ΑΠ 546/2009 — Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Βούλευμα παραπεμπτικό, Πλαστογραφία, Ηθική αυτουργία

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 546 / 2009 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Απάτη, Βούλευμα παραπεμπτικό, Πλαστογραφία, Ηθική αυτουργία. Περίληψη: Ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία βουλεύματος για κακουργηματική απάτη στο Δικαστήριο, ηθική αυτουργία σε κακουργηματική πλαστογραφία και άμεση συνέργεια στην απάτη. Απορρίπτει αίτηση. Αριθμός 546/2009 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποιν. Τμήμα - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα και Ανδρέα Δουλγεράκη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 27 Ιανουαρίου 2009, προκειμένου να αποφανθεί για τις αιτήσεις των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων 1) X1 και 2) X2 περί αναιρέσεως του υπ' αριθμ. 1303/2008 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ. Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, με το ως άνω βούλευμά του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτό και οι αναιρεσείοντες-κατηγορούμενοι, ζητούν τώρα την αναίρεση του βουλεύματος τούτου, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 30 Ιουλίου 2008 δύο χωριστές αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1352/

1. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Μιλτιάδης Ανδρειωτέλλης, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Χρυσού, με αριθμό 492/20-10-2008, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω κατ' άρθρ 485 &1 ΚΠΔ τις με αριθμ. 141 και 142/30-7-2008 αιτήσεις αναιρέσεων των X2 και X1, αντίστοιχα για αναίρεση του με αριθμ. 1303/2008 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, με το οποίο απορρίπτονται κατ ουσία οι με αριθμ. 62155 και 56/2008 εφέσεις τους κατά του με αριθμ. 157/2008 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών που τους παραπέμπει στο ακροατήριο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών για να δικαστούν ο πρώτος για ηθική αυτουργία σε πλαστογραφία με χρήση και με σκοπό περιουσιακό όφελος με βλάβη τρίτου που υπερβαίνει το ποσό των 73.000 και για απάτη στο Δικαστήριο, με συνολικό περιουσιακό όφελος ή ζημία άνω των 73.000 ευρώ και η δεύτερη για άμεση συνεργεία στην απάτη στο Δικαστήριο με συνολικό όφελος ή ζημία άνω των 73.000 και εκθέτω τα ακόλουθα: Οι υπό κρίση αιτήσεις έχουν ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα από τους κατηγορούμενους δια της πληρεξούσιας του δικηγόρου τους η οποία είχε προς τούτο εξουσιοδότηση η οποία προσαρτάται στις εκθέσεις αναιρέσεων και στρέφονται κατά βουλεύματος που τους παραπέμπει στο ακροατήριο του αρμοδίου δικαστηρίου για κακουργηματικές πράξεις και περιέχουν συγκεκριμένο λόγο, της, έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ( αρθρ. 484 & 1 δ, ΚΠΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτές και πρέπει να ερευνηθεί ο προβαλλόμενος λόγος όπως και να συνεκδικαστούν σαν συναφείς. Ο προβαλλόμενος λόγος συνίσταται όπως αναφέρεται στις αιτήσεις αναίρεσης ότι το προσβαλλόμενο βούλευμα υιοθέτησε πλήρως την εισαγγελική σκέψη χωρίς να παραθέσει δικές του σκέψεις και αιτιολογία δεν εκθέτει πραγματικά περιστατικά , δεν εκτίθεται σ'αυτό και δεν αιτιολογείται το ποσό της ζημίας ή αντιστοίχως του οφέλους το οποίο επιδίωξαν οι αναιρεσείοντες, δεν αναφέρεται στο προσβαλλόμενο βούλευμα η αξία του ακινήτου και στοιχεία για το αν κατά τον χρόνο των πράξεων για τις οποίες κατηγορούνται υπερέβαινε το ποσό των 73.000 ε και πώς προέκυψε η αξία αυτή την στιγμή που το ακίνητο αποτελείται από δύο τμήματα το ένα 56 τμ μη άρτιο και το άλλο 103 τμ άρτιο μεν άλλα μη αυτοτελώς αξιοποιήσιμο. Κατά τη διάταξη του άρθρου 46 παρ. 1α του Π.Κ., που ορίζει ότι με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται όποιος με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε, προκύπτει ότι για την ύπαρξη ηθικής αυτουργίας απαιτείται α) πρόκληση και παραγωγή από τον ηθικό αυτουργό σε κάποιον άλλο της απόφασης να διαπράξει ορισμένη άδικη πράξη, που γίνεται με οποιονδήποτε τρόπο, στον οποίο, δεν είναι αναγκαίο, αλλά και δεν αποκλείεται, να περιλαμβάνεται και η προς τον παρακινούμενο υπόδειξη του τρόπου τελέσεως του εγκλήματος, β) διάπραξη από τον άλλο της πράξεως αυτής ή επιχείρηση πράξεως που περιέχει τουλάχιστον αρχή εκτελέσεως της και γ) δόλος του ηθικού αυτουργού, δηλαδή θελημένη πρόκληση της απόφασης για την διάπραξη από τον άλλο της αντικειμενικής υπόστασης ορισμένου εγκλήματος, με γνώση και θέληση και τη διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 και 3 του ΠΚ, όπως η διάταξη της τελευταίας παραγράφου ισχύει μετά το άρθρο 1 παρ. 7 εδ. α' του Ν.2408/1996 και αντικ. με το άρθρο 14&2α του ν. 2721/99 "παρ. 1 Όποιος καταρτίζει πλαστό έγγραφο με σκοπό να παραπλανήσει με τη χρήση του άλλον σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες τιμωρείται με φυλάκιση ... παρ.
2. Αν ο υπαίτιος αυτών των πράξεων (παρ. 1 και 2) σκόπευε να προσπορίσει στον εαυτό του ή άλλον περιουσιακό όφελος, βλάπτοντας τρίτον ή σκόπευε να βλάψει άλλον, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών, εάν το συνολικό όφελος ή η συνολική ζημία υπερβαίνουν το ποσό των 73.370 ευρώ .Με την ίδια ποινή τιμωρείται ο υπαίτιος που διαπράττει πλαστογραφίες κατ1 επάγγελμα ή κατά συνήθεια και το συνολικό όφελος ή η συνολική ζημία υπερβαίνουν το ποσό των "δεκαπέντε χιλιάδων (15.000) ευρώ". Προκύπτει για τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της πλαστογραφίας απαιτείται η κατάρτιση εξ αρχής εγγράφου από μη δικαιούμενο πρόσωπο ή νόθευση του περιεχομένου του καταρτισμένου ήδη γνησίου εγγράφου, όπως και δόλος συνιστάμενος στη γνώση και θέληση παραγωγής των περιστατικών, τα οποία θεμελιώνουν την πράξη της πλαστογραφίας, συγχρόνως όμως και σκοπός του υπαιτίου όπως με τη χρήση του πλαστού εγγράφου ή του εγγράφου που νοθεύτηκε παραπλανηθεί άλλος για γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες με στόχο να προσπορίσει στον εαυτό του ή άλλον, με βλάβη τρίτου, περιουσιακό όφελος ή να βλάψει τρίτον, χωρίς να ασκεί επιρροή ή επέλευση του περιουσιακού οφέλους ή βλάβη του τρίτου. ( ΑΠ 467/2002, ΑΠ 2170/2002, ΑΠ 858/2004, ΑΠ 1142/2003)και Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρο 46 παρ.1 περ. β' του ΠΚ, προκύπτει ότι για την ύπαρξη άμεσης συνέργειας, απαιτείται, αφενός μεν ο δράστης να παρέχει άμεση συνδρομή στον αυτουργό κατά τη διάρκεια και στην εκτέλεση της κύριας πράξεως και η συνδρομή αυτή να συνδέεται προς την τελευταία, κατά τέτοιο τρόπο ώστε, χωρίς τη βοηθητική ενέργεια του άμεσου συνεργού δεν θα ήταν με βεβαιότητα δυνατή η διάπραξη του εγκλήματος, κάτω από τις περιστάσεις που έχει διαπραχθεί και αφετέρου απαιτείται δολία προαίρεση του άμεσου συνεργού, δηλαδή ηθελημένη παροχή της συνδρομής αυτής και γνώση ότι την παρέχει για την εκτέλεση από τον αυτουργό της κύριας πράξεως και λαμβάνει κακουργηματικό χαρακτήρα όταν στο πρόσωπο του συνεργού συντρέχουν οι επιβαρυντικές περιστάσεις (ΑΠ 540/2006, ΑΠ 1235/2005). Εξάλλου, η απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία του παραπεμπτικού βουλεύματος, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 484 παρ. 1 στοιχ. ε' ΚΠΔ, υπάρχει όταν το συμβούλιο εκθέτει με σαφήνεια και πληρότητα στο αιτιολογικό του βουλεύματος, ή και σε συνδυασμό με το διατακτικό του, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ανάκριση και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος για το οποίο παραπέμπεται ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις βάσει των οποίων έκρινε ότι υπάρχουν επαρκείς (αποχρώσες) ενδείξεις που στηρίζουν την κατηγορία εναντίον του κατηγορουμένου για τη συγκεκριμένη πράξη. ( ΑΠ Ολ. 2/2002, ΑΠ 814/2000, ΑΠ 1167/2000, ΑΠ 854/2004, ΑΠ 1504/2004, ΑΠ 1984/2004). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το προσβαλλόμενο βούλευμα, το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών δέχθηκε ανέλεγκτα ότι από τα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία λεπτομερώς αναφέρει, προέκυψαν τα εξής: Σε εκτέλεση πρώτου απογράφου της με αριθμ. 104/2000 διαταγή πληρωμής του Ειρηνοδικείου Αθηνών επιβλήθηκε εις βάρος του Α κατάσχεση επί ενός διαμερίσματος εκ δύο δωματίων και κουζίνας μετά οικοπέδου έκτασης 56 τμ. το οποίο βρισκόταν σε οικία στην θέση "....." επί της πλατείας ..... αριθμ. ... πρώην ..., το οποίο είχε περιέλθει στον καθ'ου ο πλειστηριασμός δυνάμει της με αριθμ. ..... δημόσιας διαθήκης της μάμμης του Β το οποίο και εκπλειστηριάστηκε και περιήλθε στον εγκαλούντα. Ολόκληρη η οικία μέρος της οποίας το ως άνω διαμέρισμα αποτελούνταν από τέσσερα τμήματα όσα και τα αδέλφια της δικαιοπαρόχου τα οποία και προχώρησαν στην διανομή και από τα οποία ένα τμήμα (1/4) περιήλθε στην κυριότητα του δευτέρου αναιρεσείοντα δυνάμει του ..... αγοραπωλητηρίου συμβολαίου ενώ τα υπόλοιπα ανήκοντα στην μητέρα του περιήλθαν σ'αυτόν της με την ημερομηνία 5-2-1994 ιδιόγραφη διαθήκης της η οποία δημοσιεύτηκε και κηρύχθηκε κυρία με τήν με αριθμ. 1163/12-1996 απόφαση του Μον. Πρωτ. Αθηνών μετά από την αναγνώριση της γραφής και υπογραφής της διαθέτιδας και την ένορκη βεβαίωση επί τούτου από την πρώτη αναιρεσείουσα. Με την διαθήκη αυτή καταλείπονταν στον αναιρεσείοντα η ακίνητη ιδιοκτησία της μεταξύ της οποίας και το επίδικο μετά του αναλογούντος ποσοστού επί του οικοπέδου Μετά την περιαγωγή του παραπάνω ανίκητου στον εγκαλούντα δυνάμει του αναγκαστικού πλειστηριασμού που επιβλήθηκε, ο εγκαλών εκμίσθωσε την 27-1-2001 το εν λόγω ακίνητο στον αναιρεσείοντα για επαγγελματική χρήση. Ο αναιρεσείων όμως την 6-12-2002 με αίτηση του προς το Μον. Πρωτ. Αθηνών κατέθεσε αίτηση και ζήτησε να δημοσιευτεί και να κηρυχθεί κυρία η με ημερομηνία 8-4-1994 δεύτερη ιδιόγραφη διαθήκη της Γ η οποία μετά την ένορκη βεβαίωση περί της γνησιότητας της και πάλι από την πρώτη αναιρεσείουσα δημοσιεύτηκε και κηρύχθηκε και αυτή κυρία. Μετά την διαδικασία αποδοχής και μεταγραφής ο δεύτερος αμφισβήτησε την κυριότητα του εγκαλούντα επί του ακινήτου που περιήλθε σ'αυτόν από τον πλειστηριασμό και ξεκίνησε μεταξύ τους αντιδικία ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων. Περαιτέρω στο προσβαλλόμενο βούλευμα αναφέρονται περιστατικά σχετικά με την δραστηριότητα του καθ ενός των αναιρεσειόντων ρητής αναφοράς γενομένης για το ότι ο μόνος που είχε συμφέρον για την κατάρτιση, χωρίς να τον κατονομάζει σαν πλαστογράφο , εμφάνιση και δημοσίευση ήταν ο πρώτος αναιρεσείων και ότι στην πράξη του αυτή του περείχε άμεση συνδρομή η δεύτερη, η δραστηριότητα της οποίας περιγράφεται ως συνιστώσα απαραίτητη προϋπόθεση για την τέλεση της πράξης του άλλου αναιρεσείοντα και για την οποία αναφέρεται ότι είναι το ίδιο πρόσωπο που βεβαίωσε για την γνησιότητα και των δύο ιδιογράφων διαθηκών της διαθέτιδας τόσο της πρώτης όσο και της δεύτερης (πλαστής) διαθήκης εν γνώσει τελώντας της πλαστότητας της γενομένης μάλιστα και σχετικής πιθανολόγησης από ένα των πραγματογνωμόνων ότι είναι το πρόσωπο που κατάρτισε την επίδικη διαθήκη. Περί της πλαστότητας της διαθήκης αυτής υπάρχει ομοφωνία των πραγματογνωμόνων Δ1, Δ2, Δ3 και Δ4 από τις πραγματογνωμοσύνες των οποίων προέκυψε ότι η διαθήκη αυτή είναι πλαστή χωρίς όμως με βεβαιότητα να αποφαίνονται οι πραγματογνώμονες αυτοί για τον δράστη της πλαστογραφίας αν και ο ένας από αυτούς , η Δ3, πιθανολογεί ότι αυτή που κατάρτισε την επίδικη διαθήκη είναι η αναιρεσείουσα η οποία και βεβαίωσε στο δικαστήριο ένορκα την γνησιότητα της. Με τις παραδοχές αυτές το προσβαλλόμενο βούλευμα έχει πλήρη σαφή και συγκεκριμένη αιτιολογία και ορθά υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά στις παρατεθείσες διατάξεις των άρθρων 98 216 &1-3 και 386 &1-3β με τις οποίες κατηγορήθηκε και ότι καμία αντίφαση δεν παρατηρείται μεταξύ στο σκεπτικό ούτε και υπάρχουν αντιφάσεις στην αιτιολογία του προσβαλλόμενου βουλεύματος όπως δεν υφίσταται έλλειψη αιτιολογίας με την εξ ολοκλήρου αναφορά του Συμβουλίου στην πρόταση του Εισαγγελέα γιατί η πρόταση του εισαγγελέα ενσωματώνεται στο βούλευμα και αποτελεί με αυτό ενιαίο σύνολο και περιέχει πλήρη και σαφή αιτιολογία οπότε επιτρεπτά γίνεται η εξ ολοκλήρου αναφορά του Συμβουλίου στην ενσωματούμενη πρόταση προς αποφυγή επαναλήψεων (ΑΠ Ολ. 1227/79, ΑΠ 1151/2006, ΑΠ 59/2005, ΑΠ 1527/2000), απορριπτόμενων των αιτιάσεων για το ότι το προσβαλλόμενο βούλευμα δεν αναφέρεται στην αξία των ακινήτων άλλως δεν προκύπτει ότι η αξία τους δεν υπερβαίνει το ποσό των 73.000 ε. γιατί στην εισαγγελική πρόταση που ενσωματώνεται στο βούλευμα αναφέρονται στοιχεία περί της αξίας των ακινήτων και γίνονται σκέψεις σχετικά με την αξία τους και εκτίθεται σαν πραγματικό περιστατικό και υποστηρίζεται με σχετικές σκέψεις περί του ότι η αξία των ακινήτων υπερβαίνει τις 73.000 ε. Κατ' ακολουθία των παραπάνω η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης πρέπει ν'απορριφθεί. Για τους λόγους αυτούς Προτείνω: Να απορριφθούν οι με αριθμ. 141 και 142/30-7-2008 αιτήσεις αναιρέσεων των X2 και X1, αντίστοιχα για αναίρεση του με αριθμ. 1303/2008 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, με το οποίο απορρίπτονται κατ ουσία οι με αριθμ. 62155 και 56/2008 εφέσεις τους κατά του με αριθμ. 157/2008 βουλεύματος του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών. Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα εις βάρος των αναιρεσειόντων . Αθήνα την 25-10-2008 Ο Αντεισαγγελέας Αρείου Πάγου Ιωάννης Χρυσός Αφού άκουσε τον παραπάνω Αντεισαγγελέα που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση έπειτα αποχώρησε. ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Από τη διάταξη του άρθρου 386 παρ.1 του ΠΚ προκύπτει, ότι για την στοιχειοθέτηση του από αυτήν προβλεπομένου εγκλήματος της απάτης απαιτείται: 1) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο όφελος, χωρίς να προσαπαιτείται και η πραγματοποίησή του, 2) εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών, ή αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση των αληθινών, από την οποία ως παραγωγό αιτία παραπλανήθηκε ο απατώμενος να προβεί σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, που ενέχει περιουσιακή διάθεση και συνεπάγεται περιουσιακή βλάβη και 3) βλάβη ξένης περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με την συμπεριφορά (πράξη, παράλειψη ή ανοχή) στην οποία παραπείστηκε ο παθών. Επομένως, για τη θεμελίωση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της απάτης απαιτείται να υπάρχει αντικειμενικώς αιτιώδης σύνδεσμος, αφ' ενός μεν μεταξύ της απατηλής ενέργειας του δράστη και της πλάνης του άλλου, αφετέρου δε μεταξύ της πλάνης και της συμπεριφοράς στην οποία παραπείστηκε ο απατηθείς, η οποία ενέχει περιουσιακή διάθεση που επάγεται περιουσιακή βλάβη στον ίδιο ή άλλο, η βλάβη δε αυτή να είναι το αναγκαίο, άμεσο και αποκλειστικό αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του αυτής. Δεδομένου δε ότι δεν απαιτείται ταύτιση του παραπλανηθέντος και του υποστάντος τη βλάβη, η απάτη είναι δυνατόν να τελεσθεί και με την παραπλάνηση του Δικαστή σε πολιτική δίκη, οσάκις υποβάλλεται ψευδής ισχυρισμός υποστηριζόμενος με την εν γνώσει προσαγωγή και επίκληση πλαστών ή νοθευμένων εγγράφων ή γνησίων αλλά με αναληθές περιεχόμενο ή με άλλα αποδεικτικά μέσα. Εξάλλου, κατά την παρ.3 εδ. β' του άρθρου 386 ΠΚ., όπως αντικ. με το άρθρο 14 παρ.4 του Ν. 2721/1999, η απάτη έχει κακουργηματικό χαρακτήρα αν το περιουσιακό όφελος ή η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει συνολικά το ποσό των εβδομήντα τριών χιλιάδων (73.000) ευρώ. Περαιτέρω, από το άρθρο 216 παρ.1 ΠΚ προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της πλαστογραφίας απαιτείται αντικειμενικώς μεν από την αρχή κατάρτιση εγγράφου από τον υπαίτιο, που το εμφανίζει ότι καταρτίσθηκε από άλλον, ή η νόθευση γνησίου εγγράφου, δηλαδή αλλοίωση της έννοιας του περιεχομένου του εγγράφου, υποκειμενικώς δε δόλος που περιλαμβάνει τη γνώση και τη θέληση πραγματώσεως των περιστατικών που απαρτίζουν την αντικειμενική υπόσταση και σκοπός του δράστη να παραπλανήσει με τη χρήση του πλαστού εγγράφου άλλον για γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες, όπως είναι εκείνο το γεγονός το οποίο είναι πρόσφορο για την παραγωγή, διατήρηση, μεταβολή ή απόσβεση δικαιώματος ή έννομης σχέσης, ασχέτως αν επιτεύχθηκε ή όχι η παραπλάνηση. Για την κακουργηματική δε μορφή της πλαστογραφίας απαιτείται πλέον, κατά την παρ. 3 του άρθρου 216 του ΠΚ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 14 παρ.2β' του Ν. 2721/1999, όχι μόνο σκοπός του υπαιτίου να προσπορίσει στον εαυτό του ή σε άλλον περιουσιακό όφελος βλάπτοντας τρίτον ή σκοπός αυτού να βλάψει άλλον αλλά και το συνολικό όφελος ή η συνολική ζημία να υπερβαίνει το ποσό των είκοσι πέντε εκατομμυρίων (25.000.000) δραχμών 73.000 Ευρώ. Τέλος, κατά το άρθρο 46 & 1 ΠΚ, με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται όποιος με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι, για την ύπαρξη αξιόποινης ηθικής αυτουργίας απαιτείται να συντρέχουν, αντικειμενικώς, α) πρόκληση στον αυτουργό της απόφασης να διαπράξει ορισμένη άδικη πράξη, η οποία μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο, όπως, με συμβουλή, απειλή, υπόσχεση ή χορήγηση αμοιβής ή άλλων ανταλλαγμάτων, με πρόκληση ή εκμετάλλευση οιασδήποτε πλάνης (πραγματικής, νομικής ή περί τα παραγωγικά της βουλήσεως αίτια), με πειθώ ή φορτικότητα κλπ, αρκεί το μέσο που χρησιμοποιήθηκε να παρήγαγε στον αυτουργό την απόφαση να τελέσει την άδικη πράξη και β) διάπραξη από τον αυτουργό της πράξεως αυτής ή επιχείρηση από αυτόν πράξεως που περιέχει τουλάχιστον αρχή εκτελέσεώς της, υποκειμενικώς δε δόλος, ο οποίος περιλαμβάνει, α) συνείδηση του ηθικού αυτουργού, ότι παρήγαγε στον αυτουργό την ειρημένη απόφαση και β) συνείδηση της ορισμένης πράξεως, στην οποία παρακινεί ο ηθικός αυτουργός. Εξάλλου, κατά το άρθρο 46 παρ. 1β ΠΚ, με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται όποιος με πρόθεση παρέσχε άμεση συνδρομή στο δράστη κατά τη διάρκεια αυτής της πράξης και στην εκτέλεση της κύριας πράξης. Για τη στοιχειοθέτηση της άμεσης συνέργειας σε έγκλημα άλλου, βάσει της αρχής του περιορισμένου παρακολουθητικού χαρακτήρα της συμμετοχής, που καθιερώνει το άρθρο 48 του ΠΚ, απαιτείται α) αφενός μεν ο άλλος (ο αυτουργός) να διαπράξει ή να αποπειραθεί τουλάχιστον να διαπράξει την άδικη πράξη, αφετέρου δε ο συνεργός να τελέσει πράξη υποστηρικτική της κύριας πράξης του αυτουργού, με άμεσα συνδεδεμένη με αυτή βοηθητική ενέργεια σε τρόπο, ώστε, χωρίς αυτή δεν θα ήταν δυνατή με βεβαιότητα η τέλεση του εγκλήματος. Η συμμετοχή σε απάτη και πλαστογραφία προσλαμβάνει κακουργηματικό χαρακτήρα όταν η επιβαρυντική περίσταση συντρέχει και στο πρόσωπο του συμμέτοχου. Περαιτέρω, έλλειψη της κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας του παραπεμπτικού βουλεύματος, που ιδρύει τον από το άρθρο 484 παρ.1 περ. δ' του ΚΠΔ προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν στο βούλευμα δεν εκτίθενται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την προδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο παραπέμπεται ο κατηγορούμενος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία προέκυψαν τα περιστατικά αυτά και τα οποία αρκεί να προσδιορίζονται κατ' είδος, καθώς και oι σκέψεις με βάση τις οποίες το Συμβούλιο υπήγαγε τα εν λόγω περιστατικά στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε και έκρινε ότι προέκυψαν σοβαρές ενδείξεις για την πραγμάτωση του εγκλήματος και την παραπομπή του κατηγορουμένου στο ακροατήριο. Κατά το άρθρο 484 παρ.1 περ. β' του ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως του βουλεύματος ιδρύει και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της εφαρμοσθείσας ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν το Συμβούλιο αποδίδει στο νόμο έννοια διαφορετική από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το Συμβούλιο, χωρίς να παρερμηνεύει τον νόμο, δεν υπάγει σωστά στην εφαρμοσθείσα ποινική διάταξη τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι προέκυψαν, καθώς και όταν η σχετική διάταξη παραβιάστηκε εκ πλαγίου, διότι δεν αναφέρονται στο βούλευμα, κατά τρόπο σαφή, πλήρη, ορισμένο και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι προέκυψαν, ώστε να είναι εφικτός ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε το βούλευμα στερείται νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, όπως προκύπτει από το προσβαλλόμενο 1303/2008 βούλευμά του, δέχθηκε, με καθολική αναφορά στην ενσωματωμένη σ' αυτό Εισαγγελική πρόταση, ότι από την εκτίμηση των αναφερόμενων κατ' είδος και κατηγορία αποδεικτικών μέσων, που συγκεντρώθηκαν από την ανάκριση, προέκυψαν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά : "Σε εκτέλεση πρώτου απογράφου της υπ' αριθμόν 104/2000 διαταγής πληρωμής του Ειρηνοδικείου Αθηνών για συνολική οφειλή 1.074.000 δραχμών του Α προς τον επισπεύδοντα και ήδη εγκαλούντα Ψ, με την 145/2000 έκθεση του δικαστικού επιμελητή ....., κατασχέθηκε ακίνητο του οφειλέτη, το οποίο εκπλειστηριάσθηκε, με την υπ' αριθμ. ..... έκθεση της συμβολαιογράφου Αθηνών Στυλιανής Δημητρέλλου και κατακυρώθηκε στον εγκαλούντα. Εκτός αυτής του εγκαλούντος, σύμφωνα με το υπ' αριθμ. ..... πιστοποιητικό βαρών του υποθηκοφύλακα Κηφισιάς υπήρχαν εγγραφές αναγκαστικών κατασχέσεων υπέρ του Β' ταμείου ΙΚΑ Αθηνών και της Δ.Ο.Υ Κηφισιάς συνολικού ύψους 50.065.296 δραχμών. Στην υπ' αριθμ. ..... περίληψη κατακυρωτικής έκθεσης το εκπλειστηριασθέν ακίνητο περιγράφεται, ως ένα διαμέρισμα πεπαλαιωμένο, κείμενο αριστερά αυτού που εισέρχεται στην οικία, αποτελούμενο από δύο δωμάτια και κουζίνα μετά του οικοπέδου του εκτάσεως μέτρων τετραγωνικών πενήντα και έξι