Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Goo
§ 2κωδ.
Ν. 3459/06, θα επιβληθεί μία ποινή, Β) ο 2ος κατηγορούμενος Χ3 ετέλεσε τις αποδιδόμενες σ' αυτόν αξιόποινες πράξεις της κατοχής και εξακολουθητικής αγοράς ναρκωτικών ουσιών (και οι δύο πράξεις αφορούν την ίδια ποσότητα ναρκωτικών επίσης 5 § 2 Ν. 1729/87,
§ 2κωδ.
Ν. 3459/06) και Γ) ο 3ος κατηγορούμενος Χ1 ετέλεσε τις αποδιδόμενες σ' αυτόν αξιόποινες πράξεις της κατοχής και αγοράς ναρκωτικών ουσιών (και οι δύο πράξεις αφορούν την ίδια ποσότητα ναρκωτικών επίσης, δ § 2 Ν. 1729/87,
§ 2κωδ.
Ν. 3459/06) και της άμεσης συνέργειας στην πώληση ναρκωτικών ουσιών.....". Με τις σκέψεις αυτές, ο κατηγορούμενος αναιρεσείων κρίθηκε ένοχος, με τα ελαφρυντικά του πρότερου έντιμου βίου, της καλής συμπεριφοράς για σχετικά μεγάλο διάστημα και της ειλικρινούς μεταμέλειας (άρ. 84 § 2 α, δ' και ε ΠΚ), για τις πράξεις της κατοχής και αγοράς ναρκωτικών ουσιών της ίδιας ποσότητας, καθώς και της άμεσης συνέργειας στην πώληση ναρκωτικών ουσιών, ενώ οι συγκατηγορούμενοί του κρίθηκαν ένοχοι, με ελαφρυντικά, για τις προαναφερόμενες στο σκεπτικό της απόφασης πράξεις. Για τις πράξεις δε αυτές του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου, που συνιστούν παραβάσεις της νομοθεσίας περί ναρκωτικών (άρθρα 26 § 1α, 27 § 1, 46 § 1β, 84 παρ. 2 α', δ' και ε', 94 § 1, του Π. Κ. και αρθρ. 4 §§ 1-3 Πίν. Α6-Β3-Γ1-Δ, 5 § 1 β-ζ και 2 του Ν. 1729/1987 όπως κωδικοποιήθηκε με το Ν. 3459/06), το Δικαστήριο επέβαλε σε αυτόν ποινή κάθειρξης πέντε ετών για την πρώτη πράξη και ποινή φυλάκισης δύο ετών για την δεύτερη και καθόρισε συνολική ποινή κάθειρξης έξι ετών. Με τις παραδοχές του αυτές, το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των διωκόμενων πιο πάνω εγκλημάτων για τα οποία καταδικάσθηκε ο εν λόγω αναιρεσείων κατηγορούμενος, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς, με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις πιο πάνω ουσιαστικές ποινικές διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 1 περ. β και ζ του ν. 1729/1987, όπως αυτές ισχύουν, τις οποίες εφάρμοσε και τις οποίες δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου. Ειδικότερα, η προσβαλλόμενη απόφαση, με τις αλληλοσυμπληρούμενες στο σκεπτικό και διατακτικό παραδοχές της, κατά τις οποίες ο αναιρεσείων, υπό τις αναφερόμενες στο σκεπτικό συνθήκες, "κατείχε, ήτοι είχε εξουσίαση και μπορούσε να διαθέσει πραγματικά και κατά βούληση ναρκωτικά", που αναφέρονται στο σκεπτικό και το διατακτικό της απόφασης, "τα οποία βρέθηκαν στην επί της οδού ..... αρ. .. (.......) οικία του, από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα της ΥΔΝ/ΔΑΘ, υπό των οποίων και κατασχέθηκαν", διέλαβε πλήρη αιτιολογία ως προς την πράξη της κατοχής, για την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, χωρίς να είναι αναγκαία για την πληρότητα της αποφάσεως να εκθέτει όσα επιπλέον στοιχεία αυτός αναφέρει στην αίτησή του και συγκεκριμένα τον τρόπο περιελεύσεως του χασισέλαιου και τον προορισμό των ναρκωτικών ουσιών για περαιτέρω διακίνηση, λαμβανομένου μάλιστα υπόψη, ως προς το τελευταίο, ότι ο αναιρεσείων κατηγορούμενος, ο οποίος κατέθεσε και εγγράφως τους αυτοτελείς ισχυρισμούς του, δεν προέβαλε (σε αντίθεση με τον συγκατηγορούμενό του Χ3), σαφή και ορισμένο ισχυρισμό ότι οι ναρκωτικές ουσίες που βρέθηκαν στην κατοχή του προορίζονταν αποκλειστικά για δική του χρήση. Προέβαλε μόνο -κατά την απολογία του- κατά τρόπο ασαφή και αντιφατικό, ότι το χασισέλαιο του το έδωσε ο συγκατηγορούμενός του Χ3, για να το φυλάει και για προσωπική του χρήση (συνεπώς σε κάθε περίπτωση όχι αποκλειστικά για δική του χρήση). Επομένως, οι αιτιάσεις του αναιρεσείοντος ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται, κατά το σκέλος της κατοχής, της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι αβάσιμες και ο σχετικός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, δεύτερος λόγος της κρινόμενης αιτήσεως, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. ΙΙΙ. Ο αναιρεσείων, περαιτέρω, προβάλλει τις αιτιάσεις, ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση "δεν μνημονεύεται ο ακριβής χρόνος τελέσεως της πράξεως της πωλήσεως, ώστε να κριθεί αν η επίμαχη συνδρομή δόθηκε πριν, κατά ή μετά το χρόνο αυτό και άρα αν είναι η συνδρομή απλή ή άμεση συνεργεία ή μη αξιόποινη συμμετοχική πράξη", επίσης δεν διευκρινίζεται, αν η τέλεση της κυρίας πράξεως της πωλήσεως ήταν ή όχι εφικτή χωρίς τη συγκεκριμένη συνδρομή και δεν γίνεται αναφορά περί του δόλου του δράστη. Οι αιτιάσεις αυτές είναι αβάσιμες. Στο διατακτικό της αποφάσεως, που συμπληρώνει το σκεπτικό αυτής, γίνεται δεκτό, επιπλέον των όσων εκτίθενται στο πιο πάνω αναφερόμενο σκεπτικό, ότι ο αναιρεσείων κατηγορούμενος "Στη ......., σε ανεξακρίβωτη ημερομηνία του τελευταίου προ της συλλήψεως του (14.4.2000) εξαμήνου, παρέσχε άμεση συνδρομή σε άλλον, κατά τη διάρκεια και στην εκτέλεση της πράξης πώλησης ναρκωτικών που εκείνος διέπραξε. Συγκεκριμένα, ο συγκατηγορούμενός του Χ2, κατά τον ως άνω τόπο και χρόνο, πώλησε στον συγκατηγορούμενό του Χ3, ένα μικρόδεμα με χασισέλαιο βάρους (5,5) γραμμαρίων και οκτώ
(8)σακουλάκια περιέχοντα χασισέλαιο βάρους ενός γραμμαρίου έκαστο, ήτοι συνολικού βάρους οκτώ
(8)γραμμαρίων, έναντι συνολικού τιμήματος (100.000) δραχμών. Αυτός παρέσχε άμεση συνδρομή στην πώληση αυτή, διότι αφενός μεν δέχθηκε ν' αποκρύψει την προαναφερθείσα ποσότητα χασισέλαιου στην οικία, του, αφετέρου δε, ενεργώντας για λογαριασμό του Χ2, του παρέδωσε το χασισέλαιο αυτό και εισέπραξε το συμφωνηθέν τίμημα των (100.000) δραχμών, το οποίο κατέβαλε στον ανωτέρω πωλητή.....". Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο και όσα πιο πάνω αναφέρονται στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, διέλαβε, στην πληττόμενη απόφασή του, με σαφήνεια και πληρότητα, τα προκύψαντα πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του για την συνδρομή της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της άμεσης συνέργειας στην πράξη της πώλησης ναρκωτικών ουσιών. Επιπλέον, κατά τις πιο πάνω παραδοχές, η συνδρομή του αναιρεσείοντος στον δράστη δόθηκε κατά τη διάρκεια της πράξης και στην εκτέλεση της κύριας πράξης της πώλησης, αφού αυτός προέβη στην πώληση των ναρκωτικών, για λογαριασμό του δράστη συγκατηγορουμένου του, στον οποίο και απέδωσε το τίμημα της πωλήσεως. Υπό τις εκτιθέμενες δε στην απόφαση περιστάσεις, χωρίς την πιο πάνω συνδρομή του αναιρεσείοντος δεν ήταν εφικτή η διάπραξη του εν λόγω εγκλήματος. Περαιτέρω ειδική αιτιολόγηση του δόλου του αναιρεσείοντος ως άμεσου συνεργού, που περιλαμβάνει την θέληση ή αποδοχή για άμεση υποστήριξη του εκτελούντος την κύρια πράξη και την γνώση της συγκεκριμένης πράξης, στην οποία παρέχει την συνδρομή του, καθώς και ότι η τελευταία παρέχεται κατά την εκτέλεση της ίδιας πράξης, ενόψει των πιο πάνω περιστατικών που έγιναν δεκτά από το Πενταμελές Εφετείο, δεν απαιτείται, καθόσον αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της άμεσης συνέργειας πωλήσεως ναρκωτικών ουσιών, και εξυπακούεται ότι προκύπτει από την πραγμάτωση των περιστατικών τούτων. Συνεπώς το Εφετείο διέλαβε την απαιτούμενη αιτιολογία ως προς την πράξη της άμεσης συνέργειας στην πράξη της πωλήσεως ναρκωτικών ουσιών, για την οποία κρίθηκε ένοχος ο αναιρεσείων και ούτε ευθέως, ούτε και εκ πλαγίου παραβίασε την υπό τούτου εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 46 παρ. 1β, γι' αυτό και πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ Ε' ΚΠΔ τρίτος λόγος αναίρεσης, που υποστηρίζει το αντίθετο. IV. Κατά το άρθρο 31 παρ. 6 και 8 του Κ.Ν. 3459/2006 (άρ. 21 παρ. 1ε ν. 2331/1995), "ανεξάρτητα από τους όρους που θέτουν οι διατάξεις του ΣΤ' Κεφαλαίου του Γενικού Μέρους του ΠΚ, αν κάποιος ολοκλήρωσε με επιτυχία το εγκεκριμένο κατά νόμο θεραπευτικό πρόγραμμα συντήρησης και απεξάρτησης και καταδικαστεί για εγκλήματα από αυτά που προσδιορίζονται στην παρ. 1, που έχουν σχέση με το πάθος της τοξικομανίας και τελέστηκαν πριν από την εισαγωγή του στο θεραπευτικό πρόγραμμα, η εκτέλεση της ποινής αναστέλλεται υποχρεωτικά για ορισμένο χρονικό διάστημα, που δεν μπορεί να είναι κατώτερο από τρία
(3)και ανώτερο από έξι
(6)έτη, σύμφωνα με τους όρους που καθορίζονται από το δικαστήριο, οι οποίοι πρέπει να σχετίζονται με τη διαπίστωση της διατήρησης της απεξάρτησης. Μοναδική απόδειξη της σταθεροποίησης και βελτίωσης είναι η βεβαίωση που εκδίδεται από το εγκεκριμένο κατά νόμο θεραπευτικό πρόγραμμα συντήρησης και απεξάρτησης. Όσοι έχουν καταδικαστεί και εκτίουν την ποινή τους μπορούν να υποβάλουν στο δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση σχετική αίτηση. Η παραπάνω αναστολή ανακαλείται μόνο αν δεν τηρηθούν οι όροι που ορίζει η απόφαση.........
- Όποιος έχει βεβαίωση ολοκλήρωσης με επιτυχία εγκεκριμένου κατά νόμο θεραπευτικού προγράμματος συντήρησης και απεξάρτησης, θεωρείται ότι κατά την εισαγωγή του για θεραπεία είχε αποκτήσει την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών". Όπως προκύπτει από τις πιο πάνω διατάξεις, μεταξύ των προϋποθέσεων που πρέπει να συντρέχουν για να χορηγηθεί το πιο πάνω ευεργέτημα της αναστολής εκτελέσεως της ποινής, περιλαμβάνονται, αφενός, η καταδίκη για έγκλημα από αυτά που προσδιορίζονται στο εδ. α', δηλαδή για έγκλημα που τελέστηκε για να διευκολυνθεί η εκ μέρους του δράστη χρήση ναρκωτικών ουσιών, και, αφετέρου, αυτός κατά το χρόνο τελέσεως του εγκλήματος να ήταν τοξικομανής, δηλαδή πρόσωπο που απέκτησε την έξη της χρήσεως ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ο συνήγορος του ήδη αναιρεσείοντος κατηγορουμένου, μετά την κήρυξη ενόχου του τελευταίου για τις πράξεις που του αποδίδονταν, ζήτησε να ανασταλεί η εκτέλεση της ποινής του με βάση την πιο πάνω διάταξη του εδ. ε' της παρ. 1 του άρ. 21 του Ν. 2331/1995 (ήδη άρθρο 31 παρ. 6 ΚΝΝ). Το Εφετείο απέρριψε το αίτημα αυτό με την ακόλουθη ειδική αιτιολογία "...... Από τις παραπάνω διατάξεις (δηλαδή των παρ. 6 και 8 του άρθρου 31 του ΚΝΝ) συνάγεται ότι για την αναστολή εκτέλεσης της ποινής που είναι υποχρεωτική για το Δικαστήριο, πρέπει να συντρέχουν οι δύο προϋποθέσεις που ορίζει η ως άνω παράγραφος 6, που συνίστανται η μία στην ιδιότητα του κατηγορουμένου ως εξαρτημένου ατόμου από τα ναρκωτικά, δηλαδή ατόμου που έχει αποκτήσει την έξη της χρήσης ναρκωτικών και δεν μπορεί να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις, κατά την έννοια του άρθρου 30 κωδ. Ν. 3459/06, και η άλλη στην τέλεση πράξεως που εμπίπτει στο άρθρο 20 κωδ. 3459/06 (βασικά εγκλήματα, ήτοι αγορά, πώληση, κατοχή κτλ). Στην προκειμένη περίπτωση, οι πράξεις για τις οποίες κηρύχθηκε ένοχος ο 3ος κατηγορούμενος Χ1 και καταδικάστηκε κατά τα άνω, και που εμπίπτουν στο άρθρο 20 κωδ. 3459/06, τελέστηκαν από 10-4-1999 έως και την 10-4-2000 που συνελήφθη να κατέχει τις προαναφερθείσες ποσότητες ναρκωτικών (115 γρ. χασισέλαιο κτλ). Ο κατηγορούμενος, εξετασθείς τρεις ημέρες μετά τη σύλληψη του, ήτοι την 17-4-2000 από τον ιατρό ........, αναπλ. καθηγητή στο εργαστήριο ιατροδικαστικής και τοξικολογίας του ΑΠΘ, διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν τοξικομανής, κατά την έννοια του ως άνω άρθρου 30 κωδ. 3459/06 (βλ. την αναγνωσθείσα ....... ιατροδικαστική εξέταση αυτού), γι' αυτό εξάλλου και το Δικαστήριο τούτο απέρριψε τον αυτοτελή ισχυρισμό του περί τοξικομανίας (ο κατηγορούμενος δηλαδή δεν καταδικάστηκε ως τοξικομανής). Και ναι μεν ο κατηγορούμενος μετά την διάπραξη των πράξεων αυτών και κατά το χρονικό διάστημα από 15-7-04 έως και 21-2-05 παρακολούθησε το θεραπευτικό πρόγραμμα του ΚΕ.ΘΕ.Α. στο Κέντρο Υποδοχής και Επανένταξης Θεσσαλονίκης, το οποίο και ολοκλήρωσε, αποφοιτήσας επίσημα την ....., όπως αυτό βεβαιώνεται στην αναγνωσθείσα κατά τα άνω ........ Βεβαίωση του ΚΕ.ΘΕ.Α., όμως, εφόσον ο κατηγορούμενος δεν καταδικάστηκε ως τοξικομανής κατά τα άνω (δεν ήταν τοξικομανής κατά τον χρόνο τελέσεως των πράξεων του), δηλαδή δεν συνέτρεχε στο πρόσωπό του η ιδιότητα αυτή, που αποτελεί την μία από τις δύο προϋποθέσεις που ορίζει η ως άνω παράγραφος 6 για να ανασταλεί υποχρεωτικά η εκτέλεση της ποινής του, το αίτημα του είναι απορριπτέο ως μη νόμιμο. Το τεκμήριο δε της εξαρτήσεως, που ορίζει η παράγραφος 8 του ως άνω άρθρου 30 κωδ. 3459/06 δεν έχει εφαρμογή κατά την άποψη του παρόντος Δικαστηρίου και σε περιπτώσεις παρωχημένων πράξεων, κατά την τέλεση των οποίων ο κατηγορούμενος δεν είχε την ιδιότητα του τοξικομανούς". Με αυτά που δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ενόψει του ότι, κατά τις παραδοχές της, δεν αποδείχθηκε ότι τα εγκλήματα, για τα οποία ο αναιρεσείων καταδικάστηκε, τελέστηκαν για να διευκολυνθεί η εκ μέρους του χρήση ναρκωτικών ουσιών, αλλ' ούτε και ότι αυτός κατά το χρόνο τελέσεως των εγκλημάτων ήταν τοξικομανής, πράγματι δεν συνέτρεχε περίπτωση εφαρμογής της προαναφερόμενης διατάξεως, την οποία έτσι το Εφετείο δεν παραβίασε. Επομένως, ο από το άρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ τέταρτος λόγος αναιρέσεως (στοιχ. ΙΙΙ2), με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. ΙV. Η επιβαλλόμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ λόγο αναιρέσεως, πρέπει να εκτείνεται και στον περί συνδρομής ορισμένης ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ.2 του ΠΚ, αυτοτελή ισχυρισμό του κατηγορουμένου, αφού η παραδοχή του οδηγεί στην επιβολή μειωμένης ποινής, κατά το μέτρο του άρθρου 83 του ίδιου Κώδικα. Όταν δε συντρέχουν περισσότερες ελαφρυντικές περιστάσεις, σύμφωνα με το άρθρο 85 ΠΚ, ναι μεν η μείωση της ποινής γίνεται μόνο μια φορά, το δικαστήριο όμως, προκειμένου να προβεί στην επιμέτρηση της ποινής, θα λάβει υπόψη του, μέσα στα όρια της ελαττωμένης ποινής, και το εν λόγω γεγονός της συνδρομής των περισσοτέρων ελαφρυντικών περιστάσεων. Ως ελαφρυντική περίσταση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 1 περ. ι του ν. 2331/1995 (άρθρο 31 παρ. 11 ΚΝΝ) δύναται να αναγνωρισθεί, κατά τη επιμέτρηση της ποινής, και η επιτυχής ολοκλήρωση του εγκεκριμένου, σύμφωνα με το νόμο, θεραπευτικού προγράμματος συντήρησης και απεξάρτησης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των ενσωματωμένων σε αυτήν πρακτικών, ο αναιρεσείων, ο οποίος καταδικάστηκε για τις πράξεις που προαναφέρθηκαν στις πιο πάνω ποινές, κατέθεσε εγγράφως και ανέπτυξε και προφορικώς αυτοτελή ισχυρισμό περί αναγνωρίσεως, κατά το άρθρο 31 παρ. 11 ΚΝΝ (ν. 3459/2006), στο πρόσωπό του της ελαφρυντικής περιστάσεως της από μέρους του επιτυχούς ολοκληρώσεως του εγκεκριμένου σύμφωνα με το νόμο θεραπευτικού προγράμματος συντηρήσεως και απεξαρτήσεως του ΚΕ.ΘΕ.Α. Η προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε μεν τους προβληθέντες ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος για την αναγνώριση ελαφρυντικών του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α και ε του ΠΚ, απέρριψε όμως τον ισχυρισμό αυτού για την αναγνώριση ελαφρυντικών, "λόγω επιτυχούς ολοκλήρωσης εγκεκριμένου κατά νόμο θεραπευτικού προγράμματος, όπως τούτο βεβαιώνεται στην αναγνωσθείσα κατά τα άνω ......, βεβαίωση του ΚΕ.ΘΕ.Α. κατ' άρθρο 31 § 11 κωδ. Ν. 3459/06", με την αιτιολογία ότι "τούτο εναπόκειται στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και κατά την κρίση του δεν πρέπει να χορηγηθεί, ενόψει και της χορηγήσεως των λοιπών ως άνω ελαφρυντικών η συνδρομή περισσοτέρων λόγων των οποίων εξάλλου άπαξ επιφέρει την μείωση της ποινής". Η αιτιολογία, όμως, αυτή δεν είναι η, κατά τα παραπάνω, απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη, διότι δεν εκτίθενται σε αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία και οδήγησαν το Δικαστήριο στην πιο πάνω, απορριπτική των ισχυρισμών του προαναφέρθηκαν κρίση, δεδομένου ότι δέχεται ότι ο αναιρεσείων κατηγορούμενος ολοκλήρωσε επιτυχώς εγκεκριμένο κατά νόμο θεραπευτικό πρόγραμμα, κατ' άρθρο 31 § 11 κωδ. Ν. 3459/06, σύμφωνα με την ......, βεβαίωση του ΚΕ.ΘΕ.Α. Περαιτέρω, με την επάλληλη σκέψη, κατά την οποία δεν γίνεται δεκτό το αίτημά του "ενόψει και της χορηγήσεως των λοιπών ως άνω ελαφρυντικών η συνδρομή περισσοτέρων λόγων των οποίων εξάλλου άπαξ επιφέρει την μείωση της ποινής", το εν λόγω Δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένη ερμηνεία των άρθρων 85 και 79 του Π.Κ. Επομένως, είναι βάσιμος ο σχετικός, τρίτος, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠΔ, όπως εκτιμάται, λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, κατά παραδοχή δε αυτού, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς τη διάταξή της, με την οποία απορρίφθηκαν οι ισχυρισμοί του αναιρεσείοντος για την αναγνώριση των παραπάνω ελαφρυντικών περιστάσεων, κατ' ανάγκη δε και ως προς τις διατάξεις της για την επιβολή ποινών. Ακολούθως, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το πιο πάνω μέρος της, ως προς το οποίο αναιρείται η προσβαλλόμενη απόφαση, στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως, για να κριθεί, αν, στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου και μόνο, συντρέχει και η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 31 § 11 κωδ. Ν. 3459/06, και, σε καταφατική περίπτωση, να συνεκτιμηθεί και αυτή κατά την επιμέτρηση των ποινών που θα του επιβληθούν. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αναιρεί εν μέρει - και μόνο ως προς τον αναιρεσείοντα Χ1 - την 363-364/2007 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά το μέρος που απέρριψε τον αυτοτελή αυτού ισχυρισμό για τη αναγνώριση της αναφερόμενης στο σκεπτικό ελαφρυντικής περιστάσεως, καθώς και τις περί των ποινών που επιβλήθηκαν στον αναιρεσείοντα διατάξεις της. Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το μέρος που αναιρέθηκε, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Απορρίπτει κατά τα λοιπά την 7/3-5-2007 αίτηση (έκθεση) του Χ1, ήδη κρατουμένου στις Δικαστικές Φυλακές Λάρισας, κατά της 363-364/23-2-2007 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Φεβρουαρίου
- Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Μαρτίου
- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ