ΑΠ 626/2010 — Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Απάτη

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 626 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας ανεπάρκεια, Απάτη. Περίληψη: Αίτηση αναίρεσης κατ' αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου που καταδίκασε κατ' έφεση τον κατηγορούμενο για απάτη πλημμεληματικού χαρακτήρα. Αναιρείται η καταδικαστική απόφαση για έλλειψη της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ ΚΠΔ), διότι δεν παρατίθενται σ' αυτήν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν αντικειμενικώς και υποκειμενικώς την πράξη της απάτης στο δικαστήριο για παραπλάνηση της Ειρηνοδίκη που εξέδωσε διαταγή πληρωμής σε βάρος της εγκαλούσας με βάση αναληθή τιμολόγια που προσεκόμισε ο κατηγορούμενος καθόσον ο δανειστής που ζητεί την έκδοση διαταγής πληρωμής δεν είναι υποχρεωμένος πέραν της αποδείξεως εγγράφως της απαιτήσεως που επικαλείται ότι έχει κατά τον καθού η αίτηση να αποδείξει και εγγράφως ότι ο οφειλέτης δεν έχει εκπληρώσει την παροχή του προς αυτόν και επιπλέον είναι ασαφείς και αντιφατικές οι παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως ότι η Ειρηνοδίκης πείσθηκε από την εκ μέρους του κατηγορουμένου ψευδή παράσταση, που γνώριζε τούτο ότι υπήρχε οφειλή της εγκαλούσας προς εκείνον ως προς το ποσό που υποχρεώθηκε με την εκδοθείσα διαταγή πληρωμής να του καταβάλει και ότι (στο σκεπτικό) ο ίδιος ο αναιρεσείων είχε εκδώσει τα άνω τιμολόγια, ενώ (στο διατακτικό) ότι παρέστησε ο αναιρεσείων στην Ειρηνοδίκη ότι αυτά τα τιμολόγια είχαν εκδοθεί από την ίδια την εγκαλούσα. Αριθμός 626/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοΐνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Ζαχαριάδη, περί αναιρέσεως της 2899/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγουσα την Ψ, κάτοικο ..., που δεν παραστάθηκε. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 18 Σεπτεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1416/

1. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 386 παρ. 1 του Ποινικού Κώδικα "όποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία, πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή, με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών". Από την διάταξη αυτή προκύπτει, ότι για την στοιχειοθέτηση του αδικήματος της απάτης προσαπαιτείται η επέλευση βλάβης στην περιουσία τρίτου προσώπου, με σκοπό την πρόσκτηση παρανόμου ωφελείας, επιτυγχανομένης δια της εν γνώσει παραστάσεως ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή δι' αθεμίτου αποκρύψεως ή παρασιωπήσεως αληθών. Η παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθών και η απόκρυψη αληθών συνιστούν, η κάθε μία, περίπτωση θετικής απατηλής συμπεριφοράς, ενώ η παρασιώπηση συνιστά περίπτωση απάτης τελουμένης δια παραλείψεως, αφού προϋποθέτει υποχρέωση του δράστη σε ανακοίνωση, γεγονότος που αποσιώπησε, η οποία πηγάζει από τον νόμο, τη σύμβαση ή από προηγηθείσα ενέργειά του. Συνεπεία της μη αναγκαίας ταυτίσεως του απατηθέντος και του υποστάντος τη βλάβη είναι ότι η απάτη μπορεί να τελεσθεί και με παραπλάνηση του δικαστή που δικάζει σε πολιτική δίκη, οσάκις υποβάλλεται ψευδής ισχυρισμός, υποστηριζόμενος με την εν γνώσει προσαγωγή και επίκληση πλαστών ή νοθευμένων εγγράφων ή γνησίων μεν, αλλά με ανακριβές περιεχόμενο ή με άλλα αποδεικτικά μέσα. Θεωρείται τετελεσμένη η απάτη επί δικαστηρίου, όταν δια των ψευδών ισχυρισμών και της επικλήσεως και προσκομίσεως πλαστών ή ανακριβών αποδεικτικών στοιχείων εκδίδεται από το πολιτικό δικαστήριο οριστική απόφαση και γίνονται δεκτά τα προβαλλόμενα και συνιστώντα το περιεχόμενο του ισχυρισμού του δράστη της απάτης εις βάρος του αντιδίκου του εφόσον επείσθη το δικαστήριο για την αλήθεια αυτήν των ισχυρισμών με ψευδή αποδεικτικά στοιχεία και με την εκδοθείσα οριστική απόφαση επήλθε βλάβη στον διάδικο που είναι αντίδικος του δράστη. Η πράξη της απάτης στο δικαστήριο είναι δυνατό να τελεσθεί και με την αίτηση προς έκδοση διαταγής πληρωμής με βάση πλαστά ή ψευδή κατά περιεχόμενο αξιόγραφα ή άλλα ιδιωτικά έγγραφα που περιέχουν δικαιοπρακτική δήλωση ή μαρτυρία αυτών που το υπογράφουν για ενσωματούμενη σε τέτοια έγγραφα χρηματική απαίτηση, όπως είναι και τα τιμολόγια που φέρουν την υπογραφή του αγοραστή και το ποσό των οποίων δεν όφειλε ο παθών αλλά ο δικαστής που επιλήφθηκε της αιτήσεως παραπλανήθηκε από τα άνω έγγραφα και εξέδωσε, βλαπτική για τα συμφέροντα του καθού η αίτηση, διαταγή πληρωμής, συνεπεία της οποίας, αποτελούσης κατά το άρθρο 631 Κ.Πολ.Δικ. τίτλο εκτελεστό επέρχεται βλάβη στην περιουσία ή και απειλή κατά της περιουσίας του, όταν αυτή δημιουργεί χειροτέρευση της παρούσης περιουσιακής καταστάσεως του αντιδίκου του δράστη. Μεταξύ των εγκλημάτων της πλαστογραφίας και της απάτης υφίσταται αληθής συρροή και δεν απορροφάται το ένα από το άλλο, έστω και αν ο δράστης της πλαστογραφίας χρησιμοποιεί τα πλαστά έγγραφα για να πείσει κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή δεδομένου ότι καθένα από τα εγκλήματα αυτά είναι αυτοτελές, αφού η αντικειμενική υπόσταση αυτών συγκροτείται από διαφορετικά περιστατικά και η μία πράξη δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο ή επιβαρυντική περίπτωση της άλλης. Εξ άλλου η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ιδίου κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ'αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Έλλειψη τέτοιας ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας υπάρχει όταν η έκθεση των πραγματικών περιστατικών που δέχεται το δικαστήριο ως αποδειχθέντα στο αιτιολογικό της αποφάσεώς του, έρχεται σε αντίφαση με εκείνα για τα οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος στο διατακτικό της. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλομένης 2899/2009 αποφάσεώς του, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης (Πλημμελημάτων), δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ' είδος αναφερομένων στην ίδια απόφαση αποδεικτικών μέσων, ομοφώνως ότι από κανένα αξιόπιστο αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε ότι ο ήδη αναιρεσείων τέλεσε την αξιόποινη πράξη της πλαστογραφίας με χρήση και τον κήρυξε αθώο του ότι: Στη ... την 2.10.2002 κατάρτισε εξ υπαρχής πλαστά έγγραφα ήτοι τα υπ' αριθμ.... τιμολόγια - δελτία αποστολής στα οποία έθεσε κατ' απομίμηση και άνευ γνώσης ή εντολής την υπογραφή της εγκαλούσας Ψ, σύμφωνα με τα οποία φέρεται αυτός ότι πώλησε προς την άνω εγκαλούσα, (με το πρώτο), μία ταμειακή μηχανή τύπου D.P.S. 52.000 με αριθμό μητρώου ..., συνολικής αξίας 146,74 ευρώ, ΦΠΑ 26,41 ευρώ, πληρωτέο ποσό 173,15 ευρώ, (με το δεύτερο) ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο ... με αριθμό κυκλοφορίας ..., συνολικής αξίας 176,08 ευρώ, ΦΠΑ 31,69 ευρώ, πληρωτέο ποσό 207,77 ευρώ, (με το τρίτο), δύο ηλεκτρονικούς ζυγούς προς 29,35 ευρώ, συνολικής αξίας 58,70 ευρώ, ένα σελφ-σέρβις 3,5 μέτρων συνολικής αξίας 1291,27 ευρώ ένα σελφ-σέρβις 2 μέτρων προς 88,04 ευρώ, συνολικής αξίας 88,04 ευρώ, μια βιτρίνα για ελιές προς 29,35 ευρώ, δύο ψυγεία - βιτρίνες προς 58,70 ευρώ, συνολικής αξίας 117,40 ευρώ, ένα ράφι μεταλλικό 28 μέτρων προς 146,74 ευρώ, συνολικής αξίας όλων αυτών 1.731,50 ευρώ, ΦΠΑ 311,67 ευρώ, πληρωτέο ποσό 2.043,17 ευρώ, (με το τέταρτο τιμολόγιο δελτίο αποστολής) διάφορα εμπορεύματα συνολικής αξίας 880,41 ευρώ ΦΠΑ 70,43 ευρώ, πληρωτέο ποσό 950,84 ευρώ και (με το πέμπτο τιμολόγιο - δελτίο αποστολής) διάφορα εμπορεύματα συνολικής αξίας 2.054,20 ευρώ, ΦΠΑ 369,77 ευρώ, πληρωτέο ποσό 2.424,06 ευρώ και ότι έκανε αυτός χρήση των άνω πλαστών τιμολογίων δηλαδή εμφάνισε αυτά με αίτησή του ενώπιον του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης προκειμένου να επιτύχει την έκδοση διαταγής πληρωμής σε βάρος της άνω εγκαλούσας για εμπορεύματα που φέρεται ότι επώλησε προς αυτήν, συνολικής αξίας 5.798,99 ευρώ. Περαιτέρω το Εφετείο σε σχέση με την έτερη αξιόποινη πράξη της απάτης, δέχθηκε κατά πλειοψηφία ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά που αναφέρονται στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως ως προς την τέλεση αυτής από τον ήδη αναιρεσείοντα. "Ο κατηγορούμενος λειτουργούσε στις ..., επί της οδού ..., ατομική επιχείρηση με αντικείμενο δραστηριότητας την πώληση οπωρολαχανικών και ειδών παντοπωλείου, μισθώνοντας προς τούτο στην παραπάνω διεύθυνση κατάστημα. Κατόπιν συμφωνίας του με την εγκαλούσα που καταρτίστηκε το Σεπτέμβριο 2002 ο κατηγορούμενος της μεταβίβασε λόγω πωλήσεως την κυριότητα της επιχείρησης αυτής, αντί τιμήματος 36.000 Ευρώ, καταβλητέου σε δύο δόσεις των 3.000 και 33.000 Ευρώ. Στα στοιχεία της επιχείρησης περιλαμβάνονταν τα υπάρχοντα εμπορεύματα, ο εξοπλισμός της, που τον αποτελούσαν η ταμειακή μηχανή, έξι ψυγεία διαφόρων μεγεθών, από τα οποία τα τέσσερα ήταν σε καλή κατάσταση, δύο ηλεκτρονικές μηχανές, συναγερμός και κυρίως η φήμη και η πελατεία που είχε αποκτήσει ενόσω τη λειτουργούσε ο κατηγορούμενος, καθώς και ένα παλιό επαγγελματικό φορτηγό αυτοκίνητο μάρκας ... με αριθμό κυκλοφορίας .... Ακόμη συμφωνήθηκε ότι αυτός θα παρείχε τη συνδρομή του στην εγκαλούσα επί δεκαπενθήμερο ώστε να γίνει γνωστή στους πελάτες του καταστήματος. Στα πλαίσια της συμφωνίας αυτής η εγκαλούσα μίσθωσε στις 24-9-2002 με ιδιωτικό συμφωνητικό που συνέταξε με τον εκμισθωτή ... το εν λόγω κατάστημα και υπεισήλθε στη θέση του κατηγορουμένου, το δε μηνιαίο μίσθωμα ορίστηκε σε 950 Ευρώ και στις 26-9-2002 κατέβαλε στον τελευταίο 3.000 Ευρώ, ενώ το υπόλοιπο του συμφωνηθέντος τιμήματος από 33.000 Ευρώ το κατέβαλε στις 3-10-
2. Το τελευταίο μάλιστα ποσό του το κατέβαλε σε μετρητά μέσα στο υποκατάστημα της Τράπεζας Eurobank της ... μετά από ανάληψη εκ μέρους της συνολικού ποσού 39.000 Ευρώ, αλλά δεν πήρε απόδειξη καταβολής από τον κατηγορούμενο γιατί ήδη είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους σχέση εμπιστοσύνης, αφού ο τελευταίος, πρώτος από τους συμβαλλομένους, της είχε παραχωρήσει το κατάστημα τούτο, πριν ακόμη να λυθεί η δική του σύμβαση μίσθωσης. Η συνεργασία τούτων συνεχίστηκε μέχρι τον Νοέμβριο του 2002 με το να προμηθεύεται η εγκαλούσα από τον κατηγορούμενο διάφορα τυριά προς πώληση και μετά την ημερομηνία αυτή διακόπηκε με πρωτοβουλία της πρώτης. Μετά την παραπάνω ημερομηνία η εγκαλούσα ζήτησε από εκείνον φορολογικά στοιχεία για το συνολικό ποσό 31.201 Ευρώ με το ΦΠΑ, προκειμένου να τα καταχωρήσει στα φορολογικά της στοιχεία και να δικαιολογήσει έξοδα αγοράς της επιχείρησης από αυτήν. Ο τελευταίος όμως αρνήθηκε τούτο και της απέστειλε την από 5-12-2002 εξώδικη δήλωση, στην οποία ισχυριζόταν ότι το τίμημα αγοράς της επιχείρησης ήταν μικρότερο κατά 5.798,99 Ευρώ και επιδίωκε την καταβολή του ποσού τούτου, ως αφορώντος την αξία του προαναφερομένου αυτοκινήτου. Η εγκαλούσα με την από 11-12-2002 εξώδικη δήλωση της, που του επέδωσε στις 18-12-2002 απέκρουσε τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου και ζήτησε την χορήγηση τιμολογίων για το ποσό των 30.201,01 Ευρώ, καθώς και της εξοφλητικής απόδειξης για 33.000 Ευρώ. Αντί να πράξει τούτο ο κατηγορούμενος, με βάση τα υπ'αρ. 532,534,535 και 536/2-10-2002 τιμολόγια, τα οποία είχε εκδώσει ο ίδιος για τα πωλούμενα αντικείμενα της επιχείρησης και στα οποία δεν είχε θέσει την υπογραφή της η παραλήπτρια, αλλά, όπως μνημονεύτηκε σε προηγούμενη σκέψη, δεν αποδείχθηκε η θέση αυτής από εκείνον (κατηγορούμενο) και τέθηκε εν αγνοία της εγκαλούσας και χωρίς τη συναίνεση της η ένδειξη Ε.Π. (" επί πιστώσει"), υπέβαλε σχετική αίτηση ενώπιον της Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης και εκδόθηκε η αρ. 5667/2002 διαταγή πληρωμής αυτού, με την οποία υποχρεώθηκε η εγκαλούσα να του καταβάλει το εν λόγω ποσό χωρίς να υφίσταται πραγματικά απαίτηση του σε βάρος της. Η έκδοση της διαταγής αυτής πληρωμής, η οποία σημειωτέον κατόπιν ακυρώθηκε μετά παραδοχή σχετικής ανακοπής της εγκαλούσας με την υπ'αριθ. 14188/2004 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, οφείλεται στο γεγονός ότι η Δικαστής που την εξέδωσε πείστηκε από την ψευδή παράσταση εκ μέρους του κατηγορουμένου που γνώριζε τούτο, της ύπαρξης οφειλής προς εκείνον από την εγκαλούσα του ως άνω ποσού, ενώ διαφορετικά δεν θα την εξέδιδε. Σύμφωνα με όλα αυτά, πρέπει, όπως αναφέρθηκε στην αρχή της σκέψης αυτής, ο κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος κατά την πλειοψηφούσα άποψη του παρόντος Δικαστηρίου" Με βάση τις σκέψεις αυτές το Εφετείο κήρυξε κατά πλειοψηφία ένοχο τον ήδη αναιρεσείοντα της πράξεως της απάτης στο Δικαστήριο και ειδικότερα του ότι, στη ..., στις 18/12/2002, με σκοπό να αποκομίσει παράνομο περιουσιακό όφελος έβλαψε ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών σε πράξη από την οποία επήλθε ζημία στην περιουσία του και συγκεκριμένα παρέστησε στην Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης Κυριακούλα Φλωρίδου ότι τα ως άνω τιμολόγια - δελτία αποστολής, είναι αληθή και ότι έχουν εκδοθεί από την ίδια την εγκαλούσα και έτσι ενώ στην πραγματικότητα γνώριζε ότι η ίδια δεν έθεσε ποτέ την υπογραφή της ζήτησε και πέτυχε την έκδοση διαταγής πληρωμής με σκοπό να ζημιωθεί η εγκαλούσα κατά το ποσό των 5.798,99 ευρώ και να το ωφεληθεί αυτή παράνομα και περαιτέρω κατεδίκασε τον ήδη αναιρεσείοντα σε ποινή φυλακίσεως έξι