Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 552 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Καθυστέρηση καταβολής ασφαλιστικών εισφορών, Υπέρβαση εξουσίας, Παύση οριστική ποινικής διώξεως, Παραγραφή, Εφέσεως απαράδεκτο, Επεκτατικό αποτέλεσμα. Περίληψη: Αίτηση αναιρέσεως κατά αποφάσεως του δικάσαντος κατ' έφεση Τριμελούς Πλημμελειοδικείου που απέρριψε αίτημα των ήδη αναιρεσειόντων ως νομίμων εκπροσώπων και μελών του διοικητικού συμβουλίου της ανώνυμης εταιρείας καταδικασθέντων για μη έγκαιρη καταβολή εργατικών εισφορών ΙΚΑ που είχαν παρακρατηθεί από τις αποδοχές του προσωπικού της επιχειρήσεως της άνω ανωνύμου εταιρείας, να αναγνωρισθεί η επέλευση υπέρ αυτών, παρά το ότι άσκησαν εκπροθέσμως κατά της πρωτοδίκου καταδικαστικής αποφάσεως εφέσεις που απερρίφθησαν ως απαράδεκτες, του επεκτατικού αποτελέσματος από την άσκηση παραδεκτής εφέσεως ετέρου συγκατηγορουμένου των ως συμμέτοχου επίσης νομίμου εκπροσώπου της αυτής ανωνύμου εταιρείας και μετά του οποίου κατά τη διάπραξη των άνω αξιοποίνων πράξεων τελούσαν σε αληθινή συναυτουργία. Γίνεται δεκτός ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η΄ λόγος των αιτήσεων των δύο αναιρεσειόντων για αρνητική υπέρβαση εξουσίας του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που δέχθηκε ότι ήταν αυτοτελής η ευθύνη κάθε αναιρεσείοντος και δεν επεξέτεινε ως προς αυτούς το από το άρθρο 469 ΚΠΔ επεκτατικό αποτέλεσμα από την άσκηση παραδεκτής εφέσεως κατά της πρωτοδίκου καταδικαστικής αποφάσεως εκ μέρους του συμμετόχου συγκατηγορουμένου των. Ενόψει της λόγω παραγραφής (πάροδος οκτώ ετών) παύσεως της ποινικής διώξεως έναντι του άνω συμμετόχου συγκατηγορουμένου των για τις άνω αξιόποινες πράξεις, αφού οι εν λόγω εισφορές ήταν καταβλητέες στο ΙΚΑ από Οκτώβριο 1999 έως Απρίλιο 2000 με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και η εξάλειψη του αξιοποίνου με αυτήν την παραγραφή δεν προσιδίαζε αποκλειστικά στο πρόσωπο του άνω συγκατηγορουμένου των αναιρεσειόντων, επεκτείνεται και σε αυτούς ως συμμετόχους στην τέλεση των άνω αξιοποίνων πράξεων αυτό το αποτέλεσμα και παύεις οριστικώς και η κατ' αυτών ποινική δίωξη λόγω παραγραφής για τις ίδιες πράξεις. ΑΡΙΘΜΟΣ 552/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοϊνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Ανδρέα Ξένο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Παντελή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει τις αιτήσεις των αναιρεσείοντων - κατηγορουμένων: 1) Χ1 και 2) Χ2, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Βέργο περί αναιρέσεως της 7489/2008 αποφάσεως Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 4 Δεκεμβρίου 2008 δύο αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 346/09. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνουν δεκτές οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Υπέρβαση εξουσίας που συνιστά τον κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Η Κ.Ποιν.Δ λόγο αναιρέσεως υπάρχει με βάση το γενικό ορισμό, όταν το δικαστήριο ασκεί δικαιοδοσία που δεν του δίνει ο νόμος. Στα πλαίσια αυτού του ορισμού γίνεται διάκριση της υπέρβασης σε θετική και αρνητική. Στην πρώτη περίπτωση το δικαστήριο αποφασίζει κάτι για το οποίο δεν έχει δικαιοδοσία, ενώ στη δεύτερη περίπτωση παραλείπει να αποφασίσει κάτι το οποίο υποχρεούται στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του. Κατά το άρθρο 469 εδαφ. α Κ.Ποιν.Δ αν στο έγκλημα συμμετείχαν περισσότεροι ή αν η ποινική ευθύνη ενός κατηγορουμένου εξαρτάται σύμφωνα με το νόμο από την ευθύνη του άλλου, το ένδικο μέσο που ασκεί κάποιος από τους κατηγορουμένους, ακόμη και όταν χορηγείται μόνον σ' αυτόν από το νόμο, καθώς και οι λόγοι τους οποίους προτείνει, αν δεν αναφέρονται αποκλειστικώς στο πρόσωπό του, ωφελούν και τους λοιπούς κατηγορουμένους. Κατά δε το εδαφ. β του ίδιου άρθρου, στην περίπτωση της συνάφειας (άρθρα 128 και 131) ισχύει ο ίδιος κανόνας, μόνο αν οι λόγοι που προβάλλονται με το ένδικο μέσο αφορούν παραβάσεις της διαδικασίας και δεν αρμόζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο εκείνου που το άσκησε, ενώ κατά το εδαφ. γ', για τη συζήτηση του ενδίκου μέσου δεν είναι αναγκαία η κλήτευση των ωφελουμένων κατηγορουμένων, οι οποίοι, όμως, μπορούν να εμφανισθούν και να συμμετέχουν στη δίκη. Κατά τη σαφή έννοια της άνω διατάξεως γενικές προϋποθέσεις για όλες τις άνω προβλεπόμενες περιπτώσεις εφαρμογής του άρθρου 469 Κ.Ποιν.Δ είναι α) να ασκήθηκε το ένδικο μέσο από συγκατηγορούμενο που εδικαιούτο να ασκήσει αυτό και δεν κρίθηκε για οποιονδήποτε λόγο απαράδεκτο, β) οι προταθέντες λόγοι από αυτόν δεν άρμοζαν αποκλειστικώς στο πρόσωπο του, και γ) οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι είτε δεν δικαιούνται να ασκήσουν το ένδικο μέσο, είτα δικαιούνται μεν αλλά δεν το άσκησαν εντός της νομίμου προθεσμίας ή το άσκησαν και τούτο απορρίφθηκε ως απαράδεκτο ή ανυποστήρικτο. Εάν συντρέχουν οι όροι αυτοί, εφ' όσον με το ασκηθέν ένδικο μέσο βελτιώθηκε η θέση αυτού που το άσκησε, ωφελούνται και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, αλλά μόνο για αντικειμενικούς λόγους, όπως το μη αξιόποινο της πράξεως το κατ' ουσίαν ανύπαρκτο της κατηγορίας κλπ και όχι για λόγους που αρμόζουν αποκλειστικά στο πρόσωπο του ασκήσαντος το ένδικο μέσο. Εξάλλου, εάν οι ωφελούμενοι δεν εμφανισθούν να συμμετάσχουν στη δίκη, δεν θεωρούνται ότι άσκησαν το ένδικο αυτό μέσο και συνεπώς την απόφαση που εκδόθηκε επί εφέσεως ορισμένων από τους περισσότερους συμμετόχους κατηγορουμένους δεν μπορούν να την αναιρεσιβάλουν, ούτε να ζητήσουν με αναίρεση το τυχόν επεκτατικό αποτέλεσμα, για το οποίο παρέλειψε να αποφανθεί το Δικαστήριο, αλλά δικαιούνται είτε αυτοί είτε ο Εισαγγελέας να ζητήσουν από το δικαστήριο που δίκασε επί του ενδίκου μέσου, να επιληφθεί εκ νέου και να συμπληρώσει σχετικώς την απόφασή του. Ενώ αντίθετα, όταν οι ωφελούμενοι (υπόλοιποι κατηγορούμενοι) εμφανισθούν και συμμετάσχουν στη δίκη, αποκτούν όλα τα δικαιώματα που έχει ο ασκήσας το ένδικο μέσο, μεταξύ των οποίων και εκείνο της προσβολής της εκδοθησόμενης αποφάσεως με άλλο ένδικο μέσο. Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας για την εξέταση της βασιμότητας των ανωτέρω αιτήσεων αναιρέσεως προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την υπ' αριθμό 12554/2007 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς οι ήδη αναιρεσείοντες Χ2 και Χ1 από τους οποίους ο πρώτος ως μέλος του διοικητικού Συμβουλίου και ο δεύτερος ως διευθύνων σύμβουλος της επιχειρήσεως με την επωνυμία ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΕ και συγκατηγορούμενος των Φ1 ως Πρόεδρος και Δ.Σ της ίδιας άνω ανώνυμη εταιρείας καταδικάστηκαν ως εργοδότες του προσωπικού της επιχείρησης αυτής για την κατά παράβαση των άρθρων 1 παρ. 1 και 2 Α.Ν 86/1967 σε συνδυασμό με τα άρθρα 375 παρ. 1 ΠΚ, 31 του ν.δ 1160/1972, 1 του ν. 362/1976 και 26 παρ. 3 του Α.Ν 1846/1951, που κυρώθηκε με το ν. 2113/1952 και 16 παρ. 2, 2 της υπ' αριθ. 55575/1479/18/11-7/12/1965 αποφάσεως του Υπ. Εργασίας α) μη έγκαιρη καταβολή εργοδοτικών εισφορών ΙΚΑ και β) μη έγκαιρη καταβολή παρακρατηθείσων εργατικών εισφορών ΙΚΑ που έπρεπε να καταβληθούν εντός του μηνός κατά τον οποίο κατέστησαν απαιτητές και αφορούσαν ασφαλιστικές εισφορές για τη χρονική περίοδο από Οκτώβριο 1999 έως Απρίλιο 2000, επιβλήθηκε δε σε καθένα από τους άνω συγκατηγορούμενους συνολική ποινή φυλακίσεως δέκα
Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.