ΑΠ 584/2010 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Δυσφήμηση απλη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 584 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Δυσφήμηση απλη. Περίληψη: Δυσφήμιση - Στοιχεία, Έννοια γεγονότος. Ατιμώρητη η πράξη κατ' άρθρο 366 § 1 ΠΚ αν το γεγονός είναι αληθές. Προϋποθέσεις, Πότε είναι η αιτιολογία πλήρης και εμπεριστατωμένη. Πότε υπάρχει εσφαλμένη ερμηνεία εφαρμογή, εκ πλαγίου παράβαση (ΑΠ 1607/2009, ΑΠ 1853/2008, 1444/2008). Καταδικαστική απόφαση για δυσφήμιση. Αντίφαση μεταξύ σκεπτικού και διατακτικού, διότι ενώ δέχεται ότι το δυσφημιστικό γεγονός ήταν αληθινό, τον κηρύσσει ένοχο και γι' αυτό χωρίς να αιτιολογεί μη εφαρμογή άρθρου 366 ΠΚ. Εκ πλαγίου παράβαση και διότι ενώ δέχεται τέλεση απλής δυσφημίσεως στο διατακτικό αναφέρει ότι τα γεγονότα ήταν ψευδή και συκοφαντικά. Βάσιμοι λόγοι άρθρου 510 § 1 Δ και Ε. Αναιρεί και παραπέμπει. ΑΡΙΘΜΟΣ 584/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Γεώργιο Μπατζαλέξη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Μαρτίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου - Εμμανουήλ Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ανδριάνα Αντωνοπούλου, περί αναιρέσεως της 8302/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ, κάτοικο ..., που παραστάθηκε αυτοπροσώπως ως δικηγόρος. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Δεκεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 116/2010. Αφού άκουσε Την πληρεξούσια δικηγόρο του αναιρεσείοντος και τον πολιτικώς ενάγοντα, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να η γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 362 εδ. α` του ΠΚ, όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της "απλής δυσφημήσεως", απαιτούνται, αντικειμενικώς, ισχυρισμός ενώπιον τρίτου ή διάδοση για κάποιον άλλον γεγονότος, το οποίο είναι πρόσφορο (κατάλληλο, επιτήδειο) κατ' αντικειμενική κρίση (την κοινή αντίληψη) να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου, υποκειμενικώς δε δόλος, ο οποίος περιλαμβάνει, αφενός μεν, τη γνώση, έστω και με την έννοια του ενδεχόμενου δόλου (της αμφιβολίας), ότι το ισχυριζόμενο ή διαδιδόμενο γεγονός είναι πρόσφορο να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου, αφετέρου δε, τη θέληση ή την αποδοχή του δράστη να προβεί σε τέτοιο βλαπτικό της τιμής ή της υπόληψης ισχυρισμό ή διάδοση. Δεν απαιτείται γνώση της αναλήθειας, ενώ η πεποίθηση του δράστη περί την αλήθεια ή την αναλήθεια του γεγονότος δεν αποκλείει τον δόλο. Τέλος από την πιο πάνω διάταξη, σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 366 παρ. 1 και 3 του ΠΚ, προκύπτει ότι, αν αποδεικνύεται ότι το δυσφημιστικό γεγονός είναι αληθές, δεν στοιχειοθετείται το έγκλημα της δυσφημήσεως. Είναι δυνατόν όμως να στοιχειοθετείται το από το άρθρο 361 του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο έγκλημα της εξυβρίσεως, αν από τον τρόπο της εκδήλωσης ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη, προκύπτει σκοπός εξυβρίσεως. (άρθρο 366 παρ. 3 του ΠΚ.). Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση στερείται της από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, όταν δεν αναφέρονται σ' αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα προκύψαντα από την ακροαματική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι σκέψεις και οι νομικοί συλλογισμοί με βάση τους οποίους τα περιστατικά αυτά υπήχθησαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που στη συγκεκριμένη περίπτωση εφαρμόσθηκε. Έλλειψη τέτοιας αιτιολογίας υπάρχει και όταν, η έκθεση των πραγματικών περιστατικών, που δέχεται το δικαστήριο ως αποδειχθέντα στο αιτιολογικό της απόφασής του, έρχεται σε αντίφαση με εκείνα για τα οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος στο διατακτικό. Εξάλλου, περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που ιδρύει λόγο αναίρεσης κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, υπάρχει όχι μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία έχει δεχθεί, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της απόφασης που ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον 'Αρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης. ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε την έφεση του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου, ύστερα από εκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερομένων κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης 1994/2008 απόφασής του, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Τον Οκτώβριο του 2001 το νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας" ΕΙΝ, ανέθεσε στον εγκαλούντα, που είναι δικηγόρος, να προβεί κατά του κατηγορουμένου σε υποβολή μηνύσεως για συκοφαντική δυσφήμηση και ψευδή καταμήνυση καθώς και στην άσκηση αγωγής με αίτημα την καταδίκη του κατηγορουμένου και λοιπών προσώπων, συνεπαγομένων, στην καταβολή του ποσού των 500 εκατομμυρίων δραχμών για χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης, λόγω προσβολής της προσωπικότητας του παραπάνω νομικού προσώπου, που συντελέσθηκε με την από 23-7-2001 ανοιχτή επιστολή, που απηύθυνε ο κατηγορούμενος σε διάφορους αποδέκτες (Γραφείο Πρωθυπουργού, ΥΠΕΧΩΔΕ, Υπουργείο Δικαιοσύνης, ΓΕΕ κ.λ.π.), σχετικά με τον έλεγχο των στατικών μελετών βάσει των οποίων κατασκευάζονταν κτίρια μεγάλης σπουδαιότητας και στην οποία κατήγγειλε το ΕΙΝ, που το έτος 1997 είχε προκηρύξει δύο δημόσιους διαγωνισμούς για την εκτέλεση των έργων "Ανακαίνιση και μετατροπή υφισταμένου κτιρίου του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, σε φοιτητική εστία - λέσχη στο Βόλο" και "Ενίσχυση και ανακαίνιση τμήματος της μαθητικής εστίας Κόνιστας" για λανθασμένη διαδικασία ανάθεσης έργου και για αποδοχή μελετών, οι οποίες παραβίαζαν τους κανόνες της οικοδομικής. Η αντιδικία μεταξύ του ΕΙΝ και του κατηγορουμένου, ο οποίος είχε υποβάλει προσφορές για τους δύο άνω διαγωνισμούς, που όμως δεν επελέγησαν από τις επιτροπές αξιολόγησης, αφορούσε την τεχνική αρτιότητα των μελετών και κατασκευών του ΕΙΝ στον Βόλο και στην Κόνιστα. Σε εκτέλεση της εντολής του ΕΙΝ ο εγκαλών, ως πληρεξούσιος δικηγόρος του Ιδρύματος, άσκησε την από 28-12-2001 και με αριθμό κατάθεσης ... αγωγή του ΕΙΝ κατά του κατηγορουμένου και άλλων πέντε ατόμων, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με επιδίκαση υπέρ του Ιδρύματος του ποσού των 500.000.000 δρχ., ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Στις 10-4-2002 ο κατηγορούμενος κατέθεσε στο ΕΙΝ, με αριθμό πρωτοκόλλου ..., την από 9-3-2002 επιστολή του, την οποία επίσης κοινοποίηση προς τη πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. του ΕΙΝ, το Υπουργείο Παιδείας, την Εισαγγελία Βόλου, το Υπουργείο Εσωτερικών, το Σύλλογο Πολιτικών μηχανικών Ελλάδος και το Σύλλογο Πολιτικών Μηχανικών ... και στην οποία (επιστολή), αναφερόμενος στο περιεχόμενο της ανωτέρω αγωγής τα ΕΙΝ εναντίον του, ισχυρίσθηκε, μεταξύ άλλων, τα εξής: α) ότι ο νομικός σύμβουλος του ΕΙΝ, ισχυρίζεται ψευδώς πως υπάρχει παράλειψη ενίσχυσης μόνο στα τοιχώματα Τ4 και Τ5, τα οποία στη μελέτη ενίσχυσης έχουν μετονομασθεί σε Κ35, ενώ τον ίδιο οπλισμό φέρουν και τα υπόλοιπά τοιχώματα, οπότε η παράλειψη ενίσχυση υπάρχει στο σύνολο των τοιχωμάτων β) ότι ο νομικός σύμβουλος του ΕΙΝ ψευδώς ισχυρίζεται πως σε περίπτωση θραύσης του υποστηλώματος σε ενδεχόμενο σεισμό, αντίστοιχα δομικά φορτία παραλαμβάνονται ικανοποιητικά από άλλα παρακείμενα υποστηλώματα, γ) ότι ο ισχυρισμός αποσκοπεί όχι μόνο στη συγκάλυψη των σοβαρών ευθυνών του μελετητή που συνέταξε και υπέγραψε τις συγκεκριμένες μελέτες και της ΔΤΥ/ΕΙΝ, που αφού την αξιολόγησε, τη βαθμολόγησε με εννέα, αλλά αποσκοπεί και στο να δώσει τη δυνατότητα στον εργολάβο να διεκδικήσει και να πληρωθεί ως υπερσυμβατικές τις εργασίες που όφειλε να είχε συμπεριλάβει στην αρχική προσφορά του, ανεβάζοντας το κόστος του έργου κατά δεκάδες εκατομμύρια σε βάρος του ΕΙΝ, δ) ότι η επιστολή απευθύνεται και στην Εισαγγελία Βόλου, προκειμένου να εξετάσει αν από την ομολογία της παράλειψης ενίσχυσης και τον ψευδή ισχυρισμό ότι τα παρακείμενα υποστηλώματα μπορούν να παραλάβουν τα σεισμικά φορτία, συντρέχουν λόγοι εφαρμογής του άρθρου 286 Π.Κ. και ε) ότι άρχισαν να έχουν άποψη επί της φέρουσας ικανότητας κτιρίων μεγάλης σπουδαιότητας, εκτός από τους τεχνολόγους μηχανολόγους και οι δικηγόροι". Υπό τ' ανωτέρω αναφερόμενα, που κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν αποτελούν δυσμενείς κρίσεις για επιστημονικές και επαγγελματικές εργασίες, αφού απευθύνονται κατά του συγκεκριμένου νομικού παραστάτου, που συνέταξε την συγκεκριμένη αγωγή κατά του κατηγορουμένου τον οποίο ήθελε να πλήξει, αφού τα ως άνω περιστατικά (γεγονότα) ήτο δυνατόν και μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψή του ως δικηγόρου που φέρεται να ενεργεί για την συγκάλυψη των σοβαρών ευθυνών του μελετητή, ήτοι ως συνεργός του. Όμως το Δικαστήριο δέχεται ότι ως προς τα υποστηλώματα και τα φορτία το γεγονός αυτό δεν ήτο ψευδές, αφού πράγματι έγινε νέα μελέτη για τα έργα αυτά (Βόλου και Κονίτσης) και επομένως η μορφή του εγκλήματος είναι της απλής δυσφήμησης και όχι της συκοφαντικής δυσφήμησης, πράγμα που μπορεί να γίνει κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας. Επίσης ο κατηγορούμενος γνώριζε ότι ο εγκαλών ενεργείσας δικηγόρος μέσα στα πλαίσια της δοθείσας εντολής εκ μέρους του ΕΙΝ και επομένως ό,τι αναφέρει στην αγωγή, δεν αποδίδει δική του γνώμη αλλά εκφράζει την άποψη των εντολέων του, όπως επίσης γνώριζε ότι ο εγκαλών δεν ενεργεί προς συγκάλυψη σοβαρών ευθυνών του μελετητή του έργου ούτε προς βλάβη των συμφερόντων του ΕΙΝ και προς όφελος του εργολάβου, όπως άλλωστε τούτο κρίθηκε και από τις σχετικές αποφάσεις που έκριναν ότι δεν υπάρχει παράβαση των κανόνων της οικοδομικής και επομένως δεν υπάρχει πλάνη σε αυτόν." Με βάση τις παραδοχές αυτές το δικαστήριο της ουσίας κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα της πράξεως της δυσφημήσεως, κατ επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας της συκοφαντικής δυσφημήσεως, και του επέβαλε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων