ΑΠ 600/2013 — Απάτη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 600 / 2013 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Απάτη. Περίληψη: Απάτη (άρθρο 386 παρ. 1 ΠΚ). Αβάσιμοι οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ και Ε ΚΠΔ, λόγοι αναιρέσεως, για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας, εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Αριθμός 600/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Ζαΐρη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο - Εισηγητή, Γεώργιο Αδαμόπουλο, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη και Μαρία Βασιλάκη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Μαρτίου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Ά. Π. του Θ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κουκνή, για αναίρεση της υπ'αριθ.3070/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Σεπτεμβρίου 2012 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1113/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 386 παρ. 1 ΠΚ, όποιος, με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος, βλάπτει ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και, αν η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απάτης απαιτούνται α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, χωρίς να είναι αναγκαία η πραγμάτωση του οφέλους αυτού β) εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων, από την οποία ως παραγωγό αιτία, παραπλανήθηκε κάποιος και προέβη στην επιζήμια για τον ίδιο ή άλλον συμπεριφορά. Η παράσταση ψευδών γεγονότων μπορεί να συνίσταται σε οποιαδήποτε ανακοίνωση, δήλωση ή ισχυρισμό στον οποίο υπάρχει ανακριβής απεικόνιση της πραγματικότητας, μπορεί δε να είναι ρητή ή να συνάγεται και συμπερασματικά από τη συμπεριφορά του δράστη και προκαλεί, διατηρεί ή ενισχύει την πλάνη. Οι ψευδείς δε παραστάσεις πρέπει να είναι πρόσφορες να παραπλανήσουν τον παθόντα. Η απλή έλλειψη της παραστάσεως ενός αληθινού γεγονότος δεν αποτελεί πλάνη, ενώ δεν παραπλανάται εκείνος που τελεί σε γνώση της αναλήθειας των παραστάσεων ή που διέγνωσε την αναλήθειά τους και γ) βλάβη ξένης, κατά το αστικό δίκαιο, περιουσίας, η οποία να τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με τις παραπλανητικές ενέργειες ή παραλείψεις του δράστη και η οποία υπάρχει και σε περίπτωση μειώσεως ή χειροτερεύσεως της περιουσίας του παθόντος, έστω και αν αυτός έχει ενεργό αξίωση προς αποκατάστασή της. Εντεύθεν έπεται, ότι απάτη δύναται να διαπραχθεί και με παραπλάνηση, όταν ο δράστης παραλείπει να ανακοινώσει σε αυτόν αληθινά γεγονότα, τούτου συνιστώντος αθέμιτη παρασιώπηση, αν από το νόμο ή τη σύμβαση τάσσεται αντίθετη υποχρέωση ανακοινώσεως αυτών. Τέτοια υποχρέωση ανακοινώσεως μπορεί να θεμελιωθεί και στην από τις διατάξεις των άρθρων 197, 288 και 330 ΑΚ επιβαλλόμενη συμπεριφορά στον συναλλασσόμενο κατά τα συναλλακτικά ήθη και την καλή πίστη, η δε εξαπάτηση αυτή μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο, έγγραφο ή προφορικά, ρητά ή σιωπηρά. Εξάλλου περιουσιακό όφελος συνιστά η αύξηση της περιουσίας του ίδιου του δράστη ή και άλλου καθώς και η ευνοϊκότερη διαμόρφωση της περιουσιακής κατάστασης οιουδήποτε από αυτούς. Το περιουσιακό αυτό όφελος είναι παράνομο όταν ο δράστης ή το άλλο πρόσωπο δεν έχει νόμιμη αξίωση κατά του παθόντος. Περαιτέρω, η περιουσιακή βλάβη, που υπάρχει σε περίπτωση μειώσεως ή χειροτερεύσεως της περιουσίας του παθόντος, θα πρέπει, ως στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της απάτης, να είναι άμεσο, αναγκαίο και αποκλειστικό αποτέλεσμα της περιουσιακής διαθέσεως, ήτοι της πράξεως, παραλείψεως ή ανοχής στην οποία προέβη εκείνος που πλανήθηκε από την απατηλή συμπεριφορά του δράστη. Θα πρέπει να υπάρχει, δηλαδή, αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της απατηλής συμπεριφοράς και της πλάνης που προκλήθηκε από αυτή, καθώς και μεταξύ της πλάνης αυτής και της περιουσιακής βλάβης, η οποία πρέπει να είναι το άμεσο, αναγκαίο και αποκλειστικό αποτέλεσμα της πλάνης και της εξ αυτής πράξεως, παραλείψεως ή ανοχής του πλανηθέντος. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεώς της από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Τα αποδεικτικά μέσα αρκεί να αναφέρονται γενικώς και κατά το είδος τους, χωρίς να απαιτείται αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα, ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση μεταξύ τους ή να προσδιορίζεται η αποδεικτική βαρύτητα εκάστου. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Δεν αποτελούν, όμως, λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη της αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Τέλος, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν έκανε σωστή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφήρμοσε, αλλά και όταν η παραβίαση γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό αιτιολογικού και διατακτικού και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος για το οποίο πρόκειται, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 3070/2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων καταδικάσθηκε, σε δεύτερο βαθμό, για απάτη ιδιαίτερα μεγάλης αξίας κατ' εξακολούθηση, σε ποινή φυλακίσεως οκτώ μηνών, με τριετή αναστολή, το δευτεροβάθμιο αυτό δικαστήριο δέχθηκε ανελέγκτως ότι, από την εκτίμηση των μνημονευομένων κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, αποδείχθηκαν, κατά πιστή μεταφορά, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Ο κατηγορούμενος στα ..., με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση του ίδιου εγκλήματος, με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος και άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος έβλαψε ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών, ενώ η ζημία που προξενήθηκε ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Συγκεκριμένα, κατά το χρονικό διάστημα από 25-4-2006 έως 28-12-
2. προσκόμισε τις παρακάτω αναφερόμενες πλαστές συνταγές, μέσω φαρμακοποιών, στο ΙΚΑ και έτσι παρέστησε εν γνώσει του ψευδώς στους αρμόδιους υπαλλήλους του ως άνω Ιδρύματος ότι οι εν λόγω συνταγές ήταν γνήσιες, ότι οι αναγραφόμενοι σε αυτές ασφαλισμένοι τον είχαν επισκεφθεί και είχαν λάβει τα συνταγογραφηθέντα φάρμακα, ενώ στην πραγματικότητα, την οποία γνώριζε, οι ως άνω ασφαλισμένοι δεν είχαν λάβει ποτέ τα φάρμακα που είχε συνταγογραφήσει, αφού δεν τον επισκέφθηκαν για εξέταση στο ΙΚΑ Μεγάρων. Ειδικότερα, προσκόμισε μέσω φαρμακοποιών στο ΙΚΑ τις με αριθ. 694132Α] 2/22-11-
3. 652875Α32/ 28-9-06, 652875Α33/ 28-9-
4. 629798Α26/ 8-12-
5. 693654Α36/ 8-1-07, 629422Α03/ 19-12-06, 623180Α08/ 26-4-
6. 652161Α25/ 11-5-06, 650319Α30/ 29-9-06, 629817Α06/ 11-12-06, 692962Α07/ 20-12-06, 623270Α04/ 22-5-06, 623171Α48/ 25-4-
7. 619511.429/ 23-8-
8. 629817Α44/ 12-12-06, 619511Α26/ 23-8-
9. 650319Α28/ 29-9-06, 694635Α09/ 27-10-
10. 619511Α28/ 23-8-07, 624353Α50/ 13-9-07, 3305776Α13/ 4-10-07, 329657Α30/ 15-10-07, 3295393Α01/ 28-12-07, 3296592Α08/ 7-10-07 3290078Α07/ 26-10-
11. 3305765Α01/ 2-10-07, 3293855Α24/ 8-11-07, 624385Α40/ 26-7-07, 624353Α24/ 12-9-07, 629711Α29/ 17-7-07, 619492Α22/ 4-8-
12. 619492Α23/ 2-8-07, 3296581Α36/ 10-7-07, 32923 30Α20/ 26-9-07, 3296581Α141/ 17-10-07, 624385Α38/ 26-7-
13. 33033400Α46/2007, 624385Α31/ 26-7-07, 3292330Α17/ 26-8-07, 3290055Α23/ 2007." 624353Α46/ 13-9-07, 3296698Α40/ 30-10-07, 305751Α36/ 11-10-07, 3305751Α26/ 11-10-
14. 3296604/ 19-10-07, 329657Α29/ 15-10-07 και 3292330Α28/ 26-9-07 συνταγές του ασφαλιστικού φορέα ΙΚΑ οι οποίες ήταν πλαστογραφημένες αφού οι αναφερόμενοι σε αυτές ασφαλισμένοι του ΙΚΑ Μεγάρων, δεν τον επισκέφθηκαν στο ΙΚΑ Μεγάρων προς εξέταση τους και δεν έλαβαν ποτέ τα αναφερόμενα στις παραπάνω συνταγές φάρμακα. Με τον τρόπο αυτό έπεισε τους αρμοδίους υπαλλήλους του ΙΚΑ να καταβάλουν το συνολικό ποσό των 6.636,40 για φάρμακα που οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ ουδέποτε έλαβαν και συνακόλουθα έβλαψε την περιουσία του εν λόγω Ιδρύματος κατά το ως άνω ποσό. Προέβη δε στην πράξη αυτή με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος, αλλά και οι φαρμακοποιοί που υπέβαλαν τις πλαστές συνταγές στο ΙΚΑ παράνομο περιουσιακό όφελος, συνιστάμενο στο ποσό των 6.626,40 ευρώ για τους φαρμακοποιούς και στο ποσό των 7.076.37 ευρώ για τον ίδιο, ποσό που αντιστοιχεί στην συνολική αξία των φαρμάκων που δεν έλαβαν οι αναγραφόμενοι στις πλαστές συνταγές ασφαλισμένοι και μεταπωλήθηκαν σε τρίτους, τα στοιχεία των οποίων δεν κατέστη δυνατό να εξακριβωθούν. Με τα δεδομένα αυτά, πρέπει να γίνει τυπικά δεκτή η έφεση και να κηρυχθεί ένοχος, απορριπτόμενων των αυτοτελών του ισχυρισμών ως ουσιαστικά αβάσιμων". Με βάση τις παραδοχές αυτές, οι οποίες είναι σαφείς και πλήρεις, η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει την κατά την ανωτέρω έννοια απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκτίθενται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά την αποδεικτική διαδικασία στο ακροατήριο και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ως παραπάνω αξιόποινης πράξεως της απάτης κατ' εξακολούθηση, αναφέρονται δε οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικοί συλλογισμοί, με βάση τους οποίους έγινε η υπαγωγή των περιστατικών αυτών στις οικείες ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ.1, 27, 98, 386 παρ.1 α του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου και η απόφαση δε στερείται νόμιμης βάσης. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα και αναφορικά με τις επί μέρους αιτιάσεις του αναιρεσείοντος: α) στο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, παρατίθενται τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της κατ' εξακολούθηση τελέσεως της απάτης, από 25-4-2006 μέχρι 28-12- 2007 και δη ότι ο νυν αναιρεσείων ιατρός του ΙΚΑ στα Μέγαρα, με τις μερικότερες πράξεις της απάτης που διέπραξε, προσκομίζοντας, μέσω φαρμακοποιών, στο ΙΚΑ, ιατρικές συνταγές με συνταγογραφημένα από τον ίδιο φάρμακα, παραπλανώντας τους αρμοδίους υπαλλήλους του ΙΚΑ ότι πρόκειται για γνήσιες συνταγές και αφορούσαν δήθεν πελάτες του ασθενείς που είχαν λάβει τα φάρμακα αυτά, ενώ το αληθές ήταν ότι ουδέποτε οι αναγραφόμενοι στις συνταγές αυτές ασφαλισμένοι τον είχαν επισκεφθεί και είχαν λάβει τα αναγραφόμενα σε αυτές φάρμακα, που τελικά μεταπωλήθηκαν σε τρίτους αγνώστους, με τον τρόπο δε αυτό σκόπευε και πέτυχε να παραπλανήσει τους υπαλλήλους του ΙΚΑ και να καταβάλει το ΙΚΑ παράνομα το συνολικό ποσό των 6.626,40 ευρώ για δαπάνη φαρμάκων, ήτοι απέβλεπε στο συνολικό παράνομο περιουσιακό όφελος των 7.076,37 ευρώ για τον ίδιο και στο ποσό των 6.626,40 ευρώ για τους φαρμακοποιούς, για δαπάνη φαρμάκων. β) αιτιολογείται με σαφήνεια και πληρότητα ο δόλος του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου ιατρού και η ενότητα του δόλου αυτού, με την έκθεση στο αιτιολογικό των πραγματικών περιστατικών, από τα οποία προκύπτει ότι μέσω των φαρμακοποιών προσκόμισε στο ΙΚΑ τις εν λόγω ψευδείς κατά περιεχόμενο συνταγές και ότι είχε συνταγογραφήσει φάρμακα για ασφαλισμένους ασθενείς του, οι οποίοι ουδέποτε τον είχαν επισκεφθεί, ούτε έλαβαν ποτέ τα φάρμακα, τα οποία όμως πλήρωσε το ΙΚΑ παράνομα για ασφαλισμένους του δήθεν ασθενείς, αλλά πωλήθηκαν τελικά σε αγνώστους τρίτους από τα φαρμακεία, γ) αιτιολογείται ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της παραπάνω απατηλής συμπεριφοράς του αναιρεσείοντος καταδικασθέντος και της πλάνης των υπαλλήλων του ΙΚΑ και της βλάβης του ΙΚΑ, δ) είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο, όμως όπως εδώ, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του αιτιολογικού της, ε) δεν ήταν αναγκαίο για την πληρότητα της αιτιολογίας να αναφέρονται τα ονόματα των φαρμακοποιών, που χρησιμοποίησε ο αναιρεσείων για την ολοκλήρωση της απάτης, ούτε τα μη αποκαλυφθέντα ονόματα των τρίτων στους οποίους μεταπωλήθηκαν τα παράνομα συνταγογραφηθέντα από τον αναιρεσείοντα ιατρό φάρμακα, για δήθεν ασθενείς του, ασφαλισμένους στο ΙΚΑ, που ουδέποτε τον επισκέφθηκαν, στ) η εκ μέρους του αναιρεσείοντος αμφισβήτηση της ουσίας των άνω παραδοχών και η αιτίαση ότι δεν πρόκειται για πλαστές επιταγές και ότι είναι μικρότερη η ζημία του ΙΚΑ και ότι δεν εκτιμήθηκαν ορθά οι αποδείξεις, συνιστά ανεπίτρεπτη προσβολή της περί τα πράγματα ανέλεγκτης κρίσεως του δικαστηρίου της ουσίας. Επομένως, οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ και Ε' του ΚΠΔ συναφείς λόγοι αναιρέσεως που υποστηρίζουν τα αντίθετα, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για έλλειψη νόμιμης βάσης, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι κατ' ουσίαν. Μετά ταύτα, ελλείψει άλλου παραδεκτού λόγου αναιρέσεως για έρευνα, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα.(άρθρο 583 παρ.1 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει την από 11-9-2012 αίτηση - δήλωση του Ά. Π. του Θ., περί αναιρέσεως της με αρ. 3070/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα