ΑΠ 503/2013 — Αποδείξεων εκτίμηση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 503 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Θέμα Αποδείξεων εκτίμηση. Περίληψη: Δεκτός ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 11γ' ΚΠολΔ. Αριθμός 503/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Γ' Πολιτικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Μαρία Βαρελά, Αρεοπαγίτες. Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 9 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ: Των αναιρεσειουσών: 1) Χ. Μ. συζ. Δ., το γένος Α. Σ., κατοίκου ..., 2) Μ. Χ., συζ. Ν., το γένος Δ. Μ., κατοίκου ..., και 3) Α. Μ. του Δ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ηλία Βασιλόπουλο. Της αναιρεσίβλητης: Χ. Σ., συζ. Ρ., το γένος Α. Π., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Γεωργάτο. Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/11/1996 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7244/1997 μη οριστική, 6020/2001 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου, 8695/2002 μη οριστική και 5123/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1130/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 5123/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την απόφαση που αναιρέθηκε. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 2286/2011 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 7/9/2011 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βαρελά ανέγνωσε την από 20/12/2012 έκθεσή της, με την οποία πρότεινε να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως και να απορριφθεί ο πρώτος λόγος αυτής. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτέα μέσα τα οποία επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ'αυτά. Δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νομίμως οι διάδικοι. H παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει λόγο αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ.11γ'ΚΠολΔ, υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι ο πραγματικός ισχυρισμός τον οποίο επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης αφού μόνον ένας τέτοιος ισχυρισμός καθίσταται αντικείμενο αποδείξεως (ΟλΑΠ 2/2008). Εξάλλου, επί παραπόνου για μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων που προσκομίσθηκαν με επίκληση, πρέπει, για το παραδεκτό του λόγου αυτού να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους και το παραδεκτό της προσκομιδής τους (ΑΠ 1851/2007). Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθμό 11γ'του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις τα εξής έγγραφα τα οποία επικαλέσθηκαν και νόμιμα προσκόμισαν οι αναιρεσείουσες: 1ον) υπ' αριθμ. 2114/6-3-1992 πιστοποιητικό νοσηλείας του Ασκληπιείου Βούλας, 2ον) το από 18-2-1992 πιστοποιητικό του Ασκληπιείου Βούλας, 3ον) από 23-2-1002 ιατρική εξέταση, 4ον) από 31-1-1996 έγγραφο της Δ.Ο.Υ. Λαυρίου και 5ον) το απόσπασμα από το υπ' αριθμ. 5/1989 πρακτικό της Γενικής Συνεδριάσεως του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλαιάς Φώκαιας, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ότι ο αποβιώσας Σ. Μ. κατά το χρόνο συνάψεως της επίμαχης αγοραπωλησίας τελούσε σε κατάσταση κουφότητας και απειρίας κατά το χρόνο συνάψεως της επίμαχης αγοραπωλησίας. Στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν υπάρχει βεβαίωση κατά την οποία τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων αποδείχθηκαν από όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα και μάλιστα τα έγγραφα τα οποία επικαλέστηκαν και νόμιμα προσκόμισαν οι διάδικοι, από το όλο δε περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο αλλά αντίθετα κατελείπονται αμφιβολίες για το αν το πιο πάνω δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος και τα ως άνω έγγραφα που επικαλέσθηκαν και νόμιμα προσκόμισαν οι αναιρεσείουσες. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθία, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά παραδοχή του λόγου αυτού. Δεδομένου όμως ότι πρόκειται για παραδοχή δεύτερης αναίρεσης και προκειμένου οι διάδικοι, οι οποίοι επανέρχονται στην προ της αναιρουμένης αποφάσεως κατάσταση ( άρθρο 579 παρ.1 ΚΠολΔ), να μη στερηθούν τα νόμιμα δικαιώματά τους, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση προς εκδίκαση στο οριζόμενο από το άρθρο 3 παρ.4 του ΠΔ 376/1997 "Κανονισμός Λειτουργίας του Αρείου Πάγου", όπως τροποποιήθηκε με τα ΠΔ 91/2000 και 95/2012, αρμόδιο Δ' Τμήμα αυτού (άρ.580 παρ.3 ΚΠολΔ, όπως αντικ. με το άρθρο 12 παρ.4 του Ν. 4055/2012). Η αναιρεσίβλητη, ως ηττωμένη διάδικος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειουσών (άρθρα 183 και 176 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αναιρεί την υπ' αριθμό 2286/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Παραπέμπει την υπόθεση προς εκδίκαση στο Δ' Τμήμα του Αρείου Πάγου. Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειουσών, την οποία καθορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2013. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Φεβρουαρίου 2013. Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ