ΑΠ 781/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 781 / 2010 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απόρριψη εφέσεως ως απαράδεκτης λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως αυτής. Στοιχεία που πρέπει να περιέχει η απόφαση για να είναι αιτιολογημένη. Η συνδρομή λόγου ανώτερης βίας πρέπει να περιέχεται στη δήλωση ασκήσεως της εφέσεως καθώς και τα περιστατικά που τον αποδεικνύουν. Η επιλογή του οργάνου επιδόσεως της αποφάσεως, καθώς και η κρίση για το αν υπάρχει κατά το χρόνο της παραγγελίας έλλειψη ή κώλυμα ποινικού ή δικαστικού επιμελητή, εναπόκειται στην παραγγέλουσα την επίδοση Αρχή. Για την αυτεπάγγελτη εξέταση της παραγραφής του αξιοποίνου της πράξεως και εν απουσία του εκκαλούντος, πρέπει η έφεση να έχει ασκηθεί νομίμως και εμπροθέσμως. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως. Αριθμός 781/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Ζ' Ποινικό Τμήμα Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεοδώρα Γκοϊνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Φράγκο, Ιωάννη Παπαδόπουλο- Εισηγητή, Ιωάννη Γιαννακόπουλο και Ανδρέα Ξένο, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Θεοδοσίου, περί αναιρέσεως της 33066/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του, διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 24 Ιουλίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1253/09. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 παρ.1 του ΚΠΔ, η προθεσμία για την άσκηση των ενδίκων μέσων, είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως και έχει γνωστή διαμονή στην Ελλάδα, η προθεσμία είναι, επίσης, δεκαήμερη και αρχίζει από την επίδοση της αποφάσεως. Εξάλλου από τη γενική αρχή του δικαίου, κατά την οποία κανείς δεν υποχρεώνεται στα αδύνατα, συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή η άσκηση ενδίκου μέσου και μετά την πάροδο της προθεσμίας ασκήσεώς του, αν συνέτρεξε λόγος ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, από τα οποία παρεμποδίστηκε η εμπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου, αλλά στην περίπτωση αυτή, όπως συνάγεται από το άρθρο 474 παρ.2 του ΚΠΔ, ο ασκών το ένδικο μέσο πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς του να αναφέρει το λόγο ανώτερης βίας ή το ανυπέρβλητο κώλυμα που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή του και τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αποδεικνύεται ο επικαλούμενος λόγος. Αν δεν το πράξει ή αν τα επικαλούμενα περιστατικά δεν αποδεικνύονται ικανά να δικαιολογήσουν την εκπρόθεσμη άσκηση του ενδίκου μέσου, αυτό απορρίπτεται ως απαράδεκτο. Τέλος, η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της δικαστικής αποφάσεως που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, απαιτείται και για την απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο. Ειδικότερα η απόφαση που απορρίπτει την έφεση ως εκπρόθεσμη, για να έχει την κατά τα ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προβαλλόμενης απόφασης στον εκκαλούντα, αν απαγγέλθηκε απούντος τούτου, το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση της αποφάσεως στον εκκαλούντα.(Ολομ.ΑΠ 4/1995 και 7/1994). Αν προβάλλεται με την έφεση λόγος ανώτερης βίας εκ της οποίας απολέσθηκε η προθεσμία, η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου αυτού κρίση του δικαστηρίου, αλλιώς ιδρύεται λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' του ΚΠΔ. Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών με την προσβαλλόμενη υπ'αριθ.3306/2009 απόφασή του, απέρριψε ως απαράδεκτη λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, την υπ'αριθ.11134/11-9-2007 έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της υπ'αριθ.136206/2005 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών με την οποία καταδικάστηκε ερήμην σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων