ΑΠ 655/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Υπέρβαση εξουσίας, Δυσφήμηση συκοφαντική, Τύπος

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 655 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Νόμου εφαρμογή και ερμηνεία, Υπέρβαση εξουσίας, Δυσφήμηση συκοφαντική, Τύπος. Περίληψη: Συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου. Στοιχειοθέτηση του εγκλήματος αυτού. Δεν εφαρμόζεται το άρθρο 367 παρ. 1 ΠΚ επί συκοφαντικής δυσφημήσεως. Λόγοι αναίρεσης κατά καταδικαστικής αποφάσεως για έλλειψη αιτιολογίας, εσφαλμένη εφαρμογή ποινικής διάταξης και υπέρβαση εξουσίας. Απόρριψη των λόγων αυτών ως αβασίμων. Απόρριψη αίτησης αναίρεσης στο σύνολό της. ΑΡΙΘΜΟΣ 655/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή - Εισηγητή, Γεώργιο Μπατζαλέξη και Χριστόφορο Κοσμίδη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Ψάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Σαρπασίδου, περί αναιρέσεως της 2777/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ, κάτοικο ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε. Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 17 Ιουλίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1217/2009. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Με τις διατάξεις των άρθρων 362 και 363 του ΠΚ ορίζεται ότι όποιος με οποιοδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλο γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του διαπράττει το έγκλημα της δυσφημίσεως και αν το γεγονός αυτό είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι τούτο είναι ψευδές, τότε διαπράττεται το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφημίσεως. Επομένως, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφημίσεως απαιτείται : α) ισχυρισμός ή διάδοση ενώπιον τρίτου για κάποιον άλλο γεγονότος που θα μπορούσε να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του τελευταίου, β) το γεγονός αυτό είναι ψευδές και γ) εκείνον που ισχυρίσθηκε ή διέδωσε το ψευδές γεγονός να προέβη ηθελημένα στην ενέργεια αυτή και να τελούσε εν γνώσει της αναληθείας του και της δυνατότητάς του να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου. Ως γεγονός νοείται κάθε συγκεκριμένο περιστατικό του εξωτερικού κόσμου που ανάγεται στο παρελθόν ή το παρόν, υποπίπτει στις αισθήσεις και είναι δεκτική αποδείξεως, καθώς και κάθε συγκεκριμένη σχέση ή συμπεριφορά, αναφέρεται στο παρελθόν ή το παρόν που υποπίπτει στις αισθήσεις και αντίκειται στην ηθική και την ευπρέπεια. Περαιτέρω, ως αδικήματα που τελούνται δια του τύπου νοούνται τα αδικήματα που προβλέπονται και τιμωρούνται από τον ποινικό κώδικα ή από τους ειδικούς ποινικούς νόμους, όταν τελούνται με κατάχρηση του τύπου ως μέσον για την εκδήλωσή τους. Επί συκοφαντικής δυσφημίσεως δια τον τύπον, όταν πρόκειται για εφημερίδα ή περιοδικό, μεταξύ άλλων τιμωρείται ο συγγραφές του δημοσιεύματος. Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σε αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις (αποδεικτικά μέσα) που τα θεμελίωσαν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογία είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα πρέπει να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα στο σύνολό τους και όχι ορισμένα μόνο από αυτά. Για τη βεβαιότητα δε αυτή αρκεί να μνημονεύονται όλα, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους και μνείας του τι προέκυψε χωριστά από καθένα από αυτά, ενώ το γεγονός ότι εξαίρονται ορισμένα αποδεικτικά μέσα, δεν υποδηλώνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα αλλά. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολογήσεως κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Ε' ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει όταν ο Δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το Δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν στη διάταξη που εφαρμόστηκε. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, από τα επισκοπούμενα πρακτικά της προσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 2777/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, προκύπτει ότι το άνω δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της ουσίας, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση των κατ' είδος αναφερομένων στην ίδια απόφαση του αποδεικτικών μέσων, (αναγνωσθέντων στο ακροατήριο εγγράφων και πρακτικών της πρωτόδικης αποφάσεως, καταθέσεων στο ακροατήριο, ανωμοτί του πολιτικώς ενάγοντος και ενόρκως των μαρτύρων κατηγορίας και υπερασπίσεως, απολογίας του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένης), στο αιτιολογικό του δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακολούθα πραγματικά περιστατικά.: "Ο εγκαλών Ψ διετέλεσε κατά το χρονικό διάστημα από 23-1-2006 έως τον·Ιούνιο του 2006 (ήτοι επί έξι μήνες) Πρόεδρος του ιδρυθέντος από το έτος 1926 σωματείου με την επωνυμία "ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΠΑΠΑΦΕΙΟΥ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - Ο ΜΕΛΙΤΕΥΣ". Στο σωματείο αυτό, που σαν σκοπό έχει μεταξύ άλλων τη συγκέντρωση των ατόμων που αποφοίτησαν από το Παπάφειο Ορφανοτροφείο και τη δημιουργία ισχυρών και ηθικών χαρακτήρων με τη χρήση της γυμναστικής και της μορφωτικής εκπαίδευσης, μέλη μπορούν να εγγραφούν, όχι μόνο οι απόφοιτοι του ανωτέρω Ορφανοτροφείου, αλλά και όσοι είναι λάτρεις του έργου του Παπαφείου και εμπνέονται από τις υγιείς αρχές περί σωματικής αγωγής (βλ. άρθρο 4° του από 24-9-2001 και κατά σειρά 6 τροποποιητικού καταστατικού). Λόγω λήξεως της θητείας του Δ.Σ του σωματείου, που κατά το ισχύον καταστατικό ορίζεται διετής (άρθρο 8° αριθμός 5 του ανωτέρω καταστατικού), διενεργήθησαν τον Ιούνιο του 2006 αρχαιρεσίες κατά τις οποίες, ο μεν εγκαλών, αν και εξελέγη με περισσότερες ψήφους σε σχέση με τους άλλους συνυποψήφιους του, κατέλαβε τη θέση του απλού Συμβούλου στο Δ.Σ. του σωματείου, ο δε κατηγορούμενος Χ κατέλαβε τη θέση του Προέδρου του Δ.Σ. Το ανωτέρω σωματείο εκδίδει κάθε δύο μήνες μία εφημερίδα με την επωνυμία "ΜΕΛΙΤΕΥΣ", στο οποίο περιλαμβάνονται άρθρα και ειδήσεις που αφορούν το σωματείο και η οποία, άλλες φορές αποστέλλεται ταχυδρομικά στα μέλη του, ενώ άλλες διανέμεται σε αυτά σε διάφορες εκδηλώσεις και δραστηριότητες του σωματείου. Σε μία τέτοια εκδήλωση, που διενεργήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19.1.2007 στα πλαίσια του καθιερωμένου πρωτοχρονιάτικου χορού, διανεμήθηκε στα μέλη του σωματείου το υπ' αριθμ. 25 φύλλο της ως άνω εφημερίδας των μηνών Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2006, εντός του οποίου υπήρχε καταχωρημένο άρθρο του κατηγορουμένου υπό την ιδιότητα του Προέδρου του συλλόγου, που έφερε τον τίτλο "Τα μεγάλα λάθη". Στο άρθρο αυτό, που αναγνώστηκε και προφορικά από τον κατηγορούμενο εις επήκοον όλων των παρευρισκομένων στην εκδήλωση, ο τελευταίος ισχυρίστηκε για τον εγκαλούντα μεταξύ άλλων και τα εξής : 1) Ότι κατάργησε παράνομα τη νόμιμη διοίκηση του σωματείου το 2006 επί προεδρίας του πατρός ΑΑ, εκτελώντας στη συνέχεια παράνομα καθήκοντα Προέδρου, 2) ότι τον Ιούλιο του 2006 ο εγκαλών Ψ και η ομάδα του πραγματοποίησαν με τέτοιο τρόπο αναγκαστικές εκλογές, ώστε παρατηρήθηκε το φαινόμενο να εκλεγούν στο Δ.Σ. άσχετα με το Παπάφειο μέλη, τα οποία δεν είχαν αποφοιτήσει καν από το ίδρυμα, 3) ότι ο εγκαλών ήθελε με κάθε τρόπο την προεδρία του σωματείου, προκειμένου να διευθύνει με την ομάδα του το σύλλογο, με αποτέλεσμα να κατορθώσει να διχάσει τα μέλη, να τα παραπέμπει στα δικαστήρια για την προσφορά τους στο σύλλογο, συνεχίζοντας το καταστροφικό του έργο, 4) ότι από τον Ιανουάριο του 2006 και μετά δεν εξέδίδαν την εφημερίδα, ούτε φρόντισαν να ανανεώσουν την, άδεια έκδοσης και δωρεάν διανομής της στα μέλη από το Υπουργείου Τύπου με αποτέλεσμα από τα ανωτέρω λάθη να δημιουργηθεί χρέος ανερχόμενο στο ποσό 3.800 Ευρώ από χρέη της εφημερίδας και 5) ότι υπάρχουν άλλες πολλές ατασθαλίες που σχετίζονται με την εφορία, με την γραμματεία και με τους οφειλέτες. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου, όλα τα ανωτέρω, τα οποία ισχυρίστηκε και διέδωσε ο κατηγορούμενος σε βάρος του εγκαλούντος ενώπιον όλων των παρευρισκομένων στην εκδήλωση μελών του σωματείου και των οποίων έλαβαν γνώση ενδεχομένως και άλλα μέλη κατόπιν αναγνώσεως του συγκεκριμένου φύλλου της εφημερίδας, είναι εν γνώσει του ψευδή, θίγουν δε και βλάπτουν την τιμή και την υπόληψη αυτού ως ευυπόληπτου πολίτη και ως πρώην Προέδρου του σωματείου "Ο ΜΕΛΙΤΕΥΣ". Ειδικότερα αποδείχθηκε, ότι ο εγκαλών Ψ, που μέχρι τον Ιανουάριο του 2006 κατείχε τη θέση του Αντιπροέδρου στην από τον Ιούνιο του 2004 εκλεγείσα Διοίκηση, δεν κατάργησε παράνομα αυτήν (διοίκηση), αλλά εξελέγη στη θέση του Προέδρου κατόπιν νομίμου ψηφοφορίας μεταξύ των ευρισκομένων σε πλήρη απαρτία μελών του Δ.Σ. (παρίσταντο 9 από τα 15 μέλη του Δ.Σ.), επειδή ο μέχρι τότε Πρόεδρος αρχιμανδρίτης ΑΑ απουσίαζε για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των έξι