ΑΠ 549/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Εκβίαση

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 549 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Εκβίαση. Περίληψη: Εκβίαση σε βαθμό πλημμελήματος (άρθρο 385 § 1 περίπτ. γ΄ του ΠΚ). Στοιχεία του εγκλήματος. Ορθή και αιτιολογημένη καταδίκη για το έγκλημα αυτό του κατηγορουμένου, ο οποίος απείλησε τον παθόντα ότι αν δεν του κατέβαλε το συνολικό ποσό των 10.000 Ευρώ, δεν θα μεσολαβούσε στην αρμόδια Επιτροπή Πολεοδομικού και Αρχιτεκτονικού ελέγχου για να εγκριθεί η κατεδάφιση παλαιάς οικίας και η ανοικοδόμηση πολυώροφης οικοδομής και ο παθών που είχε ανάγκη από αυτή την έγκριση, αναγκάστηκε να του καταβάλει το ποσό αυτό. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως. ΑΡΙΘΜΟΣ 549/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο - Εισηγητή, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Κολιοκώστα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Χατζή, περί αναιρέσεως της 2947/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενο τον .... Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1 Ιουνίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, όπως αυτή διαμορφώθηκε με τους από 23 Νοεμβρίου 2009 πρόσθετους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 908/2009. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι επ' αυτής πρόσθετοι λόγοι. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 385 παρ. 1 περίπτ. γ' του ΠΚ, όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις του άρθρου 380, με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, εξαναγκάζει κάποιον με βία ή με απειλή σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, από την οποία επέρχεται ζημία στην περιουσία του εξαναγκαζόμενου ή άλλου τιμωρείται... γ) σε κάθε άλλη περίπτωση με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Από την διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του εγκλήματος της εκβίασης σε βαθμό πλημμελήματος, απαιτείται: α) εξαναγκασμός κάποιου σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, από την οποία επέρχεται ζημία στην περιουσία αυτού που εξαναγκάζεται ή κάποιου άλλου, β) ο εξαναγκασμός να γίνεται με βία ή απειλή ικανή να αποκλείσει το αυτοπροαίρετο της απόφασης αυτού που εξαναγκάζεται και γ) σκοπός του δράστη να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος. Παράνομο περιουσιακό όφελος υπάρχει όταν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα δεν αποτελεί νόμιμη αξίωση του δράστη ή του άλλου που ωφελείται κατά του παθόντος ή όταν η πράξη ή παράλειψη του τελευταίου δεν αποτελεί έκφραση του δικαιώματος της αυτονομίας της βουλήσεώς του και της εντεύθεν ελευθερίας στις συναλλαγές. Εξάλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ του ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σε αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικοί συλλογισμοί με τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Η ειδική και εμπεριστατωμένη αυτή αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται όχι μόνον στην κρίση για την ενοχή, αλλά να περιλαμβάνει και την αναφορά των αποδεικτικών μέσων, από τα οποία το δικαστήριο οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση. Τα αποδεικτικά μέσα, δηλαδή, πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο, όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνον από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας τους τι προέκυψε από καθένα. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως μεταξύ των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Περαιτέρω, περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, που ιδρύει λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ, συντρέχει, όχι μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που έχει δεχθεί, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού προς το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 2947/2009 απόφασή του δέχτηκε ότι από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος αναφέρει, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν ενόρκως στο ακροατήριο, προέκυψαν τα παρακάτω περιστατικά σχετικά με τον πρώτο κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα: "Ο πρώτος κατηγορούμενος ετέλεσε την πράξη της εκβίασης και πρέπει να κηρυχθεί ένοχος. Αποδείχτηκε ότι ο πρώτος κατηγορούμενος, κατά το χρονικό διάστημα από τις αρχές Δεκεμβρίου 2002 μέχρι την 18-12-02 με σκοπό να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος εξανάγκασε κάποιον με την απειλή σε πράξη από την οποία επήλθε ζημία στην περιουσία του εξαναγκασθέντος και δη απείλησε τον παθόντα ... ότι αν δεν του κατέβαλε τμηματικά το χρηματικό ποσό των 10000 ευρώ συνολικά, δεν θα μεσολαβούσε ώστε η αρμόδια Επιτροπή Πολεοδομικού και Αρχιτεκτονικού Ελέγχου να αποφανθεί ευνοϊκά σε αίτημά του για την κατεδάφιση παλαιάς οικίας και ανέγερσης πολυόροφης οικοδομής, σε οικόπεδο που είχε αγοράσει και έτσι τον εξανάγκασε να του καταβάλει στις 11-12-02 ευρώ και στις 18-12-02 4000 ευρώ, με αποτέλεσμα να αποκομίσει έτσι παράνομο όφελος με αντίστοιχη περιουσιακή ζημία του παθόντα κατά τα άνω ποσά. Το γεγονός δε ότι ο πρώτος κατηγορούμενος συνελήφθη αφού έλαβε το ποσό των 4000 ευρώ με προσημειωμένα νομίσματα, δεν συνιστά απόπειρα του άνω εγκλήματος αφού είχε ήδη λάβει και προγενέστερα το ποσό των 5000 ευρώ και είχε επέλθει ήδη η ζημία στον παθόντα και το όφελος σ' αυτόν με την παραλαβή των 4000 ευρώ, κατά την σύλληψή του. Εξάλλου, από τα άνω αποδεικτικά στοιχεία δεν αποδείχθηκε ότι αυτός προέβη σε κάποια ενέργεια στον υποβληθέντα από τον μηχανικό του παθόντα φάκελο στην αρμόδια επιτροπή, ώστε να δικαιούται κάποιας αμοιβής, αφού τον φάκελο αυτό συμπλήρωσε ο μηχανικός ... το δε άνω ποσό του δόθηκε σε δύο δόσεις πριν και μετά την έγκριση από την άνω επιτροπή της κατεδάφισης της προαναφερθείσας οικίας και αποτελούσε το αντάλλαγμα για την μεσολάβησή του προκειμένου να δοθεί στον παθόντα η άδεια κατεδάφισης. Σε περίπτωση δε που δεν κατέβαλε ο παθών το άνω ποσό δεν θα του δινόταν η άνω άδεια, άλλως θα καθυστερούσε υπέρμετρα, με αποτέλεσμα να υποστεί ζημία από την καθυστέρηση καταβάλλοντας ποινικές ρήτρες, μολονότι για το ίδιο ακίνητο είχε χορηγηθεί άδεια κατεδαφίσεως προγενέστερα με σκοπό την ανοικοδόμηση. Επομένως, πρέπει ο σχετικοί ισχυρισμοί του κατηγορούμενου να απορριφθούν ως αβάσιμοι". Μετά από αυτά το Δικαστήριο, καταδίκασε τον ανωτέρωκατηγορούμενο σε ποινή φυλακίσεως δώδεκα