ΑΠ 826/2013 — Εφέσεως απαράδεκτο

Σύνδεσμος απόφασης - link Επιστροφή - Back Περίληψη με ChatGPT AI Περίληψη με Claude AI Περίληψη με Gemini AI Περίληψη με Grok AI Αυτόματη μετάφραση Google, χρησιμοποιείστε τα κείμενα με προσοχή - Google automatic translation from Greek, use with caution ! Σημαντική Σημείωση ! Πρόκειται να ανακατευθυνθείτε σε εξωτερική πλατφόρμα παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (τρίτου πάροχου) με σκοπό την αυτόματη δημιουργία περίληψης της δικαστικής απόφασης. Καμία Ευθύνη για το Περιεχόμενο: Ο Αρειος Πάγος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη για την ποιότητα, την ακρίβεια ή την πληρότητα της περίληψης που παράγεται αυτόματα από το AI. Μη Επίσημο Κείμενο: Η περίληψη αποτελεί προϊόν αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, δεν αντικαθιστά το επίσημο νομικό κείμενο και δεν φέρει καμία ισχύ ή έγκριση από το δικαστήριο. Προστασία Δεδομένων: Η χρήση της εξωτερικής υπηρεσίας γίνεται με αποκλειστική σας ευθύνη, σύμφωνα με τους όρους του τρίτου παρόχου. Μόνη αυθεντική πηγή ενημέρωσης παραμένει το πρωτότυπο κείμενο της απόφασης, όπως δημοσιεύεται από τον Αρειο Πάγο. Η παρούσα λειτουργία είναι σε δοκιμαστική χρήση Ακύρωση Συνέχεια Απόφαση 826 / 2013 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα Εφέσεως απαράδεκτο. Περίληψη: Απορριπτική απόφαση εφέσεως ως εκπρόθεσμης, κληθέντος του κατ/νου εγκύρως ως άγνωστης διαμονής. Ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, λόγος της κρινόμενης αιτήσεως, για ελλιπή και μη εμπεριστατωμένη αιτιολογία της απορριπτικής της εφέσεως ως εκπρόθεσμης, προσβαλλόμενης αποφάσεως, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. ΑΡΙΘΜΟΣ 826/2013 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Φράγκο Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως, (κωλυομένου του Τακτικού Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Νικολάου Ζαΐρη) - Εισηγητή, Ειρήνη Κιουρκτσόγλου-Πετρουλάκη, Μαρία Βασιλάκη, Χρυσούλα Παρασκευά (κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Γεωργίου Αδαμόπουλου) και Μαρία Γαλάνη-Λεοναρδοπούλου, Αρεοπαγίτες. Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Μαΐου 2013, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Σταύρου Μαντακιοζίδη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντα - κατηγορουμένου Γ. Π. του Β., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καχριμάνη, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 897/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Κατερίνης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 14 Ιουνίου 2012 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1140/2012. Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντα, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Κατά τη διάταξη του άρθρου 473 τταρ.1 ΚΠΔ, η προθεσμία για την άσκηση ενδίκων μέσων είναι δέκα ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως. Αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά την απαγγελία της αποφάσεως η πιο πάνω προθεσμία είναι επίσης δέκα ημέρες, εκτός αν αυτός διαμένει στην αλλοδαπή ή είναι άγνωστη η διαμονή του, οπότε η προθεσμία είναι τριάντα ημέρες και αρχίζει σε κάθε περίπτωση από την επίδοση της αποφάσεως. Επίσης, κατά τις διατάξεις, του άρθρου 476 παρ.1 ΚΠΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε εκπρόθεσμα το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο το απορρίπτει ως απαράδεκτο, κατά δε της σχετικής αποφάσεως επιτρέπεται αναίρεση (παρ. 2). Από τα παραπάνω συνάγεται ότι ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου για το απαράδεκτο, η δε απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει, το χρόνο της επιδόσεως της προσβαλλομένης με την έφεση αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος τούτου, το χρόνο της ασκήσεως του ενδίκου μέσου καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό των στοιχείων της εγκυρότητας του αποδεικτικού και της επιδόσεως, εκτός αν προβάλλεται με την έφεση συγκεκριμένος και ειδικός λόγος ακυρότητας της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, λόγω της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία της εφέσεως(του άρθρου 473 παρ.1 του ΚΠΔ), οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στα ζητήματα αυτά (Ολ. ΑΠ 6/1994, 7/1994 και 4/1995). Τέλος, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 474 παρ. 2 του ιδίου Κώδικα, εκείνος που ασκεί εκπρόθεσμα το ένδικο μέσο οφείλει να διαλάβει υποχρεωτικά στη σχετική έκθεση εφέσεως και να προβάλει με την έφεση το λόγο ανώτερης βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, ως εκ του οποίου παρακωλύθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως, και ακόμη, να επικαλεσθεί τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προκύπτουν. Στην έννοια όμως της ανωτέρας βίας δεν εμπίπτει και ο ισχυρισμός μη γνώσεως από μέρους του εκκαλούντος της εκκαλουμένης ερήμην του εκδοθείσας αποφάσεως, διότι στην περίπτωση αυτή ο τελευταίος μάχεται κατά του κύρους της επιδόσεως και εντεύθεν μη ενάρξεως καν της προθεσμίας ασκήσεως της εφέσεως και δεν επικαλείται λόγο ανωτέρας βίας, δικαιολογητικό της εκπρόθεσμης ασκήσεως της εφέσεώς του. Αν δεν διαλαμβάνονται τα ανωτέρω, και δη κατά τρόπο ορισμένο, στην έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου της εφέσεως, το ένδικο αυτό μέσο απορρίπτεται ως εκπρόθεσμο και συνεπώς απαράδεκτο. Αναπλήρωση των ανωτέρω με λόγους και περιστατικά που προβάλλονται μεταγενέστερα και ειδικότερα, επί εφέσεως, κατά τη συζήτησή της στο ακροατήριο, είναι απαράδεκτη. Στην προκειμένη περίπτωση, από την επιτρεπτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας προς διερεύνηση της βασιμότητας ή μη σχετικού λόγου αναιρέσεως, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με το από 19-2-2010 αποδεικτικό επιδόσεως του Υπαρχιφύλακα του Α.Τ. Κατερίνης Δ. Π., επιδόθηκε στις 19-2-2010 στον κατηγορούμενο Γ. Π. πλήρες αντίγραφο της ερήμην του εκδοθείσας με αρ. 4934/2009 καταδικαστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης, με νόμιμη θυροκόλληση, με παρουσία και του μάρτυρα αστυνομικού Γ. Μ., διότι στην κατοικία του επί της ... το παραπάνω όργανο βεβαιώνει ότι δε βρήκε στην ανωτέρω κατοικία του τον καταδικασθέντα, ούτε άλλο από τα οριζόμενα στο άρθρο 155 παρ.2 του ΚΠΔ πρόσωπα. Από τη σχετική με αρ. 4/5-1-2011 έκθεση εφέσεως του Πρωτοδικείου Κατερίνης, προκύπτει ότι ο εκκαλών κατηγορούμενος, φερόμενος στην έφεση, ως κάτοικος ... επί της ανωτέρω οδού ... προκειμένου να δικαιολογήσει την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεώς του, προέβαλε με αυτή, κατά πιστή μεταφορά, τα εξής: "δεν έλαβα γνώση της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία θυροκολλήθηκε τον Φεβρουάριο του 2010, όπως πληροφορήθηκα κατά τη σύλληψή μου την 4-1-2011 στο ΑΤ Κατερίνης". Από τα παραπάνω εκτιθέμενα στην έκθεση εφέσεως του αναιρεσείοντος σαφώς συνάγεται, ότι επικαλείται απλώς ότι δεν έλαβε γνώση της εκδοθείσας ερήμην του πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης. Δηλαδή, επικαλέστηκε απλώς ότι δεν έλαβε γνώση της εκκαλουμένης πρωτόδικης αποφάσεως, παρά το πρώτον στις 4-1-2011 που συνελήφθη και δεν επικαλέστηκε στην έφεσή του ακυρότητα της δια θυροκολλήσεως γενομένης επιδόσεως της ανωτέρω εναντίον του εκδοθείσας ερήμην αποφάσεως, ούτε επικαλέστηκε κάποιο άλλο λόγο συγκεκριμένο ανωτέρας βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος, που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως εκ μέρους του. Με την προσβαλλόμενη 897/2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης, όπως απ' αυτήν προκύπτει, απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, η ανωτέρω με αριθμό εκθέσεως 4/5-1-2011 έφεση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, κατά της με αρ. 4934/2009 καταδικαστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης, με την οποία είχε καταδικασθεί αυτός, ερήμην, σε ποινή φυλακίσεως τεσσάρων ετών, για έκδοση πλαστών φορολογικών στοιχείων, με την παρακάτω, κατά πιστή μεταφορά, αιτιολογία: "Στην προκειμένη περίπτωση από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα αποδείξεως που εξετάσθηκε και από τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν αποδείχθηκαν τα εξής: Η κρινόμενη έφεση κατά της υπ' αριθμ. 4934//2009 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης ασκήθηκε εκπρόθεσμα, δεδομένου ότι η παραπάνω απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου επιδόθηκε στον εκκαλούντα κατηγορούμενο στις 19/2/2010 (δια θυροκολλήσεις, όπως προκύπτει από την από 19/2/2010 έκθεση επίδοσης του υπ/κα Δ. Π., που υπηρετεί στο Α.Τ. Κατερίνης) στην ευρισκόμενη επί της οδού ... μόνιμη κατοικία που δήλωσε κατά την προανάκριση αλλά και στις εξουσιοδοτήσεις προς τον πληρεξούσιο δικηγόρο και η κρινόμενη έφεση ασκήθηκε στις 5/1/2011, ήτοι μετά την πάροδο της προθεσμίας των δέκα ημερών από την επίδοση της και μόνο κατόπιν της συλλήψεως του κατηγορουμένου για την εν λόγω απόφαση. Περαιτέρω, ο ισχυρισμός του πληρεξουσίου δικηγόρου για λογαριασμό του εκκαλούντα ότι συνέτρεξε περίπτωση ανώτερης βίας, ο οποίος δικαιολογεί το εκπρόθεσμο αυτής, συνιστάμενος στο ότι αυτός δεν έλαβε γνώση της επιδόσεως της εκκαλουμένης αποφάσεις, δεν αποδείχθηκε ότι είναι βάσιμος ουσιαστικά, ενόψει του ότι η επίδοση της εκκαλουμένης ερήμην αποφάσεις έγινε νόμιμα κατά τα ως άνω αναφερόμενα στη μόνιμη κατοικία του εκκαλούντα κατηγορουμένου, στην οποία αυτός δεν διαμένει μόνος αλλά με όλα τα μέλη της οικογενείας του, όπως κατέθεσε ενώπιον του ακροατηρίου και ο μάρτυρας του εκκαλούντος. Πέραν δε τούτων ο εκκαλών δεν επικαλείται στην έφεσή του λόγο ανώτερης βίας που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση του ένδικου μέσου (βλ. την από 5/1/2011 και με αριθμό 4 έκθεση εφέσεως). Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί η ένδικη έφεση ως εκπρόθεσμη και να επιβληθούν στον κατηγορούμενο τα έξοδα της δίκης που ορίζονται στο διατακτικό κατ' αρθρ. 583 παρ.1 Κ.Π.Δ.". Η αιτιολογία αυτή της προσβαλλόμενης με αρ.897/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης, απορριπτικής της εφέσεως κατά της ως άνω εκκαλουμένης 4934/2009 ερήμην καταδικαστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης, ως εκπρόθεσμης και ως εκ τούτου απαράδεκτης, είναι η απαιτούμενη κατά το Σύνταγμα και τον ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού σε αυτήν εκτίθενται όλα τα στοιχεία που αναφέρθηκαν ως αναγκαία για την πληρότητά της, εκτείνεται δηλαδή στην εγκυρότητα της επιδόσεως της άνω εκκαλουμένης αποφάσεως στον κατηγορούμενο, με νόμιμη κατ'άρθρο 155 παρ.2 ΚΠΔ, θυροκόλληση της αποφάσεως στην πόρτα της κατοικίας του επί της οδού ... αφού προηγουμένως το όργανο βεβαιώνει ότι προέβη σε έρευνα, δηλαδή αναζητήθηκε ο ενδιαφερόμενος κατηγορούμενος και δε βρέθηκε αυτός ή άλλο πρόσωπο από εκείνα που αναφέρονται στο άρθρο 155 παρ.1 εδ. β'και γ' του ΚΠΔ, στη διεύθυνση επί της οδού ... κατοικία που αναφέρεται και στην παραπάνω έκθεση εφέσεώς του. Στο ίδιο αιτιολογικό διαλαμβάνεται και ο χρόνος της επιδόσεως, η 19-2-2010, αναφέροντας σαφώς ότι η επίδοση έγινε στις 19-2-2010 και αναφέρεται και η χρονολογία ασκήσεως της εφέσεως, η 5-1-2011, δηλαδή πολύ μετά την παρέλευση της νόμιμης προθεσμίας ασκήσεως της εφέσεως, των 10 ημερών, από της κοινοποιήσεως της αποφάσεως στον γνωστής διαμονής κατηγορούμενο, που ορίζει το προπαρατεθέν άρθρο 473 παρ.1 του ΚΠΔ. Το δικαστήριο δεν υπεχρεούτο να διαλάβει αιτιολογία για την επικαλούμενη απλή μη γνώση της ερήμην αποφάσεως, που εμπόδισε την εμπρόθεσμη άσκηση της εφέσεως, αφού ο εκκαλών, με την ανωτέρω εκτεθείσα έφεσή του, δεν είχε επικαλεσθεί ακυρότητα της επιδόσεως ή κάποιο ειδικό λόγο ανώτερης βίας, για να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο, είχε δε μόνον προβάλλει ότι απλώς δεν είχε λάβει γνώση της προσβαλλόμενης αποφάσεως που θυροκολλήθηκε στην πόρτα της κατοικίας του, που κατά τα προαναφερθέντα δεν ενδιαφέρει στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε συνιστά ακυρότητα και δεν ασκεί έννομη επιρροή στην προκείμενη δίκη. Παρά ταύτα αιτιολογημένα απέρριψε και τον ισχυρισμό αυτό μη γνώσης ως αβάσιμο. Όσον αφορά τις ειδικότερες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, πρέπει να λεχθούν τα παρακάτω: α) αιτιολογείται επαρκώς η νομιμότητα της προς τον κατηγορούμενο επιδόσεως της ερήμην πρωτόδικης αποφάσεως, β) αναφέρεται στο αιτιολογικό ρητά το αποδεικτικό επιδόσεως στο βεβαιώθηκε από το αρμόδιο όργανο επιδόσεως, ότι μετά από έρευνα που διενήργησε δεν ανεύρε τον καταδικασθέντα κατηγορούμενο, τη σύζυγο ή τα άλλα οικεία συγγενικά πρόσωπα αυτού ή σύνοικος ή θυρωρός, που ορίζονται στο άρθρο 155 παρ.2 του ΚΠΔ και νόμιμα προέβη σε θυροκόλληση της αποφάσεως, γ) το αιτιολογικό αναφέρεται και στον εξετασθέντα από τον εκκαλούντα μάρτυρα Β. Π. και απέρριψε πλήρως αιτιολογημένα ως αβάσιμο τον ισχυρισμό ότι δεν έλαβε γνώση της θυροκολληθείσας αποφάσεως και απέρριψε στη συνέχεια την έφεση ως εκπρόθεσμη. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠΔ, σχετικός και μοναδικός λόγος της κρινόμενης αιτήσεως, με τον οποίο προβάλλονται τα αντίθετα, ήτοι για ελλιπή και μη εμπεριστατωμένη αιτιολογία της απορριπτικής της εφέσεως ως εκπρόθεσμης, προσβαλλόμενης αποφάσεως, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Μετά από αυτά, ελλείψει άλλου παραδεκτού λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τη με αριθ. εκθ. 1/14-6-2012 αίτηση του Γ. Π. του Β., περί αναιρέσεως της με αρ. 897/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης. Και. Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, εκ διακοσίων πενήντα