ΑΠ 781/2008 — Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Υπέρβαση εξουσίας, Τραπεζική επιταγή, Εφέσεως ανυποστήρικτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 781 / 2008 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Ακυρότητα απόλυτη, Υπέρβαση εξουσίας, Τραπεζική επιταγή, Εφέσεως ανυποστήρικτο. Περίληψη: Απορρίπτει έφεση κατά καταδικαστικής για ακάλυπτη επιταγή αποφάσεως ως ανυποστήρικτη. 1ος λόγος: Αίτημα αναβολής κώλυμα πληρεξουσίου δικηγόρου, το γνωστοποιεί, ως άγγελος, άλλος Δικηγόρος. Απορρίπτεται ο λόγος αυτός από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α & Δ. 2ος λόγος: Κλήτευση αναιρεσείοντος νόμιμα και εμπρόθεσμα. Απορρίπτεται για έλλειψη αιτιολογίας. 3ος λόγος: ΟΧΙ νόμιμη περίπτωση εφαρμογής 501§3 ΚΠΔ. Απορρίπτεται λόγος Η΄. Απορρίπτει. Αριθμός 781/2008 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Μάμαλη-Εισηγητή, Θεοδώρα Γκοΐνη, Βασίλειο Κουρκάκη και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Στέλιου Γκρόζου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Μαραβέλια, για αναίρεση της ΒΤ1596/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 21 Ιουλίου 2006 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1452/2006. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά το άρθρο 501 παρ.1 του ΚΠοινΔ "αν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, ο εκκαλών δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου του, αν συντρέχει η περίπτωση της παραγράφου 2 του άρθρου 340, η έφεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη... H διάταξη του άρθρου 349 για αναβολή της συζήτησης εφαρμόζεται και υπέρ του εκκαλούντος που δεν μπόρεσε να εμφανιστεί για λόγους ανώτερης βίας κλπ". Η απόφαση που απορρίπτει την έφεση μπορεί να προσβληθεί μόνο με αναίρεση, με την οποία συμπροσβάλλεται και η προπαρασκευαστική απόφαση που απέρριψε αίτημα αναβολής. Εξάλλου, η επιβαλλόμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία δεν αφορά μόνο την κυρία απόφαση, αλλά και την παρεμπίπτουσα απόφαση, με την οποία το Δικαστήριο απέρριψε αίτημα αναβολής της δίκης, η έλλειψη της οποίας (αιτιολογίας) ιδρύει λόγον αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ΚΠοινΔ. Συνίσταται δε η κατά τις προαναφερόμενες διατάξεις ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της παρεμπίπτουσας αυτής αποφάσεως στην αναφορά των πραγματικών περιστατικών που αποδείχθηκαν κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, των αποδείξεων που τα θεμελιώνουν, καθώς και των συλλογισμών με τους οποίους κατέληξε το Δικαστήριο στην απορριπτική του αιτήματος κρίση του. Η απόρριψη της εφέσεως ως ανυποστήρικτης μετά τη μη σύννομη απόρριψη του αιτήματος αναβολής, ιδρύει για το νομοτύπως και εμπροθέσμως κλητευθέντα κατηγορουμένου λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Η' ΚΠοινΔ με τη μορφή της αρνητικής υπερβάσεως εξουσίας. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ'αριθ. ΒΤ 1596/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, που δίκασε ως Εφετείο, απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη η έφεση του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου κατά της υπ'αριθ. ΒΜ 974/2004 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με την οποία αυτός καταδικάσθηκε για παράβαση του άρθρου 79 του ν.5960/1933 σε ποινή φυλακίσεως δύο ετών, μετατραπείσα σε χρηματική, και σε χρηματική ποινή 13.000 ευρώ, μετά την απόρριψη αιτήματος για αναβολή της δίκης λόγω κωλύματος του πληρεξουσίου δικηγόρου του. Από την προσβαλλόμενη απόφαση και τα πρακτικά της αποδεικνύεται ότι κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο δεν εμφανίσθηκε ο εκκαλών-κατηγορούμενος, αλλ'εμφανίσθηκε, ως άγγελος, ο δικηγόρος Αθηνών Παναγιώτης Μάστορας, ο οποίος ανήγγειλε ότι "ο συνάδελφός του Εμμανουήλ Λύτρας χειρίζεται την υπόθεση και ζητεί αναβολή, γιατί έχει δύο δικαστήρια σήμερα στην Αθήνα και δεν μπορεί να παρευρεθεί στη σημερινή υπόθεση και προσκόμισε την από 27-2-2006 υπεύθυνη δήλωση του Εμμ.Λύτρα, όπου και ανεγνώσθη". Το Δικαστήριο, ακολούθως απέρριψε το αίτημα αναβολής και την έφεση ως ανυποστήρικτη, με την εξής αιτιολογία αναφορικά με την παρεμπίπτουσα απόφασή του: "...Στην προκείμενη περίπτωση εμφανίσθηκε στο Δικαστήριο ο ανωτέρω Δικηγόρος και υπέβαλε ως άγγελος αίτημα (αναβολής) για λογαριασμό του πληρεξουσίου δικηγόρου του κατηγορουμένου, λόγω κωλύματος του τελευταίου να παραστεί στη δίκη, διότι είχε ανειλημμένη υποχρέωση αυτός παραστάσεως κατά τον ίδιο χρόνο σε άλλα δικαστήρια, όπως προκύπτει από την υπεύθυνη δήλωση του ίδιου που προσκομίζει. Το αίτημα αυτό αναβολής πρέπει να απορριφθεί, διότι το αίτημα υποβλήθηκε όχι από τον εγκαλούντα-κατηγορούμενο, αλλά από άγγελο του δικηγόρου, ο οποίος επρόκειτο να ζητήσει από το δικαστήριο να του επιτρέψει την εκπροσώπηση του κατηγορουμένου (κατά τα άρθρα 340 παρ.2 και 501 παρ.1 ΚΠοινΔ), ο οποίος (δικηγόρος), πριν του επιτραπεί η εκπροσώπηση αυτή, δεν νομιμοποιείται να προβάλλει αίτημα αναβολής που αφορά προσωπικό του κώλυμα να εμφανισθεί στο δικαστήριο και να ζητήσει να του επιτραπεί η εκπροσώπηση". Η αιτιολογία αυτή της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ'αυτή με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις όλα τα πραγματικά περιστατικά, καθώς και οι σκέψεις, που θεμελιώνουν την απορριπτική κρίση του Δικαστηρίου. Εξάλλου, ο αναιρεσείων επικαλείται, κατ'εκτίμηση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεώς του την ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο εξ αιτίας της απορρίψεως του ειρημένου αιτήματος αναβολής της δίκης, λόγω κωλύματος του πληρεξουσίου δικηγόρου του να παραστεί στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Όμως, ο λόγος αυτός, που αναφέρεται στην πλημμέλεια του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Α' του ΚΠοινΔ, σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ.1 περίπτ. δ' του ίδιου Κώδικα (απόλυτη ακυρότητα, λόγω μη τηρήσεως των διατάξεων που καθορίζουν την εκπροσώπηση και υπεράσπιση του κατηγορουμένου), δεν ιδρύεται στην προκείμενη περίπτωση, γιατί, όπως προαναφέρθηκε, το πιο πάνω αίτημα αναβολής υποβλήθηκε από άγγελο όχι του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου, αλλά του δικηγόρου, που επρόκειτο να ζητήσει από το Δικαστήριο να του επιτρέψει την εκπροσώπηση του κατηγορουμένου (κατά τα άρθρα 340 παρ.2 και 501 παρ.1 ΚΠοινΔ), ο οποίος (δικηγόρος), πριν του επιτραπεί η εκπροσώπηση αυτή, δεν νομιμοποιείται να προβάλει αίτημα αναβολής που αφορά προσωπικό του κώλυμα να εμφανισθεί στο Δικαστήριο και να ζητήσει να του επιτραπεί η εκπροσώπηση. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Α' και Δ' ΚΠοινΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατά τις διατάξεις των άρθρων 500 εδ.γ' και 501 παρ.1 του ΚΠοινΔ, αν κατά τη συζήτηση της υποθέσεως ο εκκαλών δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου του, αν συντρέχει η περίπτωση της παραγράφου 2 του άρθρου 340, η έφεσή του απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη, εφόσον διαπιστώνεται ότι ο εκκαλών κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα. Η απόφαση αυτή μπορεί να προσβληθεί με αναίρεση για οποιονδήποτε λόγο από τους περιοριστικά διαλαμβανόμενους στο άρθρο 510 παρ.1 του ΚΠοινΔ, μεταξύ των οποίων και για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 και 166 του ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι στην περίπτωση που ο εκκαλών κλητεύθηκε με κλήση προς συζήτηση της εφέσεώς του, αρκεί για την πληρότητα της αιτιολογίας της αποφάσεως, η οποία απορρίπτει την έφεση ως ανυποστήρικτη, η μνεία του αποδεικτικού κλητεύσεώς του και η χρονολογία τούτου, ώστε να προκύπτει η εμπρόθεσμη κλήτευσή του κατά το άρθρο 166 ΚΠοινΔ. Στην προκείμενη περίπτωση, 'όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος (κατά της ανωτέρω πρωτόδικης αποφάσεως που τον είχε καταδικάσει για παράβαση του άρθρου 79 του ν.5960/33), ως ανυποστήρικτη, λόγω της απουσίας του, με την εξής αιτιολογία: "Από το από ..... αποδεικτικό επιδόσεως του αστυφύλακα ...., στον εκκαλούντα, και από το (από) ..... αποδεικτικό επιδόσεως του αστυφύλακα ......, στον αντίκλητο δικηγόρο, που βρίσκονται στη δικογραφία, προκύπτει ότι ο προαναφερόμενος κατηγορούμενος κλητεύθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως για να εμφανισθεί σήμερα ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού και να υποστηρίξει την έφεση που έχει ασκήσει κατά της με αριθμό ΒΜ ΒΜ 974/2-2-2004 αποφάσεως του Β' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά. Επίσης, του έχει κοινοποιηθεί και ο κατάλογος των μαρτύρων που πρόκειται να εξεταστούν. Δεδομένου δε ότι δεν παρουσιάστηκε στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, πρέπει, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 320 , 321, 326, 340 και 501 ΚΠοινΔ, να απορριφθεί η έφεσή του ως ανυποστήρικτη...". Με αυτά που δέχθηκε το Τριμελές Πλημμελειοδικείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη πιο πάνω απόφασή του την απαιτούμενη, κατά τα ανωτέρω, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρονται σ'αυτή τόσο το αποδεικτικό κλητεύσεως του εκκαλούντος, και ήδη αναιρεσείοντος, και ως εκ περισσού και του αντικλήτου του,-καθόσον η προς αυτόν (αναιρεσείοντα) επίδοση της κλήσεως έγινε, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του από ...... πιο πάνω αποδεικτικού επιδόσεως, με παράδοση αυτή στα χέρια της ενήλικης συνοίκου συζύγου του αναιρεσείοντος ......, ενόψει του ότι εκείνος δεν βρέθηκε κατά την ώρα εκείνη στον τόπο της επιδόσεως, και όχι με θυροκόλληση-, όσο και οι ημερομηνίες των αποδεικτικών αυτών, από τις οποίες προκύπτει το εμπρόθεσμο της κλητεύσεως του αναιρεσείοντος για τη δικάσιμο της 28-2-2006, κατά την οποία λόγω της μη εμφανίσεώς του απορρίφθηκε η έφεσή του ως ανυποστήρικτη. Ενόψει δε των ανωτέρω, οι τυχόν ατέλειες της κλητεύσεως του εκ περισσού, όπως προαναφέρθηκε, του αντικλήτου του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου δεν συνεπάγονται καμία έννομη συνέπεια. Επομένως, ο περί του αντιθέτου, κατ'εκτίμηση, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ΚΠοινΔ δεύτερος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 501 ΚΠοινΔ αν κατά τη συζήτηση της υποθέσεως ο εκκαλών δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου του, αν συντρέχει η περίπτωση της παρ.2 του άρθρου 340, η έφεση απορρίπτεται ως ανυποστήρικτη. Κατά δε την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου, εάν η έφεση ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως και συντρέχει η περίπτωση του άρθρου 370 εδ.β' και γ', το Δικαστήριο παρά την απουσία του εκκαλούντος προχωρεί στην έκδοση σχετικής αποφάσεως. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι σε περίπτωση που ο εκκαλών κατηγορούμενος δεν εμφανισθεί αυτοπροσώπως ή δια συνηγόρου του προς υποστήριξη της εφέσεώς του, το Εφετείο, εφόσον δεν συντρέχει περίπτωση οριστικής παύσεως ή κηρύξεως απαράδεκτης της ποινικής διώξεως, ερευνά αν ο εκκαλών κλητεύθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, οπότε και απορρίπτει την έφεση ως ανυποστήρικτη. Προηγούμενη έρευνα στην περίπτωση αυτή του παραδεκτού της ασκήσεως της εφέσεως δεν απαιτείται. Μόνο, εάν το Εφετείο διαπιστώσει ότι συντρέχει περίπτωση οριστικής παύσεως της ποινικής διώξεως, διότι έχει γίνει παραίτηση από το δικαίωμα της εγκλήσεως ή έχει γίνει ανάκλησή της ή έχει αμνηστευθεί η πράξη ή έχει παραγραφεί το αξιόποινό της ή ο κατηγορούμενος-εκκαλών έχει πεθάνει, ή περίπτωση κηρύξεως της ποινικής διώξεως απαράδεκτης λόγω δεδικασμένου ή ελλείψεως της εγκλήσεως, αιτήσεως ή άδειας που απαιτείται για τη δίωξη, οφείλει να ερευνήσει αν η έφεση ασκήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, αν, δηλαδή, είναι παραδεκτή, οπότε, παρά την απουσία του εκκαλούντος, προχωρεί στην έκδοση σχετικής αποφάσεως με την παύση οριστικά ή την κήρυξη απαράδεκτης της ποινικής διώξεως. Διαφορετικά, αν το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, παραλείψει να πράξει τα ανωτέρω και χωρήσει στην απόρριψη της εφέσεως ως ανυποστήρικτης, υποπίπτει σε αρνητική υπέρβαση εξουσίας και η απόφασή του είναι αναιρετέα κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Η' του ΚΠοινΔ. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, που παραδεκτώς επισκοπούνται κατά την εξέταση των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων κατηγορούμενος Χ1 καταδικάστηκε, όπως προαναφέρθηκε, με την πρωτόδικη υπ'αριθμ ΒΜ974/2004 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς σε ποινή φυλακίσεως δύο ετών και χρηματική ποινή 13.000 ευρώ για την πράξη της εκδόσεως ακάλυπτης επιταγής (άρθρ. 79 του ν.5960/1933), ενώ η ποινική δίωξη εις βάρος του είχε ασκηθεί συνεπεία της από 13-7-1999 εγκλήσεως της ...... (τελευταίας νόμιμης κομίστριας της επίμαχης επιταγής), που υποβλήθηκε στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών στις 14-7-1999 από το δικόγραφο Αθηνών Χρήστο Κακαρούνα, κατόπιν της σχετικής από 10-7-1999 νόμιμης εξουσιοδοτήσεως της τελευταίας, και η οποία (έγκληση) διευκρινίστηκε απ'αυτήν με την από 28-9-1999 προανακριτική κατάθεσή της ως προς το κύριο όνομα του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου (ήτοι από το εσφαλμένο, που αναγράφεται στην έγκληση, "....." στο ορθό "....."). Κατά της άνω αποφάσεως ο αναιρεσείων άσκησε την υπ'αριθμ. 403/10-2-2006 έφεση, η οποία εκδικάσθηκε στις 28-2-2006 και απορρίφθηκε, όπως προεκτέθηκε, ως ανυποστήρικτη, λόγω της απουσίας του, με την προσβαλλόμενη υπ'αριθ. ΒΤ1596/2006 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, που δίκασε ως Εφετείο. Ενόψει λοιπόν τούτων, δεν συνέτρεχε εν προκειμένω περίπτωση, σύμφωνα με το άρθρο 370 εδ.γ' του ΚΠοινΔ. κηρύξεως απαράδεκτης της ποινικής διώξεως που ασκήθηκε εις βάρος του αναιρεσείοντος για την ειρημένη αξιόποινη πράξη της εκδόσεως ακάλυπτης επιταγής, για το λόγο ότι η ανωτέρω έγκληση "δεν υποβλήθηκε νομίμως, γεγονός που εξομοιώνεται με έλλειψη εγκλήσεως", όπως αβάσιμα υποστηρίζει ο αναιρεσείων, και κατά συνέπεια το Τριμελές Πλημμελειοδικείο δεν όφειλε να ερευνήσει το παραδεκτό της ασκήσεως της εφέσεως, ούτε πολύ περισσότερο να προβεί σε κήρυξη απαράδεκτης της ασκηθείσας κατ'αυτού ποινικής διώξεως για την επίμαχη πιο πάνω πράξη. Επομένως, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Η' ΚΠοινΔ πλημμέλεια της υπερβάσεως εξουσίας, με την αιτίαση ότι το Δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την έφεση ως ανυποστήρικτη, αντί να ερευνήσει προηγουμένως αυτεπαγγέλτως αν αυτή έχει ασκηθεί παραδεκτά και στη συνέχεια να κηρύξει απαράδεκτη την ασκηθείσα εναντίον του αναιρεσείοντος ποινική δίωξη για τον προεκτεθέντα λόγο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, και αφού δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος αναιρέσεως για έρευνα, πρέπει, να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠοινΔ). Για τους λόγους αυτούς Απορρίπτει την από 21 Ιουλίου 2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της υπ'αριθ. ΒΤ1596/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι