ΑΠ 523/2009 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 523 / 2009 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Αοριστία λόγου αναιρέσεως. Περίληψη: Οι λόγοι αναιρέσεως πρέπει να είναι σαφείς και ορισμένοι επί ποινή απαραδέκτου. Η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων δεν αποτελεί λόγο αναιρέσεως. Απορρίπτονται ως απαράδεκτοι αόριστοι λόγοι αναιρέσεως και λόγοι με τους οποίους προβάλλεται εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας. Αποδεικτική δύναμη πρακτικών. Η διόρθωση λαθών ή η συμπλήρωση ελλείψεων των πρακτικών των αποφάσεως ποινικών δικαστηρίων διατάσσεται από το δικαστή που διεύθυνε τη συζήτηση και εν αρνήσει του από το δικαστήριο που δίκασε την υπόθεση και στην περίπτωση που ασκήθηκε ένδικο μέσο. Απορρίπτει αίτηση. Αριθμός 523/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γρηγόριο Μάμαλη Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Μιχαήλ Δέτση), ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, Θεοδώρα Γκοΐνη - Εισηγήτρια, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο (ορισθέντα με την υπ' αριθμ. 30/2008 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την υπ' αριθμ. 75/2008 πράξη), Βιολέτα Κυτέα (ορισθείσα με την υπ' αριθμ. 44/2008 πράξη του Προέδρου του Αρείου Πάγου) και Ελευθέριο Μάλλιο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαΐου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κυριάκου Καρούτσου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Ιωάννου, περί αναιρέσεως της 5680/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε. Το Τριμελές Εφετείο (Πλημμελημάτων) Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Ιουλίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1337/2007. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τις διατάξεις των άρθρων 474 § 1, 2 και 509 § 1 εδ. α' ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι στην έκθεση με την οποία ασκείται το ένδικο μέσο της αναιρέσεως κατ' αποφάσεως, πρέπει, εκτός των άλλων να διατυπώνονται, κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο αυτό μέσο και οι οποίοι πρέπει να είναι από αυτούς που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 510 § 1 του ίδιου Κώδικα. Οι αόριστοι και ασαφείς αναιρετικοί λόγοι απορρίπτονται ως απαράδεκτοι. Ειδικότερα, για το ορισμένο του εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγου αναιρέσεως, για έλλειψη της επιβαλλόμενης από τα άρθρα 93 § 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, αν δηλαδή δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, ως προς όλα ή ως προς συγκεκριμένα κεφάλαια της αποφάσεως, ή αν η υπάρχουσα είναι ελλιπής και ποιές είναι, στη δεύτερη αυτή περίπτωση, οι ελλείψεις ή οι ασάφειες ή οι αντιφάσεις της υπάρχουσας αιτιολογίας, ή ποιά αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 2/2002). Έτσι, ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας επειδή αυτή που υπάρχει αποτελεί επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, για να είναι ορισμένος, θα πρέπει να διαλαμβάνει ότι η επανάληψη αυτή δεν αρκεί στη συγκεκριμένη περίπτωση, διότι στο διατακτικό της αποφάσεως, που αντιγράφεται στο σκεπτικό, δεν περιέχονται και πραγματικά περιστατικά, όσα είναι αναγκαία για τη συγκρότηση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υποστάσεως της πράξεως για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού και, επιπλέον, θα πρέπει να αναφέρονται τα συγκεκριμένα περιστατικά που δεν περιέχονται στο διατακτικό. Εξάλλου, η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά, η μη αξιολογική συσχέτιση αυτών μεταξύ τους και η μη αναφορά από ποιό αποδεικτικό μέσο προέκυψε η κάθε παραδοχή δεν αποτελούν λόγους αναιρέσεως της αποφάσεως, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη. Περαιτέρω, από τις διατάξεις του άρθρου 141 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι τα πρακτικά της ποινικής δίκης αποδεικνύουν, μέχρι να προσβληθούν ως πλαστά, όλα όσα καταχωρούνται σ'αυτά, μεταξύ των οποίων και οι καταθέσεις των μαρτύρων, καθώς και οι διατάξεις εκείνου που διευθύνει τη συζήτηση, από δε τη διάταξη του άρθρου 145 § 3 του ίδιου κώδικα συνάγεται ότι η διόρθωση των λαθών που υπάρχουν στα πρακτικά αποφάσεως ποινικού δικαστηρίου ή η συμπλήρωση ελλείψεων αυτών, που είναι δυνατόν να ζητηθεί από τους διαδίκους και τον Εισαγγελέα ή να προκληθεί αυτεπαγγέλτως από το δικαστή εντός είκοσι ημερών από την καταχώρηση των πρακτικών, καθαρογραμμένων στο προς τούτο τηρούμενο ειδικό βιβλίο, διατάσσεται από το δικαστή που διηύθυνε τη συζήτηση και, αν αυτός αρνηθεί, πάντοτε από το δικαστήριο που δίκασε την υπόθεση, δηλαδή και στην περίπτωση ασκήσεως ενδίκου μέσου. Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πλήττεται η 5680/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, με την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων σε φυλάκιση πέντε μηνών για σωματική βλάβη εξ αμελείας από υπόχρεο. Η αίτηση αναιρέσεως αυτή ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος ενώπιον του Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Εφετείου Αθηνών και συντάχθηκε σχετικώς η 304/2007 Έκθεση, στην οποία διαλαμβάνονται τα ακόλουθα: 1) Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι όσα βεβαιώνονται στο παρατιθέμενο απόσπασμα των πρακτικών, ότι δηλαδή "ο Πρόεδρος... διέταξε να αποχωρήσουν οι λοιποί μάρτυρες στο δωμάτιο που είναι προορισμένο για τους μάρτυρες αφού προηγουμένως απαγόρευσε τη μεταξύ τους επικοινωνία", ουδέποτε συνέβησαν, καθόσον δεν υπάρχει δωμάτιο προορισμένο για τους μάρτυρες, ούτε απαγορεύθηκε η μεταξύ των μαρτύρων επικοινωνία. Ο λόγος αυτός, ο οποίος μάλιστα προβάλλεται υπό τύπον παρατηρήσεως, δεν μπορεί να υπαχθεί σε καμία περίπτωση λόγου αναιρέσεως από τους αναφερόμενους περιοριστικώς στο άρθρο 510 § 1 ΚΠοινΔ και επομένως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Λεκτέον δε, ενόψει της επικλήσεως (σε άλλο σημείο του αναιρετηρίου) ότι επήλθε ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, ότι η μη τήρηση της διατάξεως του άρθρου 350 ΚΠοινΔ, που αναφέρεται στην απαγόρευση επικοινωνίας των μαρτύρων, δεν είναι ταγμένη επί ποινή ακυρότητας, 2) Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως κατά τα υπό α', β', δ' και ε' σκέλη του, υπό την προσχηματική επίκληση των πλημμελειών εκ του άρθρου 510 § 1 στοιχ. Α', Β' και Δ' ΚΠοινΔ, πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, αφού αυτή την έννοια έχουν οι αιτιάσεις ότι το Δικαστήριο α) αγνόησε τις παραδοχές που περιέχονται στο παρατιθέμενο απόσπασμα της καταθέσεως του μάρτυρος - παθόντος, οι οποίες προσδιορίζουν το είδος και το μέγεθος της υπαιτιότητας αυτού (παθόντος), β) αγνόησε το αποδεικτικό υλικό και ιδίως τις παρατιθέμενες καταθέσεις των μαρτύρων υπερασπίσεως οι οποίοι είχαν προσωπική αντίληψη, σε αντίθεση με τους μάρτυρες κατηγορίας, και κατέθεσαν περιστατικά που αποδείκνυαν την αθωότητά του και γ) μεταξύ των αντιφατικών καταθέσεων του μάρτυρα ..., ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου η πρώτη και ενώπιόν του η δεύτερη, υιοθέτησε την τελευταία "χωρίς να ερευνήσει και να άρει την αντίφαση". Η περί των πραγμάτων αυτών εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη, όπως προεκτέθηκε, και επομένως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως με το ανωτέρω περιεχόμενο, 3) Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας διότι, κατά λέξη "το διατακτικό της αποφάσεως επαναλαμβάνει το κατηγορητήριο, χωρίς θεμελίωση και ειδική αιτιολόγηση, κείμενο μακράν της αλήθειας και του αποδεικτικού υλικού". Ο λόγος αυτός είναι αόριστος, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, διότι δεν εκτίθεται ποιές είναι, σε σχέση με τις παραδοχές της αποφάσεως, έστω και με την αντιγραφή τους σκεπτικού της από το διατακτικό της, οι ελλείψεις της αιτιολογίας, οι οποίες είναι επιπλέον απαραίτητες για τη διαπίστωση της αντικειμενικής και υποκειμενικής υποστάσεως της ανωτέρω πράξεως και σε τι συνίστανται οι ελλείψεις αυτές. Επομένως και ο λόγος αυτός είναι ομοίως απορριπτέος ως απαράδεκτος, 4) Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως και κατά το υπό γ' σκέλος του πλήττεται η προβαλλόμενη απόφαση, διότι στα πρακτικά της διατυπώθηκε εσφαλμένα η κατάθεση του μάρτυρα ... ως προς τη φράση "είδα την κομμένη κορδέλα, την είχε βγάλει ο εργολάβος", αντί του πράγματι κατατεθέντος "είδα την κομμένη κορδέλα, την είχε βάλει ο εργολάβος", ζητείται δε, κατ' εκτίμηση, η διόρθωση των πρακτικών κατά τούτο, "άλλως προσβάλλονται ως ανακριβή εκ παραδρομής". Περαιτέρω, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι στα πρακτικά της διατυπώθηκε εσφαλμένα το τι ζήτησε ο συνήγορος του αναιρεσείοντος, όταν έλαβε το λόγο και ανέπτυξε την υπεράσπιση του τελευταίου, ως προς τη φράση "ζήτησε την ελαχίστη των ποινών" αντί του αληθούς "ζήτησε την αθώωση" του αναιρεσείοντος, ζητείται δε, κατ' εκτίμηση, η διόρθωση των πρακτικών και κατά τούτο, "άλλως προσβάλλονται ως ανακριβή εκ παραδρομής". Οι λόγοι αναιρέσεως αυτοί, κατά το μέρος που αποδίδουν εσφαλμένη καταχώρηση στα πρακτικά εκείνων που πράγματι συνέβησαν στο ακροατήριο, δεν μπορούν ούτε στις επικαλούμενες σχετικώς ακυρότητα στο ακροατήριο και έλλειψη αιτιολογίας να θεμελιωθούν, ούτε σε κάποια άλλη περίπτωση λόγου αναιρέσεως, από τους αναφερόμενους περιοριστικώς στο άρθρο 510 § 1 ΚΠοινΔ μπορούν να υπαχθούν. Είναι, επομένως, απορριπτέοι κατά τούτο ως απαράδεκτοι. Κατά το μέρος, εξάλλου, που δι' αυτών εισάγεται αίτηση διορθώσεως από το δικαστήριο του Αρείου Πάγου των υπόψη πρακτικών, η αίτηση αυτή είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην αρχή της παρούσης. Η φράση, τέλος, "άλλως προσβάλλονται ως ανακριβή εκ παραδρομής" ούτε ως λόγος αναιρέσεως μπορεί να αξιολογηθεί, ούτε και δημιουργεί υποχρέωση του δικαστηρίου για οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω ενέργειά του, καθόσον δεν συνιστά ισχυρισμό προσβολής των πρακτικών για πλαστότητα, αφού η ισχυριζόμενη ανακρίβεια των πρακτικών αποδίδεται ρητώς σε παραδρομή και 5) Με τον πέμπτο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 94 ΠΚ, εγκείμενη στο ότι, ενώ ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε για μια πράξη, στην προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται επί λέξει "επειδή συντρέχει περίπτωση να εφαρμοστεί το άρθρο 94 ΠΚ". Και ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον το δικαστήριο της ουσίας δεν εφήρμοσε στην πραγματικότητα τη συγκεκριμένη ουσιαστική ποινική διάταξη, αφού καταδίκασε τον αναιρεσείοντα για μία πράξη, η δε παράθεση στην προσβαλλόμενη απόφαση της ανωτέρω φράσεως οφείλεται σε παραδρομή. Μετά ταύτα πρέπει η ένδικη αίτηση να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 § 1 ΚΠοινΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 23 Ιουλίου 2007 αίτηση του ..., περί αναιρέσεως της 5680/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων είκοσι