ΑΠ 588/2010 — Αναιρέσεως απαράδεκτο, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 588 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αναιρέσεως απαράδεκτο, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απόρριψη εφέσεως ως απαράδεκτης. Μη καταδικαστική απόφαση. Αναίρεση που ασκήθηκε κατά μη καταδικαστικής αποφάσεως. Απορρίπτει ως απαράδεκτη. Ειδοποιήθηκε ο αντίκλητος δικηγόρος. Αριθμός 588/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο - Εισηγητή, Παναγιώτη Ρουμπή και Γεώργιο Μπατζαλέξη, Αρεοπαγίτες. Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου - Εμμανουήλ Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου. Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 9 Μαρτίου 2010, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 2695/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18.9.2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1386/2009. Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ρούσσος - Εμμανουήλ Παπαδάκης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρότασή του με αριθμό 52/4.2.2010, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω υπό την κρίση του Υμετέρου Συμβουλίου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 32 παρ. 1 + 4, 138 παρ. 2β, 476 παρ. 1 ΚΠΔ την από 21-9-2004 αίτηση αναιρέσεως του ... κατά της υπ'αρ. 2659/2009 αποφάσεως του Ε' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών και εκθέτω τ'ακόλουθα: Με την ως άνω προσβαλλομένη απόφαση το Τριμελές Εφετείο Αθηνών απέρριψε ως απαράδεκτη λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως την υπ'αρ. 10241/23-10-2008 έφεση του κατηγορουμένου κατά της υπ'αρ. 42303/23-5-2003 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών κατεχωρήθη στο ειδικό βιβλίο καθαρογραφής την 2-9-2009 ο δε κατηγορούμενος άσκησε την υπό κρίση αναίρεση κατά της άνω αποφάσεως την 21-9-2009 διά δηλώσεως προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Κατά τη διάταξη του αρ. 504 παρ. 1 ΚΠΔ: Όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο αίτηση αναίρεσης επιτρέπεται μόνο κατά της απόφασης που, "όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση" και κατά της απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση έφεσης, αν με τις αποφάσεις αυτές το δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη....". Η απορρίπτουσα απόφαση την έφεση ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, δεν είναι καταδικαστική (Συμβ. Α.Π. 1911/2005 Π.Δ/σύνη 2006/520, Α.Π. 1500/87, Α.Π. 1606/81, Α.Π. 588/97) και η κατ'αυτής αναίρεση δεν δύναται να ασκηθεί δι'επιδόσεως δηλώσεως στον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, αλλά πρέπει ν'ασκηθεί εντός της 10ημέρου προθεσμίας του αρ. 473 παρ. 1 ΚΠΔ, ενώπιον του γραμματέως του δικαστηρίου, που εξέδωσε την απόφαση ή στον γραμματέα του Ειρηνοδικείου ή στον Προϊστάμενο της Προξενικής αρχής ή εάν κρατείται μπορεί και ενώπιον του διευθυντή της φυλακής (αρ. 474 παρ. 1 ΚΠΔ).- Κατά συνέπεια η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως βάσει των ανωτέρω, είναι απαράδεκτη και θα πρέπει σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, να κηρυχθεί ως τοιαύτη (απαράδεκτη), να διαταχθεί η εκτέλεση της προσβαλλομένης αποφάσεως και επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος. Για τους λόγους αυτούςΠ ρ ο τ ε ί ν ω 1) Να κηρυχθεί απαράδεκτη η από 21-9-2009 αίτηση αναιρέσεως του ..., κατά της υπ'αρ. 2695/2009 αποφάσεως του Ε' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. 2) Να διαταχθεί η εκτέλεση της άνω αποφάσεως. 3) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος. Αθήνα 7 Ιανουαρίου 2010 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ρούσσος - Εμμανουήλ Παπαδάκης Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 474 παρ. 1 ΚΠΔ, το ένδικο μέσο ασκείται με δήλωση στον γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση ή στον γραμματέα του ειρηνοδικείου ή στον προϊστάμενο της προξενικής αρχής που βρίσκεται στο εξωτερικό και στην περιφέρεια των οποίων κατοικεί ή διαμένει ο δικαιούμενος, κατά δε το άρθρο 473 παρ. 2 ΚΠΔ, η αναίρεση κατά της καταδικαστικής αποφάσεως μπορεί να ασκηθεί από εκείνον που καταδικάσθηκε και με δήλωση που περιέχει όσα ορίζονται στην παρ.2 του επόμενου άρθρου και επιδίδεται στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου μέσα σε προθεσμία είκοσι ημερών, η οποία αρχίζει σύμφωνα με την παρ.1, δηλαδή από τη δημοσίευση της απόφασης ή, εάν αυτός δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της, από την επίδοσή της. Η εξαιρετική όμως διάταξη του άρθρου 474 παρ. 2 ΚΠΔ, η οποία επιτρέπει στον κατηγορούμενο να ασκεί αίτηση αναιρέσεως με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, έχει εφαρμογή μόνο κατά των καταδικαστικών αποφάσεων και δεν επεκτείνεται και στις μη καταδικαστικές αποφάσεις, όπως είναι και εκείνη που απορρίπτει την έφεση του κατηγορουμένου κατά της αποφάσεως που τον καταδίκασε ως ανυποστήρικτη ή ως απαράδεκτη. Στην προκειμένη περίπτωση, ασκεί αίτηση αναιρέσεως ο κατηγορούμενος, ..., κατά της 2695/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο απέρριψε ως απαράδεκτη την έφεσή του κατά της 42303/2003 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που τον καταδικάζει σε φυλάκιση 12 μηνών για απάτη από την οποία προκλήθηκε ζημία ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και για κλοπή αντικειμένου ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, όχι με δήλωση ενώπιον του γραμματέα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση ή στον γραμματέα του Ειρηνοδικείου ή στον προϊστάμενο της προξενικής αρχής που βρίσκεται στα εξωτερικό και στην περιφέρεια των οποίων κατοικεί ή διαμένει, όπως είχε δικαίωμα, αλλά με δήλωση που επέδωσε στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, παρόλον ότι η απόφαση αυτή δεν είναι καταδικαστική. Συνεπώς, η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκησή της και πρέπει το Δικαστήριο αυτό, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠΔ, να απορρίψει την αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου κατά της ανωτέρω αποφάσεως, ως απαράδεκτη, και να καταδικάσει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα. Σημειώνεται ότι, για την απόρριψη αυτήν, κλήθηκε να προσέλθει και να εκθέσει τις απόψεις του στο Συμβούλιο αυτό, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος (ΚΠΔ 476 παρ. 1 εδ. τελ.), όπως προκύπτει από την σχετική επισημείωση του αρμοδίου γραμματέα στον φάκελλο της δικογραφίας. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 18.9.2009 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου, ... κατά της 2695/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Διατάσσει την εκτέλεση της άνω αποφάσεως. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσόν των διακοσίων είκοσι