρία ή απολογία συγκατηγορουμένου, προκαλεί απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας . Έννοια συγκατηγορουμένου. Όταν όμως το Δικαστήριο στήριξε την καταδικαστική του κρίση και σε άλλα αποδεικτικά μέσα, απορρίπτεται ο σχετικός λόγος αναιρέσεως. Αριθμός 432/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Ζαΐρη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου - Βασιλοπούλου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Κ. Μ. του Ε., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Πάχη, για αναίρεση της υπ' αριθ. 8711/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον E. T. του H., κάτοικο ..., που δεν παρέστη. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Νοεμβρίου 2011 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1436/2011. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τις διατάξεις των άρθρων 308 και 309 του Π.Κ., αν η σωματική βλάβη τελέσθηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική βλάβη, επιβάλλεται στον υπαίτιο φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, συνίσταται στην πρόκληση της, κατά το άρθρο 308 παρ. 1, σωματικής βλάβης κατά τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει κίνδυνο για τη ζωή του παθόντος ή βαριά σωματική βλάβη, όπως ενδεικτικά αναφέρεται στη διάταξη του άρθρου 310 § 2 του ΠΚ. Ενόψει της διαζευκτικής διατυπώσεως της δεύτερης από τις διατάξεις αυτές, είναι απαραίτητο στην καταδικαστική για επικίνδυνη σωματική βλάβη απόφαση, να καθορίζεται ποια από τις ως άνω δύο διακινδυνεύσεις δέχεται το δικαστήριο ότι συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, δηλαδή διακινδύνευση για τη ζωή ή για βαριά σωματική βλάβη. Αυτό δε, δεν στερείται εννόμων συνεπειών, διότι η παραδοχή της μίας ή της άλλης περίπτωσης, αν και στις δύο περιπτώσεις η πράξη τιμωρείται με τα αυτά όρια ποινής, πρακτικώς οδηγεί σε διαφοροποίηση της ποινικής μεταχείρισης του δράστη, αφού στην πρώτη πλήττεται έννομο αγαθό υπέρτερο από τη σωματική υγεία και ακεραιότητα και η ποινή του θα καθοριστεί με βάση τα κριτήρια του άρθρου 79 Π.Κ. Αν υπάρχει ασάφεια, αναφορικά με το είδος της διακινδύνευσης, τότε συντρέχει περίπτωση εκ πλαγίου παραβίασης της ανωτέρω διάταξης του άρθρου 309 του Π.Κ και ιδρύεται ο, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, λόγος αναίρεσης, διότι ο Άρειος Πάγος αδυνατεί να ελέγξει ακυρωτικά την απόφαση, για το αν δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε σωστά ή μη το νόμο, με αποτέλεσμα η απόφαση να στερείται νόμιμης βάσης. Για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος απαιτείται δόλος, δηλαδή, γνώση της δυνατότητας του κινδύνου της ζωής ή της βαριάς σωματικής βλάβης και θέληση του υπαιτίου να προξενήσει σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας. Ιδιαίτερη εξειδίκευση του δόλου δεν απαιτείται, αρκεί να προκύπτει από τα δεκτά γενόμενα πραγματικά περιστατικά. Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 § 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί, με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Ειδικότερα, ως προς την έκθεση των αποδείξεων αρκεί η γενική, κατά το είδος τους, αναφορά τους, χωρίς να είναι απαραίτητο να διευκρινίζεται από ποιο αποδεικτικό μέσο αποδείχθηκε κάθε παραδοχή. Δεν αποτελούν, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά, και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 Ε' του Κ.Π.Δ λόγο αναιρέσεως, αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη δε ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει, όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή τέτοιας διάταξης συντρέχει όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αληθινά στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου για το λόγο ότι στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης, υπ' αρ. 8711/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών, τα οποία ως ενιαίο σύνολο παραδεκτώς αλληλοσυμπληρώνονται, το ανωτέρω Δικαστήριο, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό: Α) καταδίκασε τον αναιρεσείοντα για την αξιόποινη πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης(άρθρ. 308 σε συνδ. με 309 ΠΚ) και Β) αθώωσε: α) τους T. E., και Ι. Α. για την αξιόποινη πράξη της απόπειρας εκβίασης από κοινού και β) τον Δ. Π. για ηθική αυτουργία στην αμέσως παραπάνω πράξη της απόπειρας εκβίασης από κοινού. Συγκεκριμένα το δικαστήριο δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του σε σχέση με τον αναιρεσείοντα -κατηγορούμενο, μετά από εκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία προσδιορίζει κατ' είδος, και ειδικότερα την ανώμοτη κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντος, τις ένορκες καταθέσεις των υπολοίπων μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο, την απολογία των κατηγορουμένων και γενικά όλη τη συζήτηση της υποθέσεως, ότι αποδείχθηκαν - κατά πιστή μεταφορά -τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο τέταρτος κατηγορούμενος είναι ζωέμπορος, ενώ ο πρώτος (αναιρεσείων) διατηρεί ταβέρνα στην ... . Ο τρίτος κατηγορούμενος εργάζεται ως οδηγός του τέταρτου κατηγορούμενου και ο δεύτερος κατηγορούμενος, που είναι Αλβανός υπήκοος, εργάζεται τόσο στον τέταρτο κατηγορούμενο όσο και στον αδελφό του. Από πώληση ζώων που έγινε μεταξύ του 4ου και 1ου, τυπικά δε με την εταιρεία "Τ. Τ. και Σια Κτηνοτροφική Λαμίας ΕΠΕ" προς τον 1ο και τη σύζυγο του και εκπληρώθηκε το Πάσχα του άνω χρόνου, ο 1ος όφειλε στον 4° τα ποσά των 7.155 Ε και 3.780 Ε., εκδοθέντων για την οφειλή αυτή, των υπ' αρ. 63 και 64/2005 διαταγών πληρωμής του Ειρηνοδίκη Λαμίας. Ο 4°ς κατηγορούμενος ζήτησε από τον 1ο την εξόφληση του άνω τιμήματος, το οποίο τελικά δεν κατέβαλε ο 10ς παρά το ότι επανειλημμένως το είχε υποσχεθεί. Τελικώς αυτός συμφώνησε την 15η Αυγούστου του 2004 να εξοφλήσει τα άνω ποσά. Οι 2ος και 3ος πήγαν στον 1° για λογαριασμό του 4ου να εισπράξουν τα οφειλόμενα. Αρχικά δεν τον βρήκαν εκεί και επέστρεψαν μετά 1 ώρα, αφού η σύζυγος του 1ου κατηγορουμένου τους είπε ότι τότε αυτός θα γύριζε. Όταν αυτός τους αντίκρισε άρχισε να τους βρίζει και με όπλο που άρπαξε στα χέρια του πυροβόλησε τον E. (2° ατηγορούμενο),σημαδεύοντας την κοιλιά του αλλά αυτός για να προστατευθεί έβαλε μπροστά το χέρι του και η σφαίρα τον βρήκε εκεί. Αμέσως ο 2°ς και 3°ς μετέβησαν στην Αστυνομία για να δηλώσουν το συμβάν, όταν δε επέστεψαν στο χώρο που έλαβε χώρα αυτό, ο 10ς και η οικογένεια του είχαν αποχωρήσει και είχαν σκουπίσει τα αίματα, γεγονός που αποδέχονται πλην όμως ισχυρίζονται ότι τα αίματα ήταν από τα σφαχτά. Από τα πιο πάνω αποδεικτικά μέσα δεν αποδείχθηκε ότι ο 2°ς κρατούσε όπλο ή με οποιονδήποτε τρόπο οι 2ος και 3ος απείλησαν τη ζωή του 1ου μ' αυτό, ούτε ότι εκπυρσοκρότησε και ο 1ος με την οικογένεια του φοβήθηκαν απ' αυτό. Αν ο ισχυρισμός αυτός ήταν αληθής η σφαίρα που τυχόν είχε φύγει από το όπλο του 2ου θα βρισκόταν από την αστυνομία στο χώρο του συμβάντος. Μάλιστα στην κατάθεση της, η μάρτυρας του 1ου, σύζυγος του ανέφερε ότι οι 2ος και 3ος δεν κρατούσαν όπλα στα χέρια, αλλά τα είχαν πίσω από τη ζώνη και φορούσαν από πάνω πουκάμισα. Εξ όλων των ανωτέρω προκύπτει ότι ο πρώτος κατηγορούμενος τέλεσε τις πράξεις που του αποδίδονται με το κατηγορητήριο και πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος του E. T. ". Στη συνέχεια το Δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα -κατηγορούμενο του ότι: "Στον ..., στις 14-8-2004 με πρόθεση, προξένησε σε άλλον σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας του κατά τρόπο που μπορούσε να προκληθεί κίνδυνος για τη ζωή του και συγκεκριμένα επιτέθηκε εναντίον του E. T. του Η. και τον πυροβόλησε με το πιστόλι που κρατούσε, με αποτέλεσμα να του προκαλέσει διαμπερές τραύμα του αριστερού άνω άκρου, με πύλη εισόδου στη μεσότητα περίπου της ωλένιου μοίρας της καμπτικής επιφάνειας του αριστερού αντιβραχίου, διαμέτρου 1,1 εκ. και πύλη εξόδου την έσω -οπίσθια επιφάνεια του αριστερού αγκώνα. Από τον τρόπο δε τελέσεως της πράξεως και ιδίως από το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για την τέλεση αυτής, μπορούσε να προκληθεί κίνδυνος για τη ζωή του παθόντος " και του επέβαλε για την πράξη αυτή ποινή φυλακίσεως δέκα