Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 454 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία. Περίληψη: Έλλειψη αιτιολογίας και εσφαλμένη εφαρμογή λόγω αντίφασης αιτιολογικού και διατακτικού. Αναιρεί και παραπέμπει. Αριθμός 454/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ε' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηρακλή Κωνσταντινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κούκλη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό-Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 25 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία της Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Δάρμαρο, περί αναιρέσεως της 2631/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ψ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Πανούση. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 5 Οκτωβρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1851/
- Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 302 παρ. 1 του Π.Κ., ''όποιος επιφέρει από αμέλεια το θάνατο άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών'' και κατά τη διάταξη του άρθρου 314 παρ. 1 εδ. α' του Π.Κ., ''όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών''. Ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 28 του Π.Κ., ''από αμέλεια πράττει όποιος, από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλλει, είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα, που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν''. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει, ότι για τη θεμελίωση της αξιόποινης πράξεως της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, απαιτείται η διαπίστωση, αφενός μεν ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη κατά αντικειμενική κρίση προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη λογική και τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και αφετέρου, ότι είχε τη δυνατότητα να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψη. Η παράλειψη ως έννοια, ενυπάρχει σε κάθε είδος αμέλειας, εφόσον το ένα σκέλος της ευθύνης συνίσταται, στην μη καταβολή της προσοχής, δηλαδή σε παράλειψη. 'Όταν όμως η αμέλεια δεν συνίσταται σε ορισμένη παράλειψη, αλλά σε σύνολο συμπεριφοράς που προηγήθηκε του αποτελέσματος, τότε για τη θεμελίωση της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, ως εγκλήματος που τελείται με παράλειψη, απαιτείται η συνδρομή και των όρων του άρθρου 15 του Π.Κ.. Κατά τη διάταξη αυτή, όπου ο νόμος για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης, απαιτεί να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του, τιμωρείται όπως η πρόκλησή του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης, είχε ιδιαίτερη (δηλαδή ειδική και όχι γενική) νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος. Η ιδιαίτερη αυτή νομική υποχρέωση (προς ενέργεια τείνουσα στην παρεμπόδιση του αποτελέσματος), μπορεί να πηγάζει από ρητή διάταξη νόμου ή από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων, που συνδέονται με ορισμένη έννομη σχέση του υπόχρεου ή από σύμβαση ή από ορισμένη προηγούμενη συμπεριφορά του, από την οποία δημιουργήθηκε ο κίνδυνος επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη κατά το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., , ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ' του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, όταν σ' αυτή περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις (αποδεικτικά μέσα) επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Ειδικά δε επί εγκλήματος εξ αμελείας που συνίσταται σε παράλειψη, πρέπει να προσδιορίζεται στην αιτιολογία της απόφασης και από πού πηγάζει η ιδιαίτερη υποχρέωση του υπαίτιου προς ενέργεια (αποτρεπτική του αποτελέσματος) και αν πρόκειται για επιτακτικό κανόνα δικαίου και ο κανόνας αυτός. Τέλος , λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 περ. Ε' του Κ.Π.Δ. η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, ενώ εσφαλμένη ερμηνεία, όταν το δικαστήριο αποδίδει στη διάταξη διαφορετική έννοια, από εκείνη που πραγματικά έχει. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση αυτής, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται στην απόφαση κατά τρόπο σαφή, πλήρη και χωρίς λογικά κενά τα προκύψαντα πραγματικά περιστατικά ή κατά την έκθεση αυτών υπάρχει αντίφαση είτε στην ίδια την αιτιολογία είτε μεταξύ αυτής και του διατακτικού με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, και να μην έχει η απόφαση νόμιμη βάση. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 2631/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης , καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος σε δεύτερο βαθμό, για τις πράξεις της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και της σωματικής βλάβης από αμέλεια, σε συνολική ποινή φυλάκισης είκοσι πέντε μηνών, η οποία ανεστάλη επί τριετία. Στην αιτιολογία της απόφασης, διαλαμβάνονται, τα εξής: " Από τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάσθηκαν νόμιμα στο δικαστήριο τούτο και αναφέρονται ονομαστικά παραπάνω, την ανάγνωση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης καθώς και των εγγράφων που αναφέρονται στα πρακτικά της δίκης αυτής την απολογία του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και την όλη αποδεικτική διαδικασία αποδείχθηκε ότι: Στο 15ο χιλιόμετρο της Ε.Ο ........., στις 5-6-2000 ,ο κατηγορούμενος εκπρόσωπος της κατασκευαστικής εταιρείας "....... ΕΠΕ", από αμέλειά του, προκάλεσε τον θάνατο του Ψ, αδελφού της εγκαλούσας, και τον τραυματισμό του Ζ1, εργαζομένων της εταιρείας αυτής, κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες. Η εν λόγω κατασκευαστική εταιρεία είχε αναλάβει ως εργολάβος την τοποθέτηση στο κατάστημα-θερινό κέντρο διασκέδασης ".......", Γ1, που βρισκόταν στην περιοχή του αεροδρομίου ........., μίας τέντας από πλαστικό υλικό σε υπάρχουσα μεταλλική στέγη διαστάσεων 20 χ 30 μέτρων. Κατά τις σχετικές εργασίες για την ολοκλήρωση του έργου (για το οποίο σημειωτέον δεν είχε εκδοθεί άδεια για την κατασκευή της Ψ1) και ενώ η τέντα τυλιγμένη σε δύο ρολλά, είχε ήδη τοποθετηθεί στην άκρη της στέγης και επρόκειτο την άλλη ημέρα να ξετυλιχθεί με τη βοήθεια γερανού και να καλύψει ολόκληρη τη μεταλλική κατασκευή, οι παραπάνω δύο εργαζόμενοι, Ψ και Ζ1, ανέβηκαν στη στέγη, ο μεν Ζ1 για να πραγματοποιήσει τις τελευταίες εργασίες ηλεκτροσυγκόλλησης, ο δε Ψ πιθανόν για να τον βοηθήσει ή για να φροντίσει για το ίσιαγμα της τέντας. Όμως, ο κατηγορούμενος από αμέλειά του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής που μπορούσε και όφειλε να καταβάλει λόγω της ιδιότητάς του, δεν έλαβε τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας προς αποφυγή του κινδύνου πρόκλησης οποιουδήποτε ατυχήματος, είτε τοποθετώντας σταθερό ικρίωμα ή σκαλωσιά ως δάπεδο εργασίας, είτε διαθέτοντας γερανό με ειδικό καλάθι - θέση του εργαζομένου, δεδομένου ότι η μεταλλική στέγη ήταν ακατάλληλη για να χρησιμεύσει ως ασφαλές δάπεδο εργασίας, με αποτέλεσμα κατά την εκτέλεση των άνω εργασιών οι οποίες λάμβαναν χώρα στο κανονικό κτίριο εργασίας των δύο εργαζομένων, λόγω μη κανονικής συγκόλλησης της στέγης ,αλλά και λόγω του μεγάλου βάρους της τέντας, που βρισκόταν πάνω σ' αυτήν να υποχωρήσουν (σπάσουν) τα μεταλλικά μέρη όπου βρισκόντουσαν και εργάζονταν οι δύο εργαζόμενοι, να πέσουν αυτοί από ύψος έξι περίπου μέτρων στο δάπεδο του κτιρίου και να υποστούν τις βαριές σωματικές βλάβες, που αναφέρονται στο διατακτικό και που για τον Ψ ήταν θανατηφόρες. Επομένως ο κατηγορούμενος ο οποίος ήταν υπεύθυνος του έργου και όφειλε να λάβει τα σχετικά μέτρα ασφαλείας, αλλά δεν τα έλαβε, μ' αποτέλεσμα οι άνω δύο εργαζόμενοι να πέσουν από τη στέγη, ενώ εργάζονταν ακόμη στο προβλεπόμενο ωράριο εργασίας τους, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος για τις παραπάνω δύο αξιόποινες πράξεις, που του αποδίδονται, κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό,(ήτοι να κηρυχθεί ένοχος μιας ανθρωποκτονίας και μιας σωματικής βλάβης παρ' υποχρέου)". Ακολούθως στο διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως κηρύσει ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι "Στο 15ο χιλιόμετρο της Ε.Ο ........, την 5-6-2000, από αμέλειά του, επέφερε το θάνατο του Ψ και προξένησε σωματική βλάβη στον Ζ
- Συγκεκριμένα ενώ ήταν υποχρεωμένος λόγω του επαγγέλματός του σε ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή δεν κατέβαλε την προσοχή που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλλει και έτσι δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε. Πιο συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος, εκπρόσωπος της εταιρείας "........ ΕΠΕ", ανέλαβε ως εργολάβος , από τον ιδιοκτήτη του υπό ανακαίνιση κέντρου διασκέδασης, με την ονομασία "........", Γ1, τις εργασίες επισκευής υπάρχουσας μεταλλικής στέγης και τοποθέτησης επ' αυτής, ως επικάλυψη, τέντας από πλαστικό υλικό. Τις σχετικές εργασίες ανέθεσε στον εργαζόμενο στην επιχείρηση του, Ψ και στον Ζ1, ο οποίος διατηρεί κατάστημα σιδηροκατασκευών. Η υπάρχουσα μεταλλική στέγη είχε διαστάσεις 20χ30 μ. περίπου, τα ζευκτά ήταν σε απόσταση 4,0 μ. περίπου οι δε τεγίδες ανά 2,0 μ. περίπου. Κατά την πιο πάνω ημεροχρονολογία είχε ήδη τοποθετηθεί στην άκρη της στέγης η τέντα, τυλιγμένη σε δύο ρολά, η οποία στη συνέχεια θα έπρεπε να ξετυλιχθεί προς την αριστερή και προς την δεξιά γωνία της στέγης και ακολούθως με τη βοήθεια γερανού, να μετακινηθεί σταδιακά μέχρι την κορυφογραμμή της στέγης και από εκεί να τραβηχτεί με σχοινιά από τη μία και την άλλη πλευρά της στέγης προς τις δύο κλίσεις της, καλύπτοντας την στο σύνολό της. Προς εκτέλεση δε της παραπάνω εργασίας (ξετυλίγματος της τέντας προς την αριστερή πλευρά και προς τη δεξιά γωνία της στέγης ), οι παραπάνω εργαζόμενοι ανέβηκαν στη στέγη, χωρίς ωστόσο ο κατηγορούμενος να λάβει τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας προς αποφυγή του κινδύνου πρόκλησης οιουδήποτε ατυχήματος και τα οποία συνίστανται είτε στην κατασκευή κατάλληλου δαπέδου εργασίας και στη δημιουργία σταθερού ικριώματος ή στη χρήση σκαλωσιάς που να πληροί τους κανόνες ασφαλείας ( άρ. 1,2,3 επ. ΠΔ 778/80), είτε στη χρήση γερανού με ειδικό καλάθι για την ασφαλή τοποθέτηση κι εργασία ενός ατόμου (άρ. 10 παρ.5,4 Π.Δ. 16/94), έτσι ώστε να μην είναι δυνατή η πτώση των εργαζομένων, δεδομένου ότι τα μεταλλικά στοιχεία της στέγης ήταν ακατάλληλα να χρησιμοποιηθούν ως δάπεδα εργασίας , διότι δεν διέθεταν ούτε το αναγκαίο πλάτος (60εκ.) ούτε πλευρική προστασία έναντι πτώσεως (κιγκλίδωμα),σύμφωνα με τα αρ. 9,16 και 18 του Π.Δ. 778/80, επιπλέον δε δεν μερίμνησε να εφοδιάσει τους άνω εργαζομένους με ατομικά μέσα προστασίας και συγκεκριμένα με ζώνες ασφαλείας, οι οποίες μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα και σε μη εκτεταμένο χώρο εργασίας (άρ. 107 Π.Δ 1073/,μολονότι είχε ιδιαίτερα υποχρέωση προς τούτο, η οποία πηγάζει από τις σαφείς ως άνω διατάξεις του νόμου, αναφορικά με το είδος και τη μορφή των εκτελούμενων εργασιών, με αποτέλεσμα, κατά την εκτέλεση της ως άνω εργασίας, όταν λόγω μη κανονικής συγκόλλησης της στέγης, αλλά και του κανονικού βάρους της τέντας ,που βρισκόταν πάνω σ' αυτήν, υποχώρησαν τα μεταλλικά μέρη όπου βρισκόντουσαν και εργάζονταν οι δύο εργαζόμενοι, να πέσουν στο δάπεδο του κτιρίου, από ύψος 6,0 μ. περίπου και να υποστούν ο μεν Ψ, εγκάρσιο κάταγμα της βάσεως του κρανίου επεκτεινόμενο προς το θόλο διάχυτη υπαραχνοειδηαιμορραγία και διάχυτη αιμορραγία της παρεγκεφαλίδας ,πολλαπλά κατάγματα των πλευρών δεξιά με ρήξη πνευμόνων και αιμοθώρακα, πολλαπλές ρήξεις του ήπατος και αιμοπεριτόναιο, συνεπεία δε των ως άνω βαρύτατων κακκώσεων επήλθε μαζική εσωτερική αιμορραγία, η οποία επέφερε τον θάνατό του την ιδία ως άνω ημέρα, ο δε Ζ1, βαρεία κρανιοεγκεφαλική κάκκωση με ενδοεγκεφαλικό αιμάτωμα, κατάγματα σπλαγχινικού κρανιου, κατάγματα βαρέως κρανίου, τραυματική υπαραχνοειδή αιμμοραγία, κάκκωση οπτικών νεύρων αμφοτεροπλεύρως και κάταγμα ανωνύμου και κάταγμα Colles δεξιά, απώλεια της όρασης και διαταραχές της συμπεριφοράς . Με αυτά όμως που δέχθηκε το Εφετείο στέρησε την απόφασή του από την κατά τα άνω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και νόμιμη βάση, συνεπεία αντιφάσεως μεταξύ αιτιολογικού και διατακτικού της, και ασάφειας σχετικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε το ατύχημα, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων. Ειδικότερα ενώ στο σκεπτικό δέχεται ότι "οι δύο εργαζόμενοι, Ψ και Ζ1, ανέβηκαν στη στέγη, ο μεν Ζ1 για να πραγματοποιήσει τις τελευταίες εργασίες ηλεκτροσυγκόλλησης, ο δε Ψ πιθανόν για να τον βοηθήσει ή για να φροντίσει για το ίσιαγμα της τέντας" στο διατακτικό αναφέρεται ότι οι δύο εργαζόμενοι "ανέβηκαν στη στέγη προς εκτέλεση της εργασίας του ξετυλίγματος της τέντας" εργασία (ξετύλιγμα τέντας) η οποία κατά το αιτιολογικό "επρόκειτο την άλλη ημέρα να ξετυλιχθεί με τη βοήθεια γερανού".Περαιτέρω η παραδοχή της προσβαλλομένης σε σχέση με το είδος και τη φύση της εργασίας που επέβαλλε την άνοδο του εργαζομένου Ψ στη στέγη είναι ασαφής εκδηλώνεται δε η ασάφεια αυτή με τη χρησιμοποίηση της λέξεως "πιθανόν". Επομένως είναι βάσιμοι οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του Κ.Π.Δ. λόγοι της αιτήσεως αναιρεσέως και πρέπει κατά παραδοχή αυτών να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 519 Κ.Π.Δ.). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αναιρεί την υπ' αριθμ. 2631/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης . Και, Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Φεβρουαρίου
- Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Φεβρουαρίου
- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ