ΑΠ 794/2010 — Αιτιολογίας επάρκεια, Πλαστογραφία

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 794 / 2010 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Αιτιολογίας επάρκεια, Πλαστογραφία. Περίληψη: Χρήση πλαστού εγγράφου. Έγκλημα ανεξάρτητο της πλαστογραφίας. Πλήρης αιτιολογία προσβαλλομένης απόφασης. Απορρίπτει αίτηση. Αριθμός 794/2010 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Παπαηλιού-Εισηγητή, Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή και Γεώργιο Μπατζαλέξη, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Μαρτίου 2010, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ρούσσου-Εμμανουήλ Παπαδάκη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Χ1, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Σπανουδάκη, για αναίρεση της 199/2009 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ψ1, που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Παπαδάκη . Το Πενταμελές Εφετείο Κρήτης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 15 Σεπτεμβρίου 2009 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1315/09. Αφού άκουσε Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα ο οποίος πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.δ' του ίδιου κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε. Εξάλλου, αν το αξιόποινο της πλαστογραφίας εξαλείφθηκε με παραγραφή, η χρήση του πλαστού από τον πλαστογράφο τιμωρείται ως αυτοτελές έγκλημα, αν δεν υπέκυψε αυτοτελώς σε παραγραφή, ανεξαρτήτως αν έγινε πριν από τη συμπλήρωση της παραγραφής της πλαστογραφίας ή μετά τη συμπλήρωση του (Ολ.ΑΠ 1284/1992). Στην προκείμενη περίπτωση το Πενταμελές Εφετείο Κρήτης, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο καταδίκασε τον αναιρεσείοντα σε ποινή φυλάκισης 2 ετών για χρήση πλαστών εγγράφων. Το δικαστήριο για να καταλήξει στην καταδικαστική του κρίση δέχθηκε, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεώς του, που συμπληρώνεται παραδεκτά από το διατακτικό της, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του, την οποία στήριξε στα αναφερόμενα κατ'είδος αποδεικτικά μέσα, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "αποδείχθηκε και το Δικαστήριο πείσθηκε ότι ο κατηγορούμενος έχει τελέσει την πράξη της χρήσης πλαστών εγγράφων η οποία του αποδίδεται με το κατηγορητήριο και πρέπει να κηρυχθεί ένοχος αυτής. Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι Στη ... κατά την εκδίκαση της από 21-2-2002 αγωγής του μηνυτή, της συζύγου του ... και της Ομόρρυθμης εμπορικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΟΕ" της οποίας ομόρρυθμος εταίρος και διαχειριστής ήταν ο μηνυτής, κατά του κατηγορουμένου ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λασιθίου, με την οποία ζητούσαν την καταβολή χρηματικού ποσού λόγω αδικοπραξίας, ισχυρίστηκε με τις από 22-4-2003 έγγραφες προτάσεις του που κατέθεσε στις 22-4-2003 στη γραμματεία του πιο πάνω Δικαστηρίου, ότι εξόφλησε την αιτούμενη οφειλή του προς τους ενάγοντες και προς απόδειξη του ισχυρισμού του προσκόμισε με επίκληση τις πλαστογραφημένες από 27-5-2000 και από 6-6-2000 αποδείξεις πληρωμής στις οποίες έθεσε αυθαίρετα, δηλαδή χωρίς την έγκριση του πολιτικώς ενάγοντος και χωρίς δικαίωμα την προσθήκη "για λογαριασμό του κ. Ψ1" καθώς και κατ' απομίμηση την υπογραφή του τελευταίου, αν και γνώριζε ότι τα ποσά των αποδείξεων δεν είχαν καταβληθεί και για λογαριασμό του μηνυτή -πολιτικώς ενάγοντος, ούτε είχε εξουσιοδότηση του Ε1 να εισπράξει τα ποσά αυτά για λογαριασμό του, καθώς και το από 22-10-1999 πλαστογραφημένο ιδιωτικό συμφωνητικό, στο οποίο στη θέση όπου αναγράφεται το επώνυμο και το όνομα του μηνυτή, έθεσε κατ' απομίμηση την υπογραφή του χωρίς να έχει την συναίνεση αυτού ή να έχει από άλλη αιτία σχετικό δικαίωμα, αν και γνώριζε ότι ο Ε1 δεν ήταν εκπρόσωπος του μηνυτή. Η προσκόμιση των ανωτέρω πλαστών εγγράφων έγινε ώστε να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο ως γνήσια και να παραπλανηθεί αυτό. Το γεγονός ότι ο μηνυτής ξυλοκοπήθηκε από τον Ε1 σημαίνει ότι όλα όσα αναφέρονται στο ιδιωτικό συμφωνητικό δεν συνέβησαν. Επίσης αν υπάρχει συμφωνία μεταξύ του μηνυτή και του κατηγορουμένου δεν έχουν λογικό έρεισμα οι δίκες που επακολούθησαν. Οι αυτοτελείς ισχυρισμοί του κατηγορουμένου πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι". Με τις παραδοχές αυτές το Πενταμελές Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού, με την παραδεκτή αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό, εκτίθενται με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και θεμελιώνουν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του παραπάνω εγκλήματος για το οποίο ο κατηγορούμενος κηρύχθηκε ένοχος, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία το δικαστήριο έλαβε υπόψη και στα οποία στήριξε την ανέλεγκτη για τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά κρίση του, όπως και τις σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα στην διάταξη του άρθρου 216 παρ.2 ΠΚ, την οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ορθώς ερμήνευσε, εφήρμοσε και δεν παραβίασε είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου. Ειδικότερα η προσβαλλόμενη απόφαση προσδιορίζει σε τι συνίστατο η πλαστότητα του ιδιωτικού συμφωνητικού και των αποδείξεων πληρωμής, η οποία είχε λάβει χώρα σε προγενέστερο χρόνο, ότι ο αναιρεσείων γνώριζε ότι τα ποσά που αναφέρονται στις αποδείξεις δεν είχαν καταβληθεί, προσδιορίζει, περαιτέρω, τις έννομες συνέπειες, τη γνώση ότι ήταν πλαστές, το σκοπό της παραπλάνησης και ότι το ιδιωτικό συμφωνητικό και τις αποδείξεις αυτές τα προσκόμισε με επίκληση με τις από 24-3-2003 έγγραφες προτάσεις του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λασιθίου επί αγωγής εναντίον του πολιτικώς ενάγοντος από αδικοπραξία προς απόδειξη της προβληθείσας από αυτόν ενστάσεως εξοφλήσεως του χρέους του. Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι, όπως προκύπτει από τη θεώρηση της πρωτοδίκου αποφάσεως, το πρωτόδικο δικαστήριο έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη λόγω παραγραφής για τις πράξεις της απάτης και της πλαστογραφίας κατ'εξακολούθηση και κήρυξε ένοχο τον αναιρεσείοντα, όπως και η προσβαλλόμενη απόφαση, για χρήση πλαστών εγγράφων, δηλ. ως αυτοτελές έγκλημα, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα. Τέλος, όπως αναφέρεται στο προοίμιο του σκεπτικού, το δικαστήριο προς σχηματισμό της καταδικαστικής του κρίσης έλαβε υπόψη μεταξύ των άλλων αποδεικτικών μέσων, και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο, μεταξύ των οποίων, χωρίς αμφιβολία, και τις 530/2004 και 1947/2006 αποφάσεις του Εφετείου Κρήτης και Αρείου Πάγου αντίστοιχα, χωρίς να απαιτείται να γίνει ειδική αξιολόγηση αυτών. Επομένως, ο δεύτερος από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.δ'ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως, που υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Περαιτέρω με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι παρανόμως παρέστη ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου ο πολιτικώς ενάγων, διότι πρωτοδίκως δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής για το αδίκημα της πλαστογραφίας και όχι για τη χρήση πλαστών εγγράφων, για το οποίο αδίκημα τελικά καταδικάσθηκε και ότι η σχετική ένσταση την οποία πρότεινε το δικαστήριο απορρίφθηκε χωρίς ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Κατ'αρχάς, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης η παράσταση της πολιτικής αγωγής έγινε για την πράξη της πλαστογραφίας, που σύμφωνα με την κατηγορία περιλάμβανε και τη χρήση για την οποία υπήρξε τελικά καταδίκη και η οποία πράξη δεν είχε υποπέσει σε παραγραφή, σε αντίθεση με την πράξη της πλαστογραφίας. Εξάλλου, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο αιτιολόγησε την απόρριψη της ενστάσεως αποβολής της πολιτικής αγωγής με την ακόλουθη σκέψη: "Όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την πρωτοβάθμια απόφαση πρακτικά, ο Ψ1 παραστάθηκε ως πολιτικώς ενάγων νόμιμα για όλες τις πράξεις που αναφέρονται στο κατηγορητήριο και αφορούν και τους δύο των κατηγορουμένων. Ας σημειωθεί ότι δεν υποβλήθηκε για την ανωτέρω παράσταση κάποια ένσταση. Ο ισχυρισμός ότι ο ανωτέρω Ψ1 δεν είναι άμεσα παθών από την αξιόποινη πράξη της χρήσης πλαστών εγγράφων, για την οποία καταδικάσθηκε πρωτοδίκως ο κατηγορούμενος Χ1, είναι αβάσιμος και πρέπει ν'απορριφθεί, διότι σύμφωνα με το διατακτικό της εκκαλούμενης απόφασης, φέρεται ότι τέθηκε αυθαίρετα και κατ'απομίμηση η υπογραφή του στα έγγραφα που αναφέρονται στο διατακτικό, τα οποία φέρονται ως πλαστά και ότι από τη χρήση αυτών (εγγράφων) στο Δικαστήριο (Πολυμελές Πρωτοδικείο Λασιθίου) προς απόκρουση της αγωγής του, ο ίδιος ως άνω φέρεται ζημιούμενος, αφού σε περίπτωση που τα πιο πάνω πλαστά έγγραφα γίνονταν αποδεκτά από το Δικαστήριο, αυτό θα οδηγούσε σε απόρριψη της αγωγής του. Επομένως πρέπει να γίνει δεκτή η παράσταση της πολιτικής αγωγής, απορριπτομένου του σχετικού αιτήματος που υπέβαλε ο συνήγορος του κατηγορουμένου". Κατά συνέπεια, ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου υπήρξε νόμιμη παράσταση πολιτικής αγωγής και το Πενταμελές Εφετείο ειδικά αιτιολόγησε την απόρριψη της πιο πάνω ενστάσεως, αφού προσδιόρισε την πράξη του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου, που έχει ποινική απαξία, ότι ο πολιτικώς ενάγων είναι άμεσα παθών, και, τέλος, τον αιτιώδη σύνδεσμο. Ως εκ τούτου ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Α' και Δ'ΚΠΔ λόγοι αυτοί αναιρέσεως είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι. Τέλος, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει την απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, διότι το δικαστήριο απέρριψε σιγή το αίτημα διενέργειας γραφολογικής πραγματογνωμοσύνης. Από την επιτρεπτή επισκόπηση των πραγματικών της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο συνήγορος του κατηγορουμένου που τον εκπροσώπησε κατέθεσε έγγραφο "Υπόμνημα-ισχυρισμοί του εκκαλούντος Χ1", το οποίο ενσωματώθηκε στα πρακτικά, και από το οποίο προκύπτει ότι στην παράγραφο 1 διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι η χρήση συμπαραγράφηκε με την πλαστογραφία και επικουρικώς υποβάλλετο αίτημα διενέργειας γραφολογικής πραγματογνωμοσύνης. Όμως το αίτημα αυτό ήταν αόριστο, διότι δεν αναφερόταν ο λόγος για τον οποίο έπρεπε να διενεργηθεί γραφολογική έρευνα, και, επομένως, το δικαστήριο δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει. Περαιτέρω τα όσα αναφέρονται στον ίδιο λόγο αναιρέσεως συνιστούν εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία δεν ελέγχεται αναιρετικά. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Β'σε συνδυασμό με το άρθρο 170 παρ.2 ΚΠΔ λόγος αναιρέσεως για ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Θα πρέπει, κατά συνέπεια, να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ.583 παρ.1 ΚΠΔ) και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος (αρθρ.176, 183 ΚΠολΔ). Για τους λόγους αυτούς Απορρίπτει την από 15-9-2009 αίτηση του Χ1, για αναίρεση της 199/2009 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Κρήτης. Και Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι