ΑΠ 504/2010 — Ακυρότητα απόλυτη, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Εφέσεως απαράδεκτο, Απόφαση αθωωτική

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 504 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Ακυρότητα απόλυτη, Εισαγγελέας Αρείου Πάγου, Εφέσεως απαράδεκτο, Απόφαση αθωωτική. Περίληψη: Αναίρεση Εισαγγελέα Αρείου Πάγου κατά αποφάσεως που απέρριψε έφεση Εισαγγελέα Εφετών κατά αθωωτικής αποφάσεως, ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας. Απορρίπτεται ο λόγος αναιρέσεως του Εισαγγελέα. ΑΠ περί ακυρότητας της αποφάσεως γιατί πριν την απορριπτική απόφαση δε δόθηκε ο λόγος στην Εισαγγελέα της έδρας και εντεύθεν η αίτηση αναιρέσεως, ως αβάσιμος, διότι από τα πρακτικά της δίκης προκύπτει ότι δόθηκε ο λόγος στην Εισαγγελέα της έδρας, η οποία και ανέπτυξε την έφεση του Αντεισαγγελέα Εφετών. Αριθμός 504/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοϊνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο-Εισηγητή, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της 3376/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με κατηγορούμενο τον Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Γρηγοριάδη. Με συγκατηγορούμενο τον Χ

1. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1, που εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Βησσαρίωνα Κωνσταντούλα και Ματίνα - Στέλλα Κωνσταντούλα. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητά τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 38/14 Αυγούστου 2009 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Γεωργίας Στεφανοπούλου και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1228/
2. Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τις διατάξεις των άρθρων 32 παρ.1, 138 παρ.2, 3 και του 171 παρ.1 εδ. β' και δ' του ΚΠοινΔ, συνάγεται ότι δεν επιτρέπεται να εκδίδεται απόφαση ή οποιαδήποτε διάταξη του δικαστή κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, αν προηγουμένως δεν προτείνει ο εισαγγελέας, ακουσθούν δε και οι παρόντες διάδικοι. Η παράλειψη της προηγούμενης ακροάσεως του εισαγγελέα, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα, κατά το ανωτέρω άρθρο 171 παρ.1β' ΚΠοινΔ, η οποία ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α' του ίδιου Κώδικα, λόγο αναιρέσεως. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ζητείται η αναίρεση της 3376/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία απέρριψε την ασκηθείσα έφεση του Αντεισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης κατά της 672/2009 αθωωτικής αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκιδικής, ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας του λόγου αυτής, για το λόγο ότι λήφθηκε η απόφαση χωρίς προηγούμενη ακρόαση και πρόταση της Εισαγγελέως της έδρας. Στην προκειμένη υπόθεση, από τα επισκοπούμενα πρακτικά της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 3376/2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, προκύπτουν, συναφώς με το μοναδικό ως ανωτέρω λόγο αναιρέσεως, τα εξής: Στο Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης εισήχθησαν προς εκδίκαση και συνεκδικάσθηκαν, η έφεση του καταδικασθέντος για ψευδορκία μάρτυρα κατηγορουμένου Χ2 και η με αριθ. εκθ. 54/27-5-2009 έφεση του Αντεισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης, κατά της 627/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκιδικής, κατά του σκέλους αυτής, που: α) κήρυξε απαράδεκτη την ασκηθείσα ποινική δίωξη κατά του κατηγορουμένου Χ1, για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφημίσεως του πολιτικώς ενάγοντος Ψ1 και β) αθώωσε τον ίδιο κατηγορούμενο για την πράξη της ψευδούς καταμηνύσεως και της ηθικής αυτουργίας στην ψευδορκία μάρτυρα του άνω καταδικασθέντος συγκατηγορουμένου του Χ
3. Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των δύο κατηγορουμένων και τη νομιμοποίηση των συνηγόρων τους, δόθηκε από τον διευθύνοντα τη συζήτηση ο λόγος στην Εισαγγελέα της έδρας, η οποία, όπως σημειώνεται στα πρακτικά " ανέπτυξε τις εφέσεις, του Αντεισαγγελέα Εφετών και του δευτέρου κατηγορουμένου κατά της εκκαλουμένης αποφάσεως και παρέδωσε στον Πρόεδρο κατάλογο μαρτύρων κλπ". Στη συνέχεια, οι συνήγοροι υπερασπίσεως των κατηγορουμένων, πρόβαλαν, ως αυτοτελή ισχυρισμό, ότι "η έφεση του Αντεισαγγελέα είναι αναιτιολόγητη, ως προς το σκέλος της που εφεσιβάλλει την πρωτόδικη απόφαση, κατά το μέρος που κηρύσσει απαράδεκτη την ποινική δίωξη, για την πράξη της συκοφαντικής δυσφημίσεως" και αμέσως μετά οι πληρεξούσιοι της πολιτικής αγωγής πρόβαλαν και αυτοί ισχυρισμό ότι ορθά και παραδεκτά ασκήθηκε ποινική δίωξη και για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως και επομένως είναι παραδεκτή και η σχετική έφεση του Εισαγγελέα Εφετών για το αδίκημα αυτό. Μετά από αυτά, το Δικαστήριο, με εκτενές αιτιολογικό, αφού έδωσε προηγουμένως το λόγο, κατά σειρά, α) στην Εισαγγελέα της έδρας, η οποία πρότεινε ότι "δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι υφίσταται έφεση για τη συγκεκριμένη πράξη", β) στους πληρεξουσίους της πολιτικής αγωγής, που ζήτησαν να γίνει δεκτή η έφεση του Εισαγγελέα και γ) στους συνηγόρους των κατηγορουμένων, που ζήτησαν να απορριφθεί η έφεση του Εισαγγελέα (γενικώς) ως απαράδεκτη, εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφασή του, με την οποία απέρριψε την έφεση του Αντεισαγγελέα Εφετών, ως απαράδεκτη, κατά μεν το σκέλος που η πρωτόδικη απόφαση είχε κηρύξει απαράδεκτη την ποινική δίωξη για τη συκοφαντική δυσφήμηση, ελλείψει εμπροθέσμου εγκλήσεως, με αιτιολογία ότι δεν είναι αθωωτική απόφαση και δεν υπόκειται σε έφεση, κατά δε το σκέλος της που αθώωσε τον πρώτο κατηγορούμενο Χ1 , ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας του σε αυτή εκτιθεμένου λόγου εφέσεως, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Από τα παραπάνω εκτιθέμενα στα πρακτικά της προσβαλλόμενης αποφάσεως, συνάγεται ότι δόθηκε ο λόγος στην Εισαγγελέα της έδρας και αυτή ανέπτυξε τους λόγους εφέσεως του Αντεισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης και κατά δύο σκέλη αυτής, όταν δε αργότερα προβλήθηκε από τους συνηγόρους υπερασπίσεως, αυτοτελής ισχυρισμός, καταχωρηθείς στα πρακτικά, για απαράδεκτο της εφέσεως αυτής του Αντεισαγγελέα, κατά το σκέλος μόνο που στρεφόταν κατά της διατάξεως που είχε κηρύξει απαράδεκτη την ασκηθείσα ποινική δίωξη για την πράξη μόνο της συκοφαντικής δυσφημίσεως, δόθηκε από τον διευθύνοντα τη συζήτηση ο λόγος σε όλους τους διαδίκους και στην Εισαγγελέα της έδρας, η οποία περιορίστηκε, στο να προτείνει την απόρριψη του άνω ισχυρισμού, λέγοντας, ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν υφίσταται έφεση για τη συγκεκριμένη πράξη, της συκοφαντικής δυσφημίσεως, συμφωνώντας δηλαδή με το βάσιμο του ισχυρισμού των κατηγορουμένων, χωρίς να επεκταθεί περαιτέρω. Συνεπώς, αφού η Εισαγγελέας της έδρας ανέπτυξε την έφεση του Αντεισαγγελέα Εφετών και κατά τα δύο σκέλη αυτής, περαιτέρω δε και με αφορμή τον άνω αυτοτελή ισχυρισμό των κατηγορουμένων, της δόθηκε και πάλιν ο λόγος επί της εφέσεως, ότε και μπορούσε να αναφερθεί και στο σκέλος που πλήττει τις αθωωτικές διατάξεις της πρωτόδικης αποφάσεως, έπεται ότι, με το να προτείνει την παραδοχή του ισχυρισμού των κατηγορουμένων ότι είναι απαράδεκτη η έφεση, όσον αφορά μόνο το σκέλος της που αφορά τη συκοφαντική δυσφήμηση, πρότεινε εμμέσως την παραδοχή της εφέσεως του Αντεισαγγελέα Εφετών , κατά το δεύτερο σκέλος αυτής και άρα δεν υπάρχει έλλειψη ακροάσεως του Εισαγγελέα και ουδεμία ακυρότητα της διαδικασίας επήλθε. Επομένως, ο συναφής λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται, η προσβαλλόμενη απόφαση(άρθρα 510 παρ.1 στοιχ. Α', 32, 138 παρ. 2, 3 ,171 παρ.1 β του ΚΠοινΔ), είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τη με αριθ. εκθέσ. 38 /14 - 8 -2009 αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου περί αναιρέσεως της 3376/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου
4. Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Μαρτίου
5. Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ