ΑΠ 509/2010 — Ακυρότητα απόλυτη, Παραγραφή, Πολιτική αγωγή

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 509 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Ακυρότητα απόλυτη, Παραγραφή, Πολιτική αγωγή. Περίληψη: Πολιτική αγωγή. Παραγραφή του δικαιώματος. Ορθώς και νομίμως έγινε δεκτή η παράσταση, μολονότι παραγράφηκε η αξίωση, αφού ο κατηγορούμενος δεν επικαλέστηκε με ένσταση την παραγραφή. Απορρίπτει αίτηση. ΑΡΙΘΜΟΣ 509/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Παπαηλιού - Εισηγητή, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Γεώργιο Μπατζαλέξη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νικολάου Μαύρου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ...που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μαρίνο Μπιλιώνη, περί αναιρέσεως της 64/2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Με πολιτικώς ενάγουσες τις:

1. Χ1 και
2. Χ2, κατοίκους ...που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ουρανία Βαλέντη. Το Πενταμελές Εφετείο Καλαμάτας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Νοεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1584/
3. Αφού άκουσε Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των ως άνω διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 §3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 §1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα, λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Για την πληρότητα της αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό. Ως προς τις αποδείξεις, αρκεί αυτές να αναφέρονται στην απόφαση γενικώς, κατά το είδος τους, χωρίς να είναι ανάγκη να διευκρινίζεται από ποιο ή ποια αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή. Δεν αποτελούν όμως λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας. Εξάλλου, εσφαλμένη εκ πλαγίου εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει όταν έχει εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος από τον Άρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκείμενη περίπτωση, το Πενταμελές Εφετείο Καλαμάτας, το οποίο δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, καταδίκασε τον αναιρεσείοντα σε φυλάκιση 10 μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία, για την αξιόποινη πράξη της παραβίασης των κανόνων της οικοδομικής (άρθρο 286 §1 ΠΚ). Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε ότι από αποδεικτικά μέσα, τα οποία μνημονεύει κατ' είδος, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Ο κατηγορούμενος, πολιτικός μηχανικός, στην .., κατά το χρονικό διάστημα από την 18-10-2001 έως και την 2-5-2002, κατά την εκτέλεση οικοδομικού έργου, με πρόθεση, ενήργησε παρά τους αναγνωρισμένους τεχνικούς κανόνες, προξενώντας κίνδυνο για την υγεία και τη ζωή ανθρώπου. Συγκεκριμένα, κατά τον ανωτέρω τόπο και χρόνο, ως πολιτικός μηχανικός, κατά την εκτέλεση του έργου της ανακατασκευής μιας λιθόκτιστης οικοδομής με υπόγειο, στην ... των εγκαλουσών Χ1 και Χ2, δεν εφάρμοσε τη στατική μελέτη βάσει της οποίας εκδόθηκε η ....οικοδομική άδεια, σύμφωνα μάλιστα με την οποία προβλέπονταν η αντικατάσταση του ξύλινου πατώματος και της ξύλινης στέγης της οικίας με κατασκευή νέου αυτοτελούς φέροντος οργανισμού από οπλισμένο σκυρόδεμα στο εσωτερικό της οικίας και με την εμφύτευση 14 υποστυλωμάτων, αλλά αντιθέτως ο κατηγορούμενος κατασκεύασε μόνο την πλάκα της οροφής του υπογείου, η οποίαν εδράζονταν στους λιθόκτιστους τοίχους του υπογείου, χωρίς να έχουν εμφυτευτεί 7 από τα 14 δοκάρια και υποστυλώματα που προέβλεπε η στατική μελέτη. Στην οροφή του υπογείου, ενώ προβλέπετο πλάκα με κεραμοσκεπή, ο κατηγορούμενος κατασκεύασε μόνο ξύλινη στέγη, η οποία στηρίζονταν στους περιμετρικούς τοίχους χωρίς ειδική ενίσχυση. Συνεπεία, δε, της ατελούς κατασκευής του φέροντος οργανισμού της οικοδομής δεν ήταν δυνατή η αυτόνομη στατική λειτουργία της οικοδομής με αποτέλεσμα τα φορτία να μεταβιβάζονται στο λιθόκτιστους τοίχους, των οποίων η φέρουσα ικανότητα ήταν μικρή εξαιτίας της κακής ποιότητας των λιθοσωμάτων και του κακού τρόπου δόμησης ενώ και ο τρόπος σύνδεσης των πλακών και των τοίχων εθεωρείτο επισφαλής με αποτέλεσμα η εν λόγω οικοδομή να χαρακτηριστεί επικίνδυνη - ετοιμόρροπη από στατικής απόψεως με την ... έκθεση αυτοψίας της Πολεοδομίας Μεσσηνίας προκαλώντας τοιουτοτρόπως σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή και την υγεία των εγκαλουσών Χ1 και Χ
4. Ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι η εν λόγω πλάκα (οροφή υπογείου - δάπεδο ισογείου) είναι ανεστραμμένη τύπου cellar, πάχους 25 εκατοστών με τα οριζόντια δοκάρια σύνδεσης των υποστυλωμάτων εδράζοντα στο εσωτερικό αυτής. Ο εν λόγω ισχυρισμός δεν κρίνεται πειστικός από το παρόν Δικαστήριο καθόσον δεν προσκομίσθηκαν τεχνικά στοιχεία που να αποδεικνύουν αυτό, αλλά ούτε και ο διορισθείς πραγματογνώμονας διαπίστωσε και αναφέρει κάτι σχετικά με τον ισχυρισμό αυτό, στην παραπάνω αναγνωσθείσα έκθεση αυτοψίας που διενήργησε. Επομένως, ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος της παραπάνω πράξεως (παραβίασης κανόνων οικοδομικής), όπως στο διατακτικό. Τέλος το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να αναγνωρισθεί στο πρόσωπο του κατηγορουμένου η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 §2 α ΠΚ, καθόσον από την ανωτέρω διαδικασία αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος μέχρι την τέλεση της παραπάνω πράξεως έζησε έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή". Με αυτά που δέχθηκε το Πενταμελές Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα άρθρα 93 §3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εφόσον εκτίθενται με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του παραπάνω εγκλήματος για το οποίο ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία το δικαστήριο έλαβε υπόψη και στα οποία στήριξε την ανέλεγκτη για τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά κρίση του, όπως και τις σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ως αποδειχθέντα, στη διάταξη του άρθρου 286 §1 ΠΚ, την οποία ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε και την οποία δεν παραβίασε είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου. Περαιτέρω η προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη της όλα τα αποδεικτικά μέσα και δεν αποτελεί λόγο αναιρέσεως, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων και η παράλειψη αξιολογήσεως των αποδεικτικών μέσων. Επομένως, οι από το άρθρο 510 §1 στοιχ. δ' και ε' ΚΠΔ λόγοι αναιρέσεως, που υποστηρίζουν τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το δικαστήριο παρέλειψε να αποφανθεί επί του αιτήματος του αναιρεσείοντος να του αναγνωρισθεί το ελαφρυντικό του άρθρου 84 §2ε ΠΚ. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και απορριπτέος, διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση δεν προκύπτει ότι προβλήθηκε τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός, αλλά μόνον ο ισχυρισμός της αναγνωρίσεως του ελαφρυντικού του άρθρου 84 §2α ΠΚ, ο οποίος και έγινε δεκτός από το δικαστήριο. Κατά τη διάταξη του άρθρου 171 §2 ΚΠΔ, απόλυτη ακυρότητα, που δημιουργεί λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως κατά το άρθρο 510 §1 στοιχ. Α' του ΚΠΔ, η οποία λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, ακόμη και στον Άρειο Πάγο, επιφέρει και η παρά το νόμο παράσταση του πολιτικώς ενάγοντος στη διαδικασία του ακροατηρίου. Τέτοια ακυρότητα υπάρχει όταν δεν συντρέχουν στο πρόσωπο του πολιτικώς ενάγοντος οι όροι της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποιήσεως για την άσκηση της πολιτικής αγωγής, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 63 και 64 του ΚΠΔ και όταν παραβιάστηκε η διαδικασία που έπρεπε να τηρηθεί σχετικά με τον τρόπο και το χρόνο ασκήσεως της υποβολής αυτής κατά το άρθρο 68 του ΚΠΔ και όχι άλλες πλημμέλειες, μεταξύ των οποίων και εκείνη που δημιουργείται στην περίπτωση, κατά την οποία η ασκούμενη αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από το αδίκημα έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 ΑΚ, όταν ο κατηγορούμενος δεν πρότεινε ένσταση παραγραφής, αφού η εκ του λόγου τούτου απόσβεση της σχετικής αξίωσης λαμβάνεται υπόψη και από το ποινικό δικαστήριο κατόπιν προβολής ενστάσεως παραγραφής και όχι αυτεπαγγέλτως, έστω και αν προκύπτει από το αποδεικτικό υλικό. Στην προκείμενη περίπτωση, το δικαστήριο υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα να πληρώσει σε κάθε μία από τις δύο πολιτικώς ενάγουσες την αιτηθείσα χρηματική ικανοποίηση του ποσού των 30 ευρώ για ηθική βλάβη, και εναντίον της οποίας αξιώσεως δεν προτάθηκε από τον αναιρεσείοντα, πρωτοδίκως και κατ' έφεση, η ένσταση παραγραφής, λόγω παρόδου πενταετίας αφότου οι παθούσες έλαβαν γνώση της πράξεως και του προς αποζημίωση υποχρέου. Επομένως, ο τρίτος από το άρθρο 510 §1 στοιχ. Α' και 2γ ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως, που υποστηρίζει ότι το δικαστήριο θα έπρεπε αυτεπαγγέλτως να ερευνήσει το θέμα της παραγραφής, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, ως και η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της, και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 §1 ΚΠΔ) και στη δικαστική δαπάνη των πολιτικώς εναγουσών (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 3-11-2009 αίτηση (δήλωση) του ..., κατοίκου ..., για αναίρεση της 64/2009 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Καλαμάτας. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι